ماریون کاواس
منبع: المیادین انگلیسی
ترجمه مجله جنوب جهانی
اکنون تاریخ در غزه تکرار میشود، با این تفاوت که خشونت بیشتری در آن به کار رفته و بازه زمانی طولانیتری دارد.
در ۶ ژوئن ۱۹۸۲، “اسرائیل” به بهانه نابودی سازمان آزادیبخش فلسطین (PLO) به لبنان و پایتخت آن، بیروت، حمله کرد. این اقدام در نهایت منجر به کشتار صبرا و شتیلا شد، کشتاری که حتی پس از خروج نیروهای سازمان آزادیبخش فلسطین از بیروت رخ داد. حفاظت از غیرنظامیان فلسطینی بخشی از توافقی بود که در آن زمان با فیلیپ حبیب، فرستاده ایالات متحده، مذاکره شده بود، اما این تضمینهای ایالات متحده به اندازه کاغذی که روی آن نوشته شده بودند، ارزش نداشتند.
و حالا تاریخ در غزه تکرار میشود، با این تفاوت که خشونت بیشتری در آن به کار رفته و بازه زمانی طولانیتری دارد. پس از سال ۱۹۸۲، ما زمان را بر اساس این که رویدادها قبل یا بعد از حمله اسرائیل رخ دادهاند، میسنجیدیم. اکنون، ما زمان را با نسلکشی در غزه میسنجیم.
مقامات غربی که ناگهان “اخلاق” خود را پیدا میکنند تا همدستی خود را پنهان کنند، منفور هستند. از متیو میلرِ پوزخندزن که ماهها از اقدامات دولت بایدن دفاع میکرد و اکنون ادعا میکند که معتقد است “اسرائیل مرتکب جنایات جنگی شده است” تا رهبران کانادا، فرانسه و بریتانیا که وعده “اقدام قاطع” دادند و کمتر از هیچ کاری انجام ندادهاند، ما میگوییم که سخنان شما توهین به مردم فلسطین است.
میلر ادعا میکند که او فقط “سخنگوی رئیسجمهور، دولت” بوده است، شبیه به بهانه “من فقط دستورات را اجرا میکردم”. و یکی از رسانههای اسرائیلی حتی هفته گذشته تا آنجا پیش رفت که به ما گفت “اکثر اسرائیلیها از آنچه در غزه میگذرد آگاه نیستند” به دلیل سانسور رسانهها. و این اظهارات موشهایی که از یک کشتی در حال غرق شدن فرار میکنند، به همان اندازه توهینآمیز است به همه کسانی که با نسلکشی مخالفت کردهاند، بسیاری از آنها بهای سنگینی برای موضع استوار خود پرداختهاند.
این ادعا که اکثر اسرائیلیها از نسلکشی در غزه آگاه نیستند، در حالی که بخش زیادی از جامعه نظامی شده و بخش بزرگی از جمعیت مستقیماً از طریق سربازی و نیروهای ذخیره در عملیات نظامی شرکت دارند، پوچ است.
و حتی برای آن دسته از چهرههای طرفدار صهیونیسم که پس از بیش از ۶۰۰ روز نسلکشی، موضع خود را تغییر دادهاند، میگوییم که ما از حمایت شما قدردانی میکنیم، اما به اعتراف به آسیبی که قبلاً وارد کردهاید نیز نیاز داریم، زیرا وحشتی که بر کل ملت فلسطین و روان جمعی آن وارد شده است، نسلها طول میکشد تا التیام یابد.
این سومین مقالهای است که با موضوع «چرا از صهیونیسم متنفرم…» مینویسم، و هر کدام از این مقالات از جایی عمیقتر از تلخی و قلب سفت شدهام نشأت میگیرد. ما هر روز برای حفظ اندکی از سلامت عقل و انسانیت خود میجنگیم.
در دومین مقاله خود در سپتامبر ۲۰۲۴، نوشتم که هرگز تصور نمیکردیم همچنان شاهد این وحشتهای روزمره باشیم. اکنون، نُه ماه بعد، ما چیزی برای گفتن به دنیا نداریم. تمام کلمات، تمام تجربههای زیسته، و تمام خرد خود را به کار گرفتیم تا این هیولای اسرائیلی را که تنها به تحقیر، ویرانی و مرگ میاندیشد، متوقف کنیم.
و ما هیچ توهمی درباره اینکه چه کسی این وحشت را سازماندهی، تأمین مالی و حمایت میکند، نداریم: رژیمهای پی در پی ایالات متحده، دیگر دولتهای غربی و دستنشاندههای مرتجع عرب. وقتی رهبران کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس میتوانند در چشم بر هم زدنی چهار تریلیون دلار به دونالد ترامپ وعده دهند، اما مردم گرسنه غزه را سیر نکنند، و وقتی سفارت امارات متحده عربی در «اسرائیل» به نسلکش تبریک میگوید در حالی که غزه در آتش میسوزد، آنگاه میدانیم که آنها در چه جایگاهی قرار دارند. در واقع، آنها مستقیماً تجهیزات نظامی آمریکا را به رژیم اسرائیل تأمین مالی میکنند و هزینه بمبها و مهماتی را میپردازند که جان و محیط زیست فلسطینیان و لبنانیها را نابود میکند.
در سال ۱۹۸۲، آریل شارون در کشتار صبرا و شتیلا همدست شناخته شد. با این حال، او بعدها «بازپروری» شد و در سال ۲۰۰۱ به نخستوزیری اسرائیل رسید. و اخیراً، بسیاری از مفسران غربی میخواهند ما باور کنیم که آنچه اکنون اتفاق میافتد، همه تقصیر بنیامین نتانیاهو است. او «قربانی» خواهد شد، و سپس انتظار میرود که ما بپذیریم جامعه اسرائیل اکنون به سطح قابل قبولی از رفتار محترمانه باز خواهد گشت.
اما این بار فرق میکند. صهیونیسم به شکلی که قبلاً اتفاق نیفتاده بود، افشا شده است؛ این یک ایدئولوژی استعمارگر-اسکاندهنده فساد است که همیشه بوده است. و زمانی که شکست خورد، که قطعاً اتفاق خواهد افتاد، ما هرگز آنهایی را که برای مدت طولانی آماده شرکت در ظلم به مردم فلسطین و عرب بودند، فراموش و نخواهیم بخشید.
در دسامبر ۲۰۲۳، دو ماه پس از آغاز نسلکشی، کشیش مونتسر اسحاق گفت: «بخشندگی و کلمات شوکآور شما پس از همه اینها تفاوتی نخواهد کرد… ما عذرخواهی شما را پس از نسلکشی نخواهیم پذیرفت.»
و اکنون، این کلمات چیزی بیش از بخشی از یک پیام الهامبخش هستند. آنها سنگ بنای رویکرد آینده ما هستند (اگرچه بیشتر «نوکیشان» اخیر حتی عذرخواهی هم نمیکنند!). هیچ عذر و توجیهی هرگز ما را متقاعد نخواهد کرد که دلیل منطقی برای همدستی با صهیونیسم و تأثیر ویرانگر آن بر مردم، محیط زیست، انسجام ملی و کرامت فلسطین وجود داشته است.