سایت خبری فرانسوی آتلانتیکو می‌نویسد: «از همان آغاز درگیری‌ها بین آذربایجان و ارمنستان در ناگورنو-قره‌باغ در آواخر سپتامبر، جامعه بین‌المللی سعی کرده است گرۀ نیات ترکیه را در این درگیری که تا این اواخر موضع مهارشده‌ای داشت، باز کند. مداخله در لیبی در اواخر ۲۰۱۹- اوايل ۲۰۲۰، بهره‌برداری از منابع مدیترانه شرقی، علی‌‍رغم خطر تنش در روابط با یونان و دیگر کشورهای ناتو، حمایت نظامی به ندرت پنهان از باکو- همه این‌ها بخشی از استراتژی جهانی ترکیه برای نشان دادن قدرت خود و برای رسیدن به استقلال در زمینه انرژی است، که ما باید در نظر بگیریم.»
نشریه یادآور می‌شود که طی چند سال گذشته کل جهان شاهد فعالیت بیش از حد دیپلماتیک و نظامی ترکیه بوده است، اما چیزی را که در پشت این فعالیت قرار دارد، درک نکرده است. به گفته آتلانتیکو، این چیز آرزوی احیای خلافت عثمانی است، که از بین رفتن آن برای ناسیونالیست‌های ترک قابل پذیرش نیست.امروز اردوغان کاملاً برخلاف آتاتورک است، که سعی کرد کشور را مدرن کند و آن‌را به تمدن اروپایی نزدیک‌تر کند. در سوی دیگر، اردوغان تصمیم گرفت به جهان عرب- ملسمان بازگردد، و ترکیه را رهبر این جهان کند. اما، همه در جهان اسلام این نقشه‌ها را دوست ندارند. به این دلیل است که رویارویی آنکارا با مصر، با سلطان‌نشین‌های نفت‌خیز خلیج فارس و ایران پیش آمد.
ترکیه به کنترل بر فضای دریایی از دریای سیاه تا مدیترانه شرقی، عمدتاً برای توسعه منابع نیاز دارد، زیرا عملاً از خود منابع هیدروکربن ندارد. تنش پیش آمده بین یونان و ترکیه در تابستان ۲۰۲۰ فقط یک نتیجۀ آرزوی آنکارا برای تغییر تقسیم‌بندی ارضی کل منطقه است، زیرا ترکیه مطمئن است که منافع آن ضايع شده است.نویسنده مقاله، اردوان امیراصلانی کارشناس مسايل خاورمیانه می‌گوید: «در این مورد، چشم‌انداز یک درگیری تمام‌عیار با یونان از دید تندروترین بازهای ترکیه محتمل یا حتا مطلوب است. دولت‌های اروپایی و روسیه به درستی از تکان‌های ژئواقتصادی ناشی از ماجراجویی اردوغان در مدیترانه شرقی نگران هستند، اما تاکنون نتوانسته اند به یک پاسخ مناسب فکر کنند…»
نویسنده مطمئن است که مداخله ترکیه در مناقشه قره‌باغ نتیجۀ استراتژی متحد کردن همه مردم ترک‌زبان تحت یک دولت است. این مردم در بسیاری از جمهوری‌های قفقاز و آسیای مرکزی شوروی سابق زندگی می‌کنند، و بسیاری از آن‌ها در ایران هستند. اردوان امیراصلانی گفت پان-ترکیسیت‌ها خواهان امپراتوری قومی- زبانی «توران» – نام فارسی پادشاهی افسانه‌ای که زمانی رقیب فارس بود- هستند. از این‌رو، ایران دلیل اضافی برای نگرانی درباره گسترش فزاینده ترکیه در مرزهای خود دارد.
گرچه ایران رسماً نسبت به ارمنستان و آذربایجان بی‌طرف است، اما در واقع به ارمنستان نزدیک است و به ایروان کمک می‌کند، و خواهان پایان مخاصمات و نشستن دور میز مذاکره است. ایران به این دلیل که یک کشور دارای یک جمعیت بزرگ آذری است- که همه بخش‌های آن از باکو حمایت می‌کنند- خود را در وضعیت دشواری می‌ییند.
آتلانتیکو در پایان می‌گوید: «الهام علی‌اف رییس‌جمهور آذربایجان خروج نیروهای ارمنی از ناگورنو- قره‌باغ را شرط توقف درگیری اعلام کرده است، ارمنستان که در واقع از سال ۱۹۹۴ بر این قلمرو حکومت کرده است با این شرط مخالف است. در نتیجه، “جنگ منطقه‌ای” که روحانی رییس‌جمهور ایران از آن نگران است، از هر زمان دیگری به واقعیت نزذیک‌تر است.»توضیح مترجم: برای اصل مقاله به زبان فرانسوی به نشانی زیر مراجعه کنيد: