به گزارش روزنامه مارکسیستی یونگه ولت، هزاران پناهنده خاورمیانهای بدون آب، غذا، مراقبت های پزشکی یا پشتیبانی قانونی حقوقی در جنگل های منطقه مرزی بلاروس با لهستان در انتظار پیدا کردن گذرگاهی برای ورود به اتحادیه اروپا هستند.
حداقل ده نفر در حال حاضر به خاطر این وضعیت اسفبار جان خود را از دست داده اند. بدون شک باید انتظار داشت با توجه به فرا رسیدن فصل زمستان و دمای زیر صفر که اکنون در این منطقه حکمفرماست تعداد قربانیان جنگل های مرزی افزایش جدی پیدا کند.
آندری دودا، رئیس جمهور لهستان ادعا میکند: “رژیم بلاروس به شکلی بی سابقه مشغول حمله به به مرز لهستان و اتحادیه اروپا است.”
به بیش از ۱۰۰۰۰ سرباز و افسر پلیس دستور داده شد تا از مرز “دفاع” کنند، وظیفه ملی این نیروهای نظامی دستگیری پناهندگان بی دفاع و اخراج آنها به بلاروس می باشد.
در حالی که پناهجویان در سرما مشغول یخ زدن هستند سازمان امپریالیستی ناتو همبستگی خود را با ارتش لهستان و کشورهای عضو ناتو یادآوری می کند. اورسولا فون در لاین،در حالی که کودکان زنان و بیماران در جنگلهای بین بلاروس و لهستان آواره و سرگردانند، این رئیس فاسد و بدنام کمیسیون اتحادیه اروپا خواستار “تحریم های طولانی مدت” علیه مینسک میشود.
لهستان با دستگیری پناهجویانی که وارد خاک این کشورشدهاند، -که در واقع وارد خاک یک کشور اتحادیه اروپا شده اند- و اخراج آنها به بلاروس که یک کشور خارج از مرزهای اتحادیه اروپا است قوانین اتحادیه اروپا و توافقات بین المللی در مورد رعایت حقوق پناهندگان را آشکارا زیر پا میگذارد و قانونشکنی میکند.
نیک براونز نویسنده مقاله یادآوری میکند که، به دلیل کنوانسیون اروپایی حقوق بشر و کنوانسیون ژنو، ورشو موظف است درخواست های حمایت را به صورت فردی بررسی کند و با پناهجویان به شیوه ای انسانی رفتار کند.
اما دولت راست افراطی و مذهبی لهستان از این کار غیرقانونی و غیر انسانی از خود هراسی به دل نمی دهد، چرا که روی حمایت آلمان ثروتمند ترین و پرنفوذترین کشور اتحادیه اروپا و وزیر کشورش هورست زهوفر به طور کامل می تواند حساب کند.
هورست زهوفر در مصاحبه روزنامه رسوای دست راستی و نژادپرست بیلد، صریحاً به نفع اخراج مستقیم پناهجویان به بلاروس موضع گیری می کند – البته نه با “استفاده از سلاح گرم” همانطور که گزارشگر!!! پیشنهاد کرده بود، بلکه “با گزینه های دیگری که نیز موجود است”.
وزیر کشور خانم مرکل در گفتگوی خود تاکید می کند که لهستان اکنون با یک تهدید چند جانبه مواجه است و با این فداکاری در واقع از مرزهای اروپا و مستقیما آلمان دفاع می کند آن هم در جایی که از انسانها برای بیثبات کردن امنیت اروپا به ویژه آلمان سوء استفاده میشود. او در ادامه تاکید میکند که ما باید به هر طریقی که شده جلوی این روش و سنت را بگیریم.
جالب اینجاست که خود اتحادیه اروپا دارای سوابق بسیار «درخشانی» در زمینه معامله سرنوشت پناهجویان با کمک رشوه با دولت سرکوبگر رجب طیب اردوغان دارد.
رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه میلیاردها یورو کمک بلاعوض برای جلوگیری از عبور کسانی که به دنبال نجات زندگی از جنگهایی که همین کشورهای اتحادیه اروپا در کنار آمریکا در کشورهای افغانستان عراق سوریه و لیبی به راه انداختند دریافت کرده است. سلام ما را به حقوق بشر برسانید!
برخلاف کشورهای اتحادیه اروپا و رجب طیب اردوغان که سیاستهای آنها علت اصلی آوارگی و فرار انسانها از کشورهای خود و پناه آوردن به اروپا شده است لوکاشنکو رئیس جمهور بلاروس در هیچ کدام این جنایتها دست نداشته و تلاشی برای تصرف نابودی و ویرانی هیچ کشوری انجام نداده است.
با وجود این لوکاشنکو قبلاً اعتراف کرده است که با توجه به تحریم هایی که دولت های اتحادیه اروپا بر علیه کشورش وضع کردهاند بلاروس دیگر توانایی نگه داشتن و تامین حداقل زندگی برای پناهجویانی که میخواهند به اتحادیه اروپا وارد شوند را ندارد.
لازم به یادآوری است که آمریکا و اتحادیه اروپا به بهانه آنچه آنها سرکوبهای «انقلاب مردمی» نام نهادهاند, لوکاشنکو و کشور بلاروس را به طور کامل تحریم اقتصادی و سیاسی کردند. حقیقت امر آن است که آنان مستقیماً در امور داخلی بلاروس دخالت کرده و دستاندرکار براندازی دولت لوکاشنکو بودند، ممکن است در اتحادیه اروپا افرادی وجود داشته باشند رفتار دولت بلاروس را بدبینانه ارزیابی کنند.اما حقیقت این است که باز کردن مرزهای کشور بلاروس به عنوان یک منطقه ترانزیت برای عبور و مرور پناهندگان خلاف قوانین بین المللی نیست.
نباید فراموش کنیم که در این وضعیت بحرانی این دولت بلاروس نیست که بر خلاف قوانین بین المللی رفتار میکند. آشکارا و بدون کوچکترین پردهپوشی این اتحادیه اروپا آلمان و لهستان هستند که مانع از ورود پناهجویانی که خواستار ورود به این کشورها هستند میشوند و با این کار قوانین که خود در اتحادیه اروپا تصویب کرده اند وهمچنین قوانین پناهندگی بینالمللی را زیر پا می دهند. اتریش هم به ورشو برای حفاظت از مرزهایش پیشنهاد کمک را ارائه داده و در این راستا ابراز آمادگی کرده است. “کارل نهمر”، وزیر کشور اتریش در گفتگویی با روزنامه دی ولت در این باره گفته است: وین برای اعلام همبستگی در کنار ورشو خواهد ایستاد.
وزیر کشور اتریش هم مانند همتای آلمانی خود از کمیسیون اتحادیه اروپا درخواست کرد که از دولت لهستان در حمایت از مرزهای خود قدرتمندانه تر حمایت کند. وی تاکید کرد که کمیسیون اتحادیه اروپا باید از لهستان در تامین امنیت مرزهای خارجی خود حمایت کرده و بودجه لازم برای برپایی حصار مرزی مستحکم را فراهم کند.
به گزارش روزنامه دی ولت آلمان اتریش پیش از این هم به طور موقت در بهار سال 2020 نیروهای ویژه کبرا ، پهپادها و خودروهای زرهی و دستگاه های دید در شب و فناوری تصویربرداری حرارتی را برای امنیت مرزها در اختیار یونان و در تابستان در اختیار لیتوانی قرار داده بود.
اتحادیه اروپا “الکساندر لوکاشنکو”، حاکم بلاروس را متهم می کند که عمدا مهاجران را از بلاروس روانه مرزهای اتحادیه اروپا می کند تا در برابر تحریم های بروکسل واکنش تلافی جویانه نشان دهد. “هایکو ماس”، وزیر امور خارجه آلمان هم شب گذشته لوکاشنکو را به گسترش و تشدید تحریم های اتحادیه اروپا تهدید کرد.
در پی افزایش ورود پناهجویان از بلاروس، دو کشور لهستان و لیتوانی در مرزهای خود با آن کشور وضعیت فوقالعاده اعلام کردهاند.
یک مقایسه! به نقل از بی بی سی.
به نقل از بی.بی.سی؛ رئیس شورای پناهجویان نروژ که به تازگی از پناهجویان افغان در ایران بازدید کرده است، گفت در شرایطی که کشورهای اروپایی دور تا دور خودشان را سیم خاردار کشیده اند تا از ورود شمار اندکی پناهجو جلوگیری کنند؛ نمیتوان از ایران انتظار داشت مسئولیت میلیونها پناهجوی افغان را به تنهایی به دوش بکشد.
افغانستان با بحران انسانی روبروست و میلیونها نفر در این کشور در معرض گرسنگی قرار دارند. بیش از ۳۰۰ هزار شهروند افغان به ایران در همسایگی افغانستان گریخته اند. اما ایران هم با بحران اقتصادی دست و پنجه نرم میکند و گسترش همه گیری ویروس کرونا نیز در این کشور مزید بر علت شده است. در چنین شرایطی، ایران چگونه میتواند با موج گستردهی پناهجویان کنار بیاید.
یان ایگلند گفت «هم اکنون بین چهار تا پنج هزار پناهجوی افغان روزانه وارد ایران میشوند. این پناهجویان هنگام ورود به ایران، جز خستگی و درماندگی هیچ چیز همراه ندارند. آنها به جایی میآیند که از گذشته میزبان سه تا چهار میلیون پناهجوی افغان بوده است. نمیتوان از ایران انتظار داشت که مسئولیت میلیونها پناهجوی افغان را بپذیرد آنهم در شرایطی که دیگر کشورهای جهان، از جمله کشورهای اروپایی، دور تا دور خودشان را سیم خاردار میکشند تا از ورود همان تعداد انگشت شمار مهاجرانی که به کشورهایشان میروند جلوگیری کنند. از این رو باید مسئولیتها را تقسیم کرد. مهمتر از همه اینکه در درجهی نخست باید در داخل افغانستان سرمایه گذاری برای امیدبخشی اتفاق بیافتد و در درجهی دوم، به کشورهای ایران و پاکستان هستند که ۹۰ درصد پناهجویان افغان را در خاک خود جا داده اند؛ توجه شود.»
وی در پاسخ به این پرسش که آیا با توجه به مشکلاتی که ایران دارد فکر میکنید اراده و میل سیاسی برای جا دادن این همه پناهجو وجود داشته باشد؟ گفت: «ما از ایران درخواست میکنیم که همچنان بخشنده باشد و مرزهایش را باز نگاه دارد. البته مرزها به طور رسمی بسته است و برای ورود به ایران به مجوز اقامت نیاز است و هیچ یک از پناهجویان افغان چنین مجوزی ندارند. آن دسته از پناهجویانی که به ایران میآیند با جمعیت پناهجویان افغان ادغام میشوند. روز دوشنبه با خانوادههای برخی از آنها در کرمان دیدار کردم. آنها میگفتند همهی بستگان شان دارند به سوی مرز افغانستان حرکت میکنند.»
یان ایگلند دربارهی تحریمهای غرب ضد ایران نیز گفت «این موضوع، همهی کارهای ما را پیچیده میکند. یک سال است که شورای پناهجویان نروژ نتوانسته هیچ پولی به ایران انتقال بدهد. علتش هم تحریمهایی است که آمریکا (ضد ایران) تحمیل کرده است. امید من این است که دنیا (کشورهای جهان) با خود بگوید اینها پناهجو و غیرنظامیان افغان هستند که دارند به داخل ایران میگریزند. پس از آنکه طالبان کنترل افغانستان را در دست گرفت؛ اینها همان غیرنظامیها هستند. بیایید اجازه ندهیم سیاست در نجات جان انسانها دخالت کند! و نیازهای پناهجویان را تامین کنیم. به عقیدهی من خیلی رقت انگیز است که پول خیلی کمی به ایران و کشورهای همسایه (برای کمک به پناهجویان افغان) داده میشود؛ و نیز با توجه به زمستان بسیار سردی که پیش رو داریم هیچ تلاشی برای نجات جان پناهجویان اتفاق نمیافتد. از سوی دیگر به چند هزار نفری که در مرز کشورهای اروپایی هستند توجه ویژهای میشود، اما به علل ریشهای این مشکل که در این منطقه قرار دارد هیچ توجهی نمیشود.»