پپه اسکوبار: ایران حکم تخلیه به آمریکا داده است
ترجمه مجله جنوب جهانی
کاخ سفید از ترکیه، قطر و عمان خواسته است پیشنهادهای آتشبس آمریکا را به تهران منتقل کنند. پاسخ ایران روشن است: «مذاکره با ایالات متحده دیگر در دستور کار نیست.»
پپه اسکوبار، تحلیلگر ژئوپلیتیک
مجتبی خامنهای، رهبر جدید ایران، ۵۶ ساله و منتخب مجلس خبرگان، تاکنون حتی یک کلمه در ملاء عام سخن نگفته است.
سپاه پاسداران نماینده اوست. مجتبی از همان آغاز، گزینه مورد نظر برای جانشینی آیتالله خامنهای بود؛ مردی که با دقت و برنامهریزی دقیق، نقشه سرنگونی امپراتوری را ترسیم کرد.
اکنون سپاه پاسداران به تمام جهان، بهویژه کشورهای جنوب جهانی، نشان میدهد که پشت پرده «اعتدالی» که سالها خامنهای توصیه میکرد، چه میگذرد.
طی چند روز، سپاه پاسداران رادارهای ایالات متحده را در سراسر غرب آسیا از کار انداخت؛ تنگه هرمز را تحت کنترل نظامی درآورد و اقتصاد جهانی را در آستانه فروپاشی قرار داد؛ و سندی به واشنگتن تسلیم کرد که در عمل، معادل درخواست تسلیم است.
اینها تنها بخشی از شروط برجسته برای یک آتشبس احتمالی هستند، البته با این فرض که تهران به پایبندی ایالات متحده اعتماد داشته باشد:
لغو تمام تحریمها علیه ایران و آزادسازی کلیه داراییهای مسدودشده.
به رسمیت شناختن حق ایران برای غنیسازی اورانیوم در خاک خود.
جبران کامل خسارات ناشی از جنگ تحمیلی.
بازگرداندن عوامل نفوذی ایرانی از خارج و پایان دادن به کارزارهای رسانهای هماهنگ علیه تهران.
عدم حمله به حزبالله در لبنان یا انصارالله در یمن.
برچیدن تمام پایگاههای نظامی آمریکا در غرب آسیا.
بگذارید این موضوع بهآرامی جا بیفتد: ایران به ارتشی که خود را قدرتمندترین ارتش تاریخ مینامد، عملاً فرمان تسلیم میدهد. حال این را با اظهارات فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ترکیب کنید.
مجید موسوی اعلام کرد که ایران با خنثیسازی پدافند هوایی آمریکا در منطقه، در حال گذار به دکترین موشکی جدیدی است. از این پس، موشکهایی با کلاهکهای کمتر از یک تن استفاده نخواهند شد. موج حملات موشکی گستردهتر و پرحجمتر خواهد بود.
در عمل، این به معنای پرتاب موشکهای بالستیک میانبرد سوختجامد «خیبرشکن» توسط سپاه پاسداران است؛ همانطور که اوایل همین هفته در تلآویو و علیه ناوگان پنجم ایالات متحده در بحرین رخ داد.
رمز این عملیات، بهطور نمادین، «لبیک یا خامنهای» بود؛ یعنی «در خدمت شما، ای خامنهای». این را میتوان نخستین عملیات ایرانی دانست که صراحتاً به رهبر جدید نسبت داده شده است.
موشک خیبرشکن با برد ۱۴۵۰ کیلومتر، قابلیت حمل جادهای دارد؛ در کمتر از ۳۰ دقیقه از روی کامیون آماده پرتاب میشود؛ با هدایت ماهوارهای عمل میکند و با وسیله بازگشت به جو با قابلیت مانور پرواز میکند که با الگوی زیگزاگ و سرعتی تا ۱۰ ماخ (به ادعای سپاه) از سد پدافندی عبور میکند.
و بله: از این پس کلاهکهای یکتنی حمل میکند. این امر شعاع انفجار و قدرت تخریب هر موشک را دوچندان میکند و در مقابل، کارایی رهگیرهای آمریکایی-اسرائیلی مانند هلفایر را دو، سه یا چهار برابر کاهش میدهد.
هزینه هر رهگیر پاتریوت پیایسی-۳ حدود چهار میلیون دلار، تاد ۱۲.۷ میلیون دلار و آرو-۳ حدود ۳.۵ میلیون دلار است. تمام این سامانهها بهطور مکرر و پیاپی توسط سپاه پاسداران منهدم شدهاند.
در عمل، از این پس، پیمانکاران نظامی باید برای هر موشک ورودی، رهگیرهای بیشتری (که در انبار ندارند) به کار گیرند تا شاید به همان نرخ موفقیت پیشین دست یابند.
و اما موشکهای خرمشهر-۴: با سوخت مایع، برد ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ کیلومتر و حمل کلاهکهای سنگین ۱۵۰۰ تا ۱۸۰۰ کیلوگرم، مجهز به موتورهای مانورپذیر بازگشتی که توسط بوسترها به حرکت درمیآیند.
اینها سنگینترین کلاهکهای متعارف زرادخانه ایران هستند که همزمان با موشکهای مدرن خیبرشکن شلیک شدهاند.
همه به نام «لبیک یا خامنهای». نمادگرایی، گویای همهچیز است.
تحقیر، نه مذاکره
اینها جدیدترین واقعیتهای غیرقابلانکار در میدان نبرد هستند.
با فرض اینکه کسی در واشنگتن با هوشی فراتر از دمای محیط، زحمت توضیح این موضوع را به کاخ سفید داده باشد، جای تعجب نیست که ترامپ اکنون ادعا میکند جنگ «کاملاً تمام شده» است.
اتفاقاً، این اظهارات پس از (تأکید از من است) تماس تلفنی یکساعته او با رئیسجمهور پوتین، به درخواست کاخ سفید، مطرح شد.
بیانیه مسکو که توسط یوری اوشاکوف، مشاور ارشد ریاستجمهوری، قرائت شد، حاوی نکتهای ارزشمند بود:
«رئیسجمهور روسیه با در نظر گرفتن تماسهایی که با رهبران کشورهای خلیج فارس، رئیسجمهور ایران و چندین کشور دیگر داشته است، مجموعهای از ایدهها را با هدف دستیابی به راهحل سیاسی و دیپلماتیک سریع برای مناقشه ایران ارائه کرد.»
این زبان دیپلماتیک پوتین است؛ کسی که حقایق تلخ زندگی را به آمریکاییها میگوید و داوطلبانه برای یافتن راه فرار تلاش میکند؛ البته با این فرض که تهران مایل به همکاری باشد.
طبق تبلیغات بیوقفه واشنگتن، چاپلوسان کاخ سفید که به ضربالمثل معروفاند، از ترامپ میخواهند که «طرحی برای خروج آمریکا از جنگ تدوین کند» و اعلام میدارند که «ارتش تا حد زیادی به اهداف خود دست یافته است» (هرچند که خودشان به این اهداف نرسیدهاند).
واقعیت این است که کاخ سفید از ترکیه، قطر و عمان خواسته است پیشنهادهای آتشبس ایالات متحده را به تهران منتقل کنند.
واکنش ایران را میتوان چنین خلاصه کرد:
«مذاکره با آمریکا دیگر در دستور کار نیست.»
محمد قالیباف، رئیس مجلس: «ما به هیچوجه به دنبال آتشبس نیستیم. ما معتقدیم باید به متجاوز ضربه زد تا درس عبرت بگیرد و دیگر هرگز به فکر حمله به ایران عزیزمان نیفتد.»
این موضوع بار دیگر ما را به این پرسش میرساند که چرا ترامپ همچنان به «پیروزی ما» افتخار میکند، در حالی که جنگ در جریان است، و تنها چند ساعت پس از آنکه پوتین قاطعانه «حمایت تزلزلناپذیر» خود را از ایران و رهبر جدید، مجتبی خامنهای، اعلام کرد، با رئیسجمهور پوتین تماس میگیرد.
پاسخ اجتنابناپذیر این است که ترامپ به دنبال راهی برای خروج از این وضعیت است. اکثریت قریببهاتفاق جهان، و همچنین تعدادی از بازیگران در کشورهای همپیمان، در حال حاضر ایالات متحده را به خاطر فروپاشی اقتصاد جهانی سرزنش میکنند.
دلیلش این است که کل جریان حاکم که با ترور آیتالله خامنهای به حرکت درآمد، بهشدت مطمئن است که میتواند پیمانکاران نظامی غربی را با خون به زانو درآورد.
آیتالله خامنهای به دستاوردی رسید که میتواند در تاریخ بهعنوان بزرگترین شگفتی ژئوپلیتیک قرن بیستویکم ثبت شود. همه اینها به لطف وضوح بینش، پشتکار، ازخودگذشتگی و برنامهریزی شگفتانگیز و دقیق «استراتژی دفاع موزاییکی» او بود که اکنون در حال اجراست.
آنچه ایران، تحت رهبری مجتبی خامنهای — و این یک اجماع ملی است — اکنون آرزویش را دارد، یک پیروزی بیچونوچرا است. امپراتوری هرجومرج، غارت و حملات مداوم، با شعار «اگر از تو خوشم نیاید، تو را خواهم کشت»، باید کاملاً تحقیر شود.
Section 2: Factual Corrections
Original incorrect statement: «مختابا خامنهای، رهبر جدید ایران، ۵۷ ساله»
Updated information: «مجتبی خامنهای، رهبر جدید ایران، ۵۶ ساله»
Reliable English-language source: Wikipedia – Mojtaba Khamenei (born 8 September 1969) [[1]]; 2026 Iranian Supreme Leader election – Wikipedia [[2]]
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 