لعنت بر همهٔ آنان که زمینه‌ساز این جنگ شدند

کیتلین جانستون
ترجمه مجله جنوب جهانی

ایالات متحده و اسرائیل، آن حملهٔ دیرپا و از پیش طراحی‌شده علیه ایران را کلید زدند. ترامپ در سخنانی اعلام کرد که ارتش آمریکا درگیر «عملیات رزمی گسترده‌ای» است با دو هدف مشخص: فلج‌کردن توان نظامی ایران و سرنگونی ساختار حاکم بر تهران. در پاسخ، گزارش‌ها حاکی از آن است که ایران با شلیک موشک به مواضع اسرائیل و پایگاه‌های آمریکایی در منطقه، واکنش نشان داده است.

اوضاع، دوستان، به زشتی خواهد گرایید.

راستش را بخواهید، حتی نمی‌دانم از کجا شروع کنم.

چه بگویم؟ «همه‌تان را به هوشیاریم فرا می‌خوانم؛ دربارهٔ این جنگ به ما دروغ می‌گویند»؟ اما مگر کسی نمی‌داند؟ حتی آنان که از این جنگ حمایت می‌کنند، می‌دانند که همهٔ توجیهاتش سرابی بیش نیست.

می‌دانند که ایران به دنبال ساخت بمب اتم نیست.
می‌دانند که ایران هیچ تهدیدی برای خاک آمریکا نیست.
می‌دانند که آن همه ادعای ساختگی دربارهٔ «درآوردن رحم زنان» یا «کشتار ده‌ها هزار معترض»، چیزی جز پروپاگاندای بی‌پایه و وحشت‌افکنی نبوده است.

نیازی نیست کسی این بدیهیات را به کسی یادآوری کند. نیازی نیست کسی بگوید که این جنگ، جان ده‌ها هزار انسان بی‌گناه را خواهد گرفت و رنجی غیرقابل‌تصور بر پیکرهٔ بشریت تحمیل خواهد کرد؛ چه مستقیم، در جریان همین حملات، و چه غیرمستقیم، در هرج‌ومرج و بی‌ثباتی‌ای که پس از آن گریبان‌گیر منطقه خواهد شد.

همه این‌ها را می‌دانند، و با این همه، جنگ همچنان پیش می‌رود. گویی هر جنایتی که بخواهند، بدون کوچک‌ترین اعتنا به افکار عمومی یا رضایت جمعی، به اجرا درمی‌آورند.

بی‌پروا پیش می‌روند با عملیاتی نظامی برای سرنگونی تهران؛ عملیاتی که دهه‌ها به دلیل هراس از پیامدهای ویرانگرش، در حاشیهٔ احتیاط مانده بود.

محاصرهٔ کوبا را با تاکتیک‌های جنگی از سر می‌گیرند؛ کاری که رؤسای جمهور پیشین از انجامش سر باز زدند، چرا که آن را اقدامی وحشیانه و مصداق اعلای جنگ می‌دانستند.

رئیس‌جمهور یک کشور مستقل را می‌ربایند؛ اقدامی که دولت‌های پیشین از آن پرهیز داشتند، زیرا آشکارا نقض حقوق بین‌الملل بود.

به اسرائیل یاری رساندند تا غزه را به پارکینگی از شن و ماسه بدل کند، و اکنون در حال ساخت اردوگاهی عظیم با فناوری‌های نظارتی پادآرمان‌شهری هستند تا بازماندگان را در آن زندانی کنند.

برای نخستین‌بار در تاریخ، یک شرکت آمریکایی را به‌عنوان «ریسک زنجیرهٔ تأمین برای امنیت ملی» برچسب‌گذاری کردند؛ تنها به این دلیل که شرکت هوش مصنوعی Anthropic از در اختیار گذاشتن فناوری‌اش برای عملیات خودکار کشتار و نظارت بر شهروندان آمریکایی توسط پنتاگون سر باز زد. اعترافی آشکار به این که پنتاگون قصد دارد از هوش مصنوعی برای به‌کارگیری ماشین‌های کشتار خودمختار و جاسوسی از شهروندان خودش استفاده کند.

این روزها، بیش از پیش، جمله‌ای از فرانک زاپا در ذهنم طنین‌انداز می‌شود:

«توهم آزادی، تا زمانی که تداومش سودآور باشد، پابرجا خواهد ماند. اما آنگاه که هزینهٔ حفظ این توهم از حد بگذرد، پرده‌ها را کنار می‌زنند، صحنه را برمی‌چینند، میز و صندلی‌ها را از سر راه برمی‌دارند و آن‌گاه است که دیوار آجری پشت صحنهٔ تئاتر را با چشمان خود خواهید دید.»

این روزها، آجرهای بیشتری نمایان شده‌اند.
و این، همهٔ آن چیزی است که از دستم برمی‌آید بگویم.

نفرین باد بر آمریکا.
نفرین باد بر اسرائیل.
نفرین باد بر ترامپ.
نفرین باد بر نتانیاهو.
نفرین باد بر صهیونیسم.
نفرین باد بر حامیان ترامپ.
نفرین باد بر حزب جمهوری‌خواه.
نفرین باد بر حزب دموکرات.
نفرین باد بر جنگ.
نفرین باد بر همهٔ کسانی که زمینه‌ساز ممکن‌شدن این جنگ شدند.
نفرین باد بر رسانه‌های غربی.
نفرین باد بر اندیشکده‌های جنگ‌افروز.
نفرین باد بر لابی اسرائیل.
نفرین باد بر مجتمع نظامی-صنعتی.
نفرین باد بر کارتل اطلاعاتی غرب.
نفرین باد بر امپراتوری غرب.

از ته دل، متنفرم از همهٔ کسانی که این کابوس را بر گونهٔ بشریت نشاندند. اگر شما هم‌سو با این اقدام وحشیانه و بی‌حاصل آمریکا و اسرائیل ایستاده‌اید، بدانید که شما را دشمن می‌پندارم. و هرگز، هرگز، از یادآوری آن دستورکار روان‌پریشانه‌ای که حمایتش کردید، دست برنخواهم داشت.

این بارِ سنگین بر دوش شماست.
این مسئولیت، برای همیشه، با شماست.