آیا نهادهای بین‌المللی همچنان بی‌تحرک باقی خواهند ماند، ناتوان از رهایی از زنجیرهای خود و آغاز رهایی واقعی؟

نویسنده: السون کانسپسیون پرز
منتشر شده در گرانما ارگان کمیته مرکزی حزب کمونیست کوبا
ترجمه مجله جنوب جهانی

بامدادان از خوابی ناممکن برمی‌خیزم؛ خوابی که در آن بمب‌ها بر سر مدرسه‌ای فرود می‌آیند که کودکان در آن جای داشتند، تکه‌تکه‌های تن انسان در میان نیمکت‌های کلاسی پراکنده می‌شود که دیگر کلاس نیست، و اظهارات رئیس‌جمهوری متجاوز طنین‌انداز می‌گردد: «عملیات علیه ایران کاملاً موفقیت‌آمیز بوده است.»

برمی‌خیزم و خبرهای روز چهارم «شکار انسان» را می‌خوانم؛ ماجرایی که ایالات متحده و اسرائیل علیه ملت پارسی آغاز کرده‌اند.

بر اساس آمار جمعیت هلال‌احمر ایران، شمار کشته‌شدگان از ۷۸۷ تن فراتر رفته است. و بر طبق آنچه رسانه‌های بزرگ غربی به نقل از رئیس‌جمهور آمریکا بازتاب داده‌اند، «دولت سر بریده شده، مقاماتشان با موشک و بمب هدف قرار گرفته‌اند، و علاوه بر رهبر بزرگ آیت‌الله علی خامنه‌ای، تقریباً تمامیت رأس هرم نظامی نیز از میان رفته است.»

نه واشنگتن و نه تل‌آویو، حرفی از کشتار ۱۷۰ دختر بچه دبستانی نزده‌اند؛ از نخستین قربانیان فاشیسم معاصر که این دو دولت متجاوز در آن شریکند.

از سوی دیگر، سخنگوی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، سردار علی محمد نائینی، سه‌شنبه گذشته اعلام کرد که در جریان «عملیات وعده صادق ۴» — نام پاسخ تهران به متجاوزان — ۶۵۰ نظامی آمریکایی کشته یا زخمی شده‌اند.

این‌ها انسان‌هایی‌اند که دیگر به آغوش خانواده بازنمی‌گردند؛ خانواده‌ای که شاید هرگز خبردار نشد پسرشان به خاورمیانه سفر کرده تا مأموریتی ناگوار و ناامیدکننده انجام دهد: تجاوز به کشوری دیگر و حتی ترور رهبر برتر آن.

رفتاری که مردم آمریکا در پیش گیرند، امری است که به آنان واگذار. چنین بود با آنان که در تابوت از ویتنام، عراق، افغانستان و بسیار صحنه‌های نبرد دیگر بازگشتند؛ صحنه‌هایی که دولت‌های یانکی با خون بی‌گناه فرزندانشان بر آن‌ها مُهر زده‌اند.

آیا این جهانِ چنان نامطمئن، از بازداشتن جرم ناتوان شده است؟

آیا نهادهای بین‌المللی همچنان به سان زندانیانی بی‌حرکت ادامه خواهند داد؛ ناتوان از گسستن بندها و آغاز راستین رهایی، نه تنها با نشست‌هایی که از پیش معلوم است در صورت محکومیت جنایات و مرتکبانشان، وتوئی ذلیلانه در کار خواهد بود؟

در این میان، رئیس‌جمهور آمریکا بانوی اول، ملانیا ترامپ، را به ریاست شورای امنیت سازمان ملل — که به طور نوبه‌ای متعلق به ایالات متحده است — منصوب کرد.

موضوع نشست: «کودکان در بحران‌های مسلحانه»، و اظهار بانوی ترامپ مبنی بر اینکه «آمریکا با همه کودکان جهان است.»

سفیر ایران در سازمان ملل، امیرسعید ایروانی، این امر را به شدت شرم‌آور و ریاکارانه خواند؛ در حالی که عملیات مشترک آمریکا و اسرائیل با حملات موشکی به شهرهای ایران، بمباران مدارس و کشتار کودکان ادامه داشت، آن‌گونه که خبرگزاری رویترز گزارش داد.

شکار انسان در ایران باید پایان یابد، چنان‌که نسل‌کشی در غزه نیز باید برچیده شود.

نمونه‌ای از این امر، مصونیت اسرائیل از مجازات در کشتار کودکان فلسطینی است؛ یا جلوگیری از رسیدن کمک‌های بشردوستانه، یا آن‌که مراقبت‌های پزشکی نتواند آنان را نجات دهد.

کشتارها باید پایان یابد، و یک‌بار و برای همیشه، آنان که از صهیونیسم اسرائیلی یا بنیادگرایی دولت آمریکا، جنایات خود را اکنون تا ایران گسترش داده‌اند، محکوم شوند.

شکار انسان را باید نفی کرد، و دیگر شاهدانِ گنگ نمانیم، بی‌آن‌که کاری برای نجات بشریتی انجام دهیم که گرفتار هول‌های فاشیسم مدرن است.