نوشته‌ی کیتلین جانستون
ترجمه مجله جنوب جهانی

ایران از آمریکا بهتر است. آمریکا از ایران بدتر است.

این درست است، نه به آن خاطر که ایران کشوری خاصاً خوب محسوب می‌شود، بلکه به این دلیل که ایالات متحده به‌طور مشخص شرور است.

ایران کلان‌شهری را با مهمات نظامی بمباران نمی‌کند و بیش از هزار تن را که صدها نفرشان کودک هستند، به کام مرگ نمی‌فرستد. این ایالات متحده است که همراه با هم‌دستش، اسرائیل، چنین می‌کند.

این ایران نیست که مدام کشورهای مختلف جهان را بمباران و به آنها حمله می‌کند، دولت‌ها را سرنگون می‌سازد، صدها پایگاه نظامی در سراسر دنیا دایر کرده، غیرنظامیان را با محاصره‌های نظامی هدف قرار می‌دهد و برای تضمین سلطه بر کره‌ی خاکی، در نام سلطه‌جویی، سلاح‌های هسته‌ای به سوی دشمنانش نشانه می‌رود. تنها ایالات متحده است که چنین رفتاری دارد.

امپراتوری ایالات متحده، با اختلافی بسیار چشمگیر، خونریزترین و مستبدترین ساختار قدرت بر روی زمین است. هیچ قدرت دیگری، حتی به اندازه‌ی ذره‌ای، به پای آن نمی‌رسد. نه ایران، و نه هیچ‌کس دیگر. هر دولتی در جهان از شرورترین دولت، از نظر اخلاقی برتر است و آن شرورترین دولت، ایالات متحده است.

هر بار که این حرف را می‌زنم، مدافعان امپراتوری آمریکا می‌گویند: «ما فقط به این خاطر جنگ می‌کنیم و بمب می‌اندازیم که اتفاقاً توانایی‌اش را داریم!»

اما این اشتباه است. ایالات متحده نه از آن رو شرورترین دولت جهان است که قدرتمندترین است، بلکه بدین سبب قدرتمندترین است که شرورترین می‌باشد. این ساختار قدرتی است که آماده بوده برای حکمرانی بر جهان، هر کاری، حتی در نهایت شرارت، انجام دهد.

نسل‌کشی. تحریم‌های گرسنگی‌آور. دکترین هسته‌ای مبتنی بر تهدید. استعمار به‌منظور بهره‌کشی. آفرینش عمدی کشورهای ازهم‌پاشیده و فجایع انسانی. سیاست‌هایی که برای نگاه‌داشت مناطق کامل در وضعیت تفرقه و نزاع مداوم طراحی شده‌اند. ایالات متحده و امپراتوری جهان‌گیر پیرامونش چنان فجایعی بر گونه‌ی ما وارد کرده‌اند که فریاد انتقامشان به آسمان‌ها بلند است. اگر واقعاً می‌شد مقیاس رنجی را که این کشور در طول سالیان بر جهان تحمیل کرده، حتی برای یک لحظه درک کرد، هرگز از فریاد زدن بازنمی‌ایستادید.

ایراد دیگری که در برابر این مشاهدات با آن روبه‌رو می‌شوم این است: «خب، من ترجیح می‌دهم در آمریکا زندگی کنم تا ایران!»

و این پاسخ، گویای همه چیز درباره‌ی جهان‌بینی غربی است که مردم گمان می‌کنند چنین جمله‌ای یک بحث به حساب می‌آید. بی‌شک زندگی در ایالات متحده از زندگی در ایران بهتر است، به‌ویژه اکنون، و قطعاً از زمانی که آمریکا عمداً اقتصاد ایران را با هدف صریح اعلام‌شده‌اش خفه کرده تا شهروندانش آن‌قدر درمانده شوند که علیه دولت خود وارد جنگ داخلی شوند.

اما این مسئله به‌روشنی نشان می‌دهد که چرا غربی‌ها وقتی کسی می‌گوید ایران از ایالات متحده بهتر است، گمان می‌کنند این جمله به این معناست که گوینده کدام کشور را برای زندگی ترجیح می‌دهد. چراکه این طرز فکر، نمایانگر آن است که جنگ‌طلبی ایالات متحده تا چه اندازه در جهان‌بینی آنان نامرئی است. از نگاه آنها، اقدامات واشنگتن در کشتار جمعی نظامی، رفتار غیراخلاقی یا زننده محسوب نمی‌شود، چون این اعمال بر خارجیانی در بیرون از مرزها تحمیل می‌شود. ازاین‌رو، آن‌ها به‌طور خودکار فرض می‌کنند مقایسه، پرسش از این است که کدام کشور حس بهتری از زندگی به عنوان یک فرد به شما می‌دهد.

این واقعیت که دولت ایالات متحده بخش بزرگی از جنایاتش را به کشورهای دیگر بیرون از مرزهای خود صادر می‌کند، نه‌تنها از بار جرم و استبداد آن نمی‌کاهد، بلکه تنها بدین معناست که قربانیان وحشیگری‌اش در جاهای دیگری زندگی می‌کنند. زندگی آنان به هیچ وجه کمتر از زندگی آمریکایی‌ها اهمیت ندارد و تنها یک جهان‌بینی منحرف و برتری‌طلب آمریکایی می‌تواند غیر از این بیندیشد.

دولت آمریکا از نظر اخلاقی به‌طور چشمگیری پست‌تر از دولت ایران است. به‌مراتب مستبدتر، خونریزتر، ویرانگرتر و خودبین‌تر است. این آخرین ساختار قدرتی است که باید درباره‌ی اینکه چه کسی رهبری ایران را بر عهده دارد یا ایرانیان چگونه باید امور خود را سامان دهند، نظری بدهد. این دولت از نظر اخلاقی هیچ صلاحیتی برای اظهارنظر در این زمینه ندارد.