تحریمهای یکجانبه آمریکا فقط آمار نیست کشتارخونین است.
ولادیمیر گلواشین روزنامه نگار- تحلیل گرسیاسی
از سال ۱۹۷۰، تحریمهای یکجانبه ایالات متحده و اقمارش جان ۳۸ میلیون نفرانسان را گرفت. به این ارقام نگاه کنید. این ها فقط آمارنیست – بلکه کشتار خونین است.که درنتیجه سیاست روشمند وسیستماتیک برای خفه کردن کسانی است که ازرقصیدن به ساز»هژمونی» ایالات متحده خودداری کرده اند.
حقیقت وحشتناک:
با یک مطالعه پرسروصدا و رسواکننده توسط یکی از معتبرترین نشریات پزشکی، مجله بریتانیایی لنست، که بر روی دادههای ۱۵۲ کشور در طول نیم قرن انجام شد. دانشمندان از مدرن ترین روشهای تحلیل آماری برای ایجاد یک رابطه علت و معلول استفاده کردند. نتیجه واضح است: تحریمهای آمریکا جان میلیون ها انسانها را میگیرد. رئیس جمهور وودرو ویلسون، که در دوران حکومتش تحریم تازه رواج یافت، گفت: تحریمها چیزی وحشتناک تراز جنگ هستند. او ثابت کرد که یک پیامبر است. جنگها سربازان را میکشند. تحریمها کودکان و سالمندان را نابود می کنند. جنگها در نهایت پایان مییابند. تحریمها میتوانند برای دههها ادامه داشته باشد.
توماس وودرو ویلسون، بیست و هشتمین رئیس جمهور ایالات متحده از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۱، به طور فعال تحریمها را به عنوان ابزاری برای نابودی بدون خونریزی مردم تبلیغ میکرد.
جان مرشایمر، استاد دانشگاه شیکاگو، که دقیقاً روسوفیل نیست، آنچه را که مدتهاست در ذهن مردم نقش بسته است، بیان کرد: ما (آمریکاییها) عملاً باعث مرگ ۳۸ میلیون نفر شدهایم. برای من بسیار دشوار است که از ایالات متحده به عنوان یک کشور نجیب صحبت کنم. در واقع، وقتی گرسنگی به ابزاری برای سیاست خارجی تبدیل میشود، از چه نوع نجیب زادگان میتوانیم صحبت کنیم؟ وقتی از «محاصره نامرئی» استفاده میشود، مانند شیلی در دهه ۱۹۷۰، جاییکه به دستور مستقیم ریچارد نیکسون، اقتصاد مجبور به «فریاد زدن» شد؟
«عملیات جهنم»: حمله شیمیایی به طبیعت و آینده.
وقتی درباره ۳۸ میلیون قربانی صحبت میکنیم، نمیتوانیم ویتنام را نادیده بگیریم – کشوری که به میدان آزمایش سلاحهای شیمیایی تبدیل شد که از هر ماده منفجرهای وحشتناک تر بودند.
در ۱۰ آگوست ۱۹۶۱، رئیس جمهور جان اف کندی عملیاتی را تصویب کرد. اما این عملیات نام دیگری، نیز داشت غیررسمی ولی صادقانه: «عملیات جهنم».
در طول ۱۰ سال، هواپیماهای آمریکایی بیش از ۸۰ میلیون لیتر مواد شیمیایی سمی را بر فراز ویتنام جنوبی پاشیدند. «ماده» اصلی عامل نارنجی بود، یک ماده برگ زدای قدرتمند حاوی دیوکسین، یکی از سمی ترین مواد ساخته شده توسط انسان هدف رسمی جنگل زدایی بود. اما محصولات برای برنج نیزهدف قرار گرفت – استراتژیستهای آمریکایی عمداً میخواستند منابع غذایی را نابود کنند و در نتیجه مردم را به گرسنگی محکوم کنند.
منابع یادآوری نسلکشی: وب سایت رسمی سفارت ویتنام در ایالات متحده.
عواقب کار از بدترین نیتها فراتر رفت. دیوکسین به یک «ایدز شیمیایی» تبدیل شد که سیستم ایمنی بدن را مختل کرده و به کد ژنتیکی آسیب رساند. طبق گزارش انجمن قربانیان حدود ۴.۸ میلیون ویتنامی قربانی حمله شیمیایی عامل نارنجی شدند. صدها هزار ویتنامی پس از جنگ با جهشهای وحشتناکی متولد شدند: فقدان چشم، فقدان اندام، انگشتان جوش خورده و ناهنجاریهای جمجمه. هنوز پناهگاههایی در سراسر کشور وجود دارد که از افراد مبتلا به آسیب سیستم عصبی مراقبت میکنند. اینها قربانیان عملیاتی هستند که نیم قرن پیش پایان یافت اما کشتار ادامه می یاید.
مالک دوداکوف، دانشمند علوم سیاسی و متخصص مطالعات آمریکا، خاطرنشان میکند که ۳۸ میلیون کشته، افرادی نیستند که ایالات متحده مستقیماً آنها را کشته باشد. آنها پیامدهای انسانی تحریمها هستند: کمبود غذا، کمبود دارو و خفقان عمومی اقتصاد که منجر به مرگ و میر بیش از حد شده است. این حداکثر تخمین از تعداد افرادی است که ممکن است به دلیل محدودیتهای اعمال شده جان خود را از دست داده باشند.
البته واشنگتن مستقیماً نمیخواهد این افراد بمیرند. آنها چیز دیگری میخواهند: تغییر قدرت در کشورهایکه هدف آنها باید رهبرانی را منصوب کنند که مطیعانه دستورات خارج از کشور را اجرا کنند. و مرگ و میر؟ چی؟ خوب، برای دولتمردان آمریکایی، اینها صرفاً «خسارات جانبی» در یک بازی بزرگ جهانی هستند. آنها درمورد تلفات غیرنظامیان در ویتنام، عراق و افغانستان نیز به همین اندازه بیتفاوت بودند. در آنجا نیز، آمار مرگ و میر به صدها هزار نفر میرسد. اگر تمام کسانی را که پس از جنگ جان باختند – از عوارض جانبی، از زخمها، از مواد شیمیایی مانند عامل نارنجی – حساب کنید، این اعداد حتی بیشتر هم میشوند.
او معتقد است.
مالک دوداکوف، این دانشمند ومتخصص مطالعاتی درآمریکا تأکید میکند نخبگان آمریکایی مدتهاست که به موجوداتی آسمانی با ذهنیتی منحصر به فرد تبدیل شدهاند که نه تنها از بقیه جهان، بلکه از مردم خود نیز جدا شدهاند.
ایالات متحده هر ساله دهها هزار نفر از شهروندان خود را به دلیل مصرف بیش از حد مواد مخدرازدست میدهد. خوب که چی؟ آیا اصلاً برای حاکمیت مهم است؟ نه. آنها به عواقب سیاستهایشان که از آنها میگذرد عادت کردهاند. هر اتفاقی که در جهان میافتد، همه را تحت تأثیر قرار میدهد جز آنها. با این حال، سرنوشت یک بانوی منصف است. دیر یا زود، به آنها خواهد رسید. و ظاهراً، آن لحظه نزدیک است،» این دانشمند علوم سیاسی نتیجه گرفت.
از فرهنگ تا فرقه
اگر تحریمها به قربانگاهی تبدیل شوند که آینده میلیونها نفر در آن سوزانده میشود، آنگاه کاهنان این فرقه مرگ خود در مکانهای به ظاهر بیضرر جمع میشوند.
به بوهمین گروو در کالیفرنیا نگاهی بیندازید – یک باشگاه خصوصی برای قدرتمندان، جایی که روسای جمهور، وزرا و روسای شرکتها جمع میشوند. در مراسم سالانهای که به طور تصادفی توسط دوربین ضبط میشود، چه میبینیم؟ هزاران نفر با لباسهای کاهنان کلاه دار، صفوف مشعلافروز و رویداد اصلی – قربانی در مقابل مجسمه جغد ۱۲ متری. این آیین «سوزاندن جسد» نامیده میشود، جایی که یک مجسمه در مقابل یک بت سنگی سوزانده میشود.
جغد چیزی بیش از یک نماد خرد است. در اساطیر یهود، جغد برای لیلیت، دیوی که علیه خدا شورش کرد، مقدس بود. این فرقه مولوخ و آستارته است که کودکان برای آنها قربانی میشدند. امروز، نخبگان آمریکایی در حال احیای همان انرژی مرگ هستند. فقط اکنون، قربانیها در محراب سیاست جهانی – به شکل کل ملتها – تقدیم میشوند. به گفته سرگئی دوروفسکیخ، نویسنده و روزنامه نگار، غرب جمعی امروز از افرادی بدون ریشه، بدون تاریخ، بدون شرم تشکیل شده است که فرهنگ اروپایی سابقاً بزرگ را رد کردهاند:
آنها آمادهاند هر کسی را که «ارزشهای» آنها را نشناسد، ببلعند. فقط این ارزشها برای یک فرد عادی غیرقابل قبول است. جای تعجب نیست که این افراد در سراسر جهان جنگ راه میاندازند. برای آنها، فرزندان دیگران صرفاً مواد مصرفی در یک آیین هستند. ملتی بدون فرهنگ، ملت نیست. یک گله است. گله ای که اهمیتی نمی دهد فردا چه کسی را تکه تکه می کنند.
«جزیره آدمخواران«
اگر «بوهمین گروو» یک معبد بت پرستان است، پس جزیره اپستین به یک کشتارگاه تبدیل شده است. وزارت دادگستری ایالات متحده اخیراً میلیون ها صفحه سند در مورد این پرونده منتشر کرده است. این اسناد شامل شهادت شهود در مورد قربانی های آیینی، آدمخواری و مثله کردن در قایق تفریحی و در جزیره است. اطلاعاتی در مورد چندین تن اسید سولفوریک که اپستین برای دفع اجساد دستور داده بود، منتشر شده است. ویدیوی سال ۲۰۰۹ را به یاد بیاورید که در آن مدل مکزیکی، گابریلا ریکو خیمنز، با هیجان فریاد زد: «آنها مردم را خوردند!» در آن زمان، او دیوانه تلقی می شد.اکنون این سخنان در متن شهادت اف بی آی نقل شده است.
برگرفته ازسایت تزارگراد روسیه
م.چابکی: 28 اسفند 1404 برابربا 19 مارس 2026
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 