۷۰ سال ترور
تاریخ خونین ناتو، دوران سیاه از تاریخ جهان
منبع: روبیکون
ناتو ۷۰ ساله می‌شود. این واقعه هم‌اکنون از سوی رسانه‌‌ها و سیاستمداران جشن گرفته می‌شود. در دهه‌های اخیر ناتو به عقیده خود به ویژه مشغول «مبارزه با ترور» بوده است ولی اگر معیارهایی را که ناتو برای تروریسم تعیین کرده در مورد خود این سازمان به کار بندیم می‌بینیم که این پیمان خود یک انجمن تروریستی است و ترجمه آن به «سازمان تروریستی آتلانتیک شمالی» North Atlantic Terrorist Organisation بیشتر به حقیقت نزدیک خواهد بود. وقت آن رسیده که جامعه جهانی این بدترین سازمان قلتشن و زورگو را متوقف سازد.
خصلت‌های ناتو به عنوان «سازمان تروریستی آتلانتیک شمالی» را در وب‌سایتی که معمولاً خوب در جریان قرار دارد، یافتم. بنابر نوشته‌های «ویکی‌پدیا» این دايره‌المعارف آن‌لاین «آزاد» یک انجمن تروریستی، انجمنی است که برای مدت نسبتاً طولانی تشکیل شده باشد و از افرادی تشکیل شود که با ارتکاب به اعمال سنگین خلاف مثلاً قتل و ضرب، به کمک مواد منفجره و یا کشتار جمعی ایجاد رعب و ترس کرده و از این طریق کوشش می‌کند به اهداف خود برسد.
اگر رد خونی را که ناتو در خاورمیانه و نزدیک و آفریقا و آمریکای لاتین و بالکان به جای گذارده بنگریم، می‌بینیم که خصايص تعریفی بالا در مورد این سازمان که زیر رهبری ایالات متحده آمریکا قرار دارد، دقیقاً صدق می‌کند. پس چرا، انسان از خود می‌پرسد، نمی‌توان ناتو را مانند هر سازمان تروریستی دیگری ممنوع و منحل نمود؟
«سازمان تروریستی»: تعریف، جرم‌ها، انگیزه‌ها و هدف‌ها
به خاطر اعلام جرم سنگین، نوشتهِ ویکی‌پدیا در مورد «انجمن تروریستی» را به طور تحت‌اللفظی و مبسوط نقل می‌کنیم تا خواننده مستقلاً خود نتیجه‌گیری کند:
«یک انجمن و یا سازمان تروریستی، مجمعی است که برای مدت نسبتاً طولانی تشکیل شده باشد و از افرادی تشکیل شود که با ارتکاب به اعمال سنگین خلاف مثل ضرب و جرح و قتل، به کمک مواد منفجره و یا کشتار جمعی رعب و ترس ایجاد کرده و از این طریق می‌کوشد به اهداف خود برسد. تأسیس یک انجمن تروریستی در بسیاری از کشورهای جهان خلاف قانون محسوب می‌شود. (…)
تروریسم بنابر تعریف نهادهای امنیتی مبارزه پایدار برای اهداف سیاسی است که به کمک سوءقصد به جسم و جان و مال مردم باید تحمیل گردد. (…)
از جمله جرایم سنگین می‌توان از قتل، ضرب، آدم‌ربایی برای زورگيری، گروگان‌گیری و حتا کشتار جمعی نام برد. گذشته از آن، فعالیت‌های بسیار خطرناک مانند ایجاد حریق، دستکاری‌های خطرناک راه‌های ارتباطی آهن، آبی و هوایی، راهزنی در دریا و یا هوا، مسموم کردن توده‌ای، ایجاد سیل‌های خطرناک، ایجاد انفجار و یا مختل کردن روال عادی نهادهای دولتی به وسيلۀ یک رهبر و یا کادر رهبری نام برد. (…)
انگیزه سازمان‌های تروریستی می‌تواند دارای زمینه‌های سیاسی، مذهبی و یا اجتماعی باشد. اقدامات تروریستی این هدف را دنبال می‌کنند تا اختلالی سنگین و درازمدت در زندگی اقتصادی و اجتماعی به وجود آورند. این اقدامات با این نیات صورت می‌گیرند که یا مردم را با ایجاد هراس مرعوب سازند و (یا) کشورها و مقامات کشوری و همین‌طور سازمان‌های بین‌المللی (مثل سازمان ملل و یا اتحادیه اروپايی) را به انجام و یا عدم انجام اقداماتی و یا تحمل وضعیتی مجبور سازند و یا ساختارهای اساسی سیاسی و یا قانونی/حقوقی و یا اقتصادی و یا اجتماعی یک کشور و یا یک سازمان بین‌المللی را به طور پایداری به لرزه درآورده و یا نابود کنند.»۱
برای نشان دادن جرم «سازمان تروریستی»
از آنجا که من به تازگی در همایش بین‌المللی به مناسبت ۲۰–مین سالگرد تجاوز ناتو علیه جمهوری فدرال یوگسلاوی در بلگراد شرکت داشتم (Never to forget) هنوز تحت تأثیر سخنرانی‌های فراوانی قرار دارم، که در این کنگره حمله تجاوزکارانه و قتاله ناتو زير رهبری ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۹۹ و پی‌آمدهای سنگین آن را برای خلق صربستان محکوم می‌کرد. استفاده از مهمات اورانیومی بسیار سمی و رادیواکتیو به ویژه آثار ویرانگری برای انسان، حیوان و محیط زیست به جای گذارده است. به دنبال این بمباران‌ها در صربستان بیماری‌های متعدد سرطان به شکل هراسناکی افزایش یافته. من در مقالات متعددی در «نویه راینیشه تسایتونگ» و «روبیکون» و «راشیا تودی» و «گلوبال ریسرچ» در این مورد به طور مبسوط موضع‌گیری کردم.
این نوع جنایت جنگی و کشتار خلق به وسيلۀ ناتوی آمریکایی را کشورهای زیاد دیگری در خاورمیانه و نزدیک، در آفریقا و در بالکان تجربه کردند.
باید سال‌ها تحریم و انواع دیگر جنگ را نیز به این جنایات افزود. در عراق در آن زمان بیش از ۵۰۰ هزار نفر در اثر تحریم‌ها جان خود را از دست دادند. همین‌طور نباید بلبشوی جنگی و تشدید فعالیت‌های نظامی در لیبی را فراموش کرد. همه این‌ها پی‌آمد مستقیم حمله نظامی غیرقانونی ناتو در سال ۲۰۱۱ است.
اعضای ناتو از هیچ امکانی صرف‌نظر نمی‌کنند که ريیس‌جمهور پوتین را بدنام کنند و خبیث جلوه دهند و به مردم کشورهای خود در مقابل یک روسیه سبع و جنگ‌طلب هشدار دهند، و تنها راه مقابله با این سرزمین پهناور را از طریق افزایش توان نظامی، تحریم‌های اقتصادی و محاصره نظامی ممکن اعلام نمایند. در این رابطه به «بیانیه رسمی ۸/۹ مه ۲۰۱۸ که در نشریات اینترنتی انتشار یافت و مورد توجه قرار گرفت: «ما اروپايی‌ها جنگ علیه روسیه را رد می‌کنیم» اشاره می‌کنم.۲
نویسنده و روزنامه‌نگار آلمانی و کارشناس امور ایالات متحده آمریکا «رولف وینتر» در دهه ۱۹۸۰ در کتاب خود آمریکايی به خانه برگرد ـ دفاعیه‌ای برای وداع با یک کشور خشن به خوبی در مورد گرایش خطرناک آمریکای شمالی‌ها به خشونت توضیح داده است. این گرایش مرگبار در رابطه با این اعتقاد قرار دارد که آن‌ها در کشور نظر کردۀ خداوند زندگی می‌کنند و تنظیم نظم جهان وظیفه آن‌هاست. «وینتر» قبل از آن، ۲۵ سال به عنوان روزنامه‌نگار خود را با مسایل آمریکا مشغول کرده بود و برای کتاب خود تنها از منابع آمریکایی استفاده نموده بود.۳
دولت آمریکا طبیعتاً به طور دقیق از جنایات جنگی که به وسيلۀ نظامیان گوش به فرمان خود صورت گرفته اطلاع دارد و از این‌رو واشنگتن می‌خواهد اذناب خود را در مقابل دادگاه بین‌المللی کيفری حفظ کند. دادستان کل دادگاه بین‌المللی کيفری خانم «فاتو بن سودا» (گامبیا) در نوامبر ۲۰۱۸ درخواست بازرسی و تحقیق در مورد جنایت جنگی احتمالی در افغانستان را کرد. در گزارشی که در نوامبر ۲۰۱۶ انتشار یافت او نظامیان آمریکايی و اعضای سازمان جاسوسی این کشور CIA را متهم به شکنجه و بدرفتاری با زندانیان کرده بود. بنا بر این گزارش بیشتر این موارد بین سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ صورت گرفته بود.
ایالات متحده تحقیقات در این مورد را که علیه شهروند آمریکایی و یا هم‌پیمان آمریکا بود، شدیداً رد کرد. در سپتامبر ۲۰۱۸ مشاور امنیتی ريیس‌جمهور آقای «جان بولتون» تهدید کرد و در ماه مارس رسماً از صدور روادید برای اعضای دادگاه بین‌المللی کيفری که جهت تحقیقات در مورد جنایات احتمالی جنگی می‌بایست به ایالات متحده بروند، خودداری شد. به تازگی ویزای ورود دادستان کل این دادگاه خانم «بن سودا» نیز لغو گردیده است.۴
(1) https://de.wikipedia.org/wiki/Terroristische_Vereinigung
(2) NRhZ Nr. 657 vom 27.04.2018
(3) Winter, R. (1989). Ami go Home. Plädoyer für den Abschied von einem gewalttätigen Land