نکات کلیدی پیشنهاد پوتین برای قرار دادن اوکراین تحت کنترل سازمان ملل


ترجمه مجله جنوب جهانی


مسکو معتقد است که مقامات کنونی کی‌یف مشروعیت خود را برای امضای هرگونه توافق صلح از دست داده‌اند.

رئیس‌جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین، پیشنهاد داده است که اوکراین تحت یک اداره بین‌المللی موقت قرار گیرد، که یکی از راه‌های ممکن برای حل‌وفصل درگیری جاری محسوب می‌شود. به گفته او، این ایده بر اساس سوابق بین‌المللی است و هدف آن بازگرداندن یک حکومت مشروع پیش از نهایی شدن هرگونه توافق صلح خواهد بود.

پوتین در دیدار روز پنجشنبه خود با افسران زیردریایی‌های هسته‌ای روسیه، مکانیزم بین‌المللی احتمالی برای تثبیت اوضاع اوکراین را توصیف کرد – یعنی قرار دادن این کشور تحت یک اداره موقت خارجی که با هماهنگی سازمان ملل انجام شود.

در ادامه، نکات اصلی پیشنهاد پوتین آمده است:

مشکل: فروپاشی مشروعیت در کی‌یف

پوتین استدلال کرد که مشروعیت قانونی اوکراین از بین رفته است، زیرا دوره قانونی ریاست‌جمهوری ولودیمیر زلنسکی سال گذشته به پایان رسیده و از آن زمان هیچ انتخاباتی برگزار نشده است. در نتیجه، تمام ادعاهای دولت او درباره مشروعیت، نامعتبر تلقی می‌شود.

او گفت:
«انتخابات ریاست‌جمهوری برگزار نشد… طبق قانون اساسی، تمامی مقامات توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شوند. اگر خود او نامشروع باشد، پس همه مقامات دیگر نیز نامشروع هستند.»


پیامد: خلأ قدرت و قدرت‌گیری رادیکال‌ها

پوتین هشدار داد که گروه‌های دارای دیدگاه‌های نئونازی، مانند گردان بدنام آزوف – که از غرب تسلیحات دریافت می‌کنند و به‌طور فعال نیرو جذب می‌کنند – ممکن است به‌تدریج کنترل عملی اوکراین را در دست بگیرند و جایگزین مقامات رسمی غیرنظامی شوند.

او گفت:
«در شرایطی که دولت فعلی مشروعیت ندارد… گروه‌های نئونازی تسلیحات بیشتری دریافت می‌کنند» و ممکن است «قدرت واقعی را در دست بگیرند.»

پوتین تأکید کرد که این وضعیت، مذاکره با دولت کنونی اوکراین را حتی بی‌ثبات‌تر و غیرقابل‌اعتمادتر می‌کند:

«مشخص نیست که اصلاً با چه کسی اسناد را امضا می‌کنید – ممکن است فردا افراد جدیدی روی کار بیایند و بگویند: ‘ما نمی‌دانیم چه کسی این را امضا کرده است – خداحافظ!’»

پیشنهاد: اداره موقت خارجی تحت هدایت سازمان ملل

پوتین پیشنهاد کرد که یک مقام انتقالی تحت نظارت سازمان ملل مسئولیت اداره اوکراین را بر عهده بگیرد. او به نمونه‌های بین‌المللی پیشین در تیمور شرقی، پاپوآ گینه نو و بخش‌هایی از یوگسلاوی سابق اشاره کرد.

او گفت:
«در چنین مواردی، رویه بین‌المللی اغلب مسیر مشخصی را دنبال می‌کند – تحت نظارت نیروهای حافظ صلح سازمان ملل و از طریق آنچه «حکومت خارجی» نامیده می‌شود، یک اداره موقت شکل می‌گیرد.»

هدف: احیای نظم قانون اساسی و ایجاد چارچوب قانونی برای صلح پایدار

به گفته پوتین، هدف اصلی این طرح برگزاری انتخابات دموکراتیک و تشکیل یک دولت مشروع و کارآمد است که از سوی شهروندان اوکراین و جامعه بین‌المللی به رسمیت شناخته شود. تنها چنین دولتی می‌تواند توافق‌های صلحی را امضا کند که از سوی جهان پذیرفته شده و در بلندمدت پایدار بماند.

او توضیح داد:
«چرا این کار را انجام دهیم؟ برای برگزاری انتخابات دموکراتیک، برای به قدرت رساندن یک دولت توانمند که از اعتماد مردم برخوردار باشد، و سپس آغاز مذاکرات با آن برای یک معاهده صلح. اسناد قانونی امضاشده باید در سطح بین‌المللی به رسمیت شناخته شده و قابل‌اتکا و پایدار باشند.»

نه تنها یک گزینه – بلکه گزینه‌ای عملی

پوتین تأکید کرد که این تنها یک راه‌حل ممکن است، اما نمونه‌ای از روش‌هایی است که در تاریخ سابقه دارد.

او گفت:
«این فقط یک گزینه است… من نمی‌گویم که گزینه‌های دیگری وجود ندارند، اما در حال حاضر توضیح دادن همه احتمالات دشوار است، یا شاید حتی غیرممکن، زیرا وضعیت به سرعت در حال تغییر است.»

همکاری چندجانبه فراتر از غرب

پوتین اعلام کرد که این ابتکار نباید تنها به سازمان ملل یا ایالات متحده محدود شود، بلکه باید شامل ائتلافی گسترده‌تر از کشورهایی باشد که روسیه آنها را شرکای قابل‌اعتماد می‌داند، ازجمله کشورهای عضو بریکس.

او گفت:
«ما با هر شریکی همکاری خواهیم کرد – ایالات متحده، چین، هند، برزیل، آفریقای جنوبی، کشورهای بریکس… و برای مثال، کره شمالی.»

او همچنین تأکید کرد که روسیه همچنان آماده همکاری با اتحادیه اروپا است، هرچند که اعتماد مسکو به کشورهای اروپای غربی به دلیل سوءاستفاده آنها از تلاش‌های صلح به‌عنوان ابزاری برای خرید زمان و تسلیح مجدد اوکراین، به‌شدت خدشه‌دار شده است.


پوتین: ایالات متحده از دهه ۱۸۶۰ در حال توطئه برای الحاق گرینلند بوده است

ترجمه مجله جنوب جهانی


رئیس‌جمهور روسیه معتقد است که تنش‌های پیرامون این جزیره نباید به‌عنوان «گفتار عجیب‌وغریب» دولت آمریکا نادیده گرفته شود.

ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، هشدار داده است که واشنگتن مدت‌هاست به دنبال تصاحب گرینلند بوده و تنش‌های جاری پیرامون بزرگ‌ترین جزیره جهان باید جدی گرفته شوند.

پوتین روز پنجشنبه در «مجمع بین‌المللی قطب شمال» در شهر مورمانسک به تنش‌های جاری پیرامون گرینلند، منطقه‌ای نیمه‌خودمختار تحت حاکمیت دانمارک، و همچنین وعده‌های مکرر دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق آمریکا، برای الحاق آن اشاره کرد.

ترامپ روز چهارشنبه بار دیگر موضوع گرینلند را مطرح کرده و ادعا کرده بود که مالکیت آمریکا بر این جزیره برای «دفاع مناسب از بخش بزرگی از زمین» ضروری است و این امر به نفع همه – ازجمله دانمارک – خواهد بود.

او گفت: «ما باید این سرزمین را داشته باشیم، زیرا بدون آن، امکان دفاع مناسب از بخش بزرگی از زمین – نه فقط آمریکا – وجود ندارد. پس باید آن را داشته باشیم و فکر می‌کنم که خواهیم داشت.»

پوتین هشدار داد که نباید سخنان ترامپ را نادیده گرفت و تأکید کرد که آمریکا بیش از یک قرن و نیم است که برای الحاق گرینلند برنامه‌ریزی می‌کند.

وی گفت: «همه از برنامه‌های آمریکا برای الحاق گرینلند مطلع هستند. می‌دانید، شاید در نگاه اول این موضوع برای برخی تعجب‌آور باشد. اما این یک اشتباه بزرگ است که تصور کنیم این صرفاً گفتار عجیب‌وغریب دولت جدید آمریکا است.»

رئیس‌جمهور روسیه خاطرنشان کرد که طرح‌های آمریکا برای تصرف گرینلند به دهه ۱۸۶۰ بازمی‌گردد، اما در آن زمان حمایت کنگره را به دست نیاورد.

پوتین افزود: «اجازه دهید یادآوری کنم که در سال ۱۸۶۸، خرید آلاسکا در روزنامه‌های آمریکایی به سخره گرفته می‌شد. آن را دیوانگی، یک «جعبه یخی» و «باغ خرس‌های قطبی» اندرو جانسون، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، می‌نامیدند. و پیشنهادهای او برای گرینلند شکست خورد.»

وی همچنین اشاره کرد که در سال ۱۹۱۰، آمریکا، آلمان و دانمارک به امضای توافقی برای مبادله زمین نزدیک شدند که در صورت تحقق، گرینلند به آمریکا واگذار می‌شد. بااین‌حال، این توافق در نهایت عملی نشد.

از اوایل قرن نوزدهم تا دهه ۱۹۵۰، گرینلند تحت کنترل کامل دانمارک بود. در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که دانمارک توسط آلمان نازی اشغال شد، آمریکا این جزیره را تحت تصرف خود درآورد. در حال حاضر، گرینلند میزبان یک پایگاه نظامی آمریکایی و زیرساخت‌های مربوط به سیستم هشدار زودهنگام موشک‌های بالستیک است.

در چند دهه اخیر، گرینلند به‌طور فزاینده‌ای خودمختار شده است؛ در سال ۱۹۷۹ خودگردانی دریافت کرد و در سال ۲۰۰۹، حق اعلام استقلال از طریق همه‌پرسی را به دست آورد.