جنبش سندیکایی طبقاتیِ بینالمللی، کارگران و سندیکاهای مبارز در سراسر جهان، صد و چهلمین سالگرد مبارزهٔ کارگری در شیکاگو (۱۸۸۶) را با دستانجامهایی پیکارجویانه گرامی میدارند. آنان یاد آن روز تاریخی کارگران را که نماد پیکار بیامان طبقهٔ کارگر در برابر بربریت نظام سرمایهداری است، با عزمی راسخ و همبستگیای انترناسیونالیستی پاس میدارند.
به مناسبت روز جهانی کارگر، فدراسیون سندیکاهای جهانی (ف.س.ج) که کهنترین سازمان بینالمللی سندیکایی بهشمار میرود و نمایندهٔ بیش از ۱۰۵ میلیون کارگر در سراسر جهان است، پیامی گرم و پیکارجویانه به تمامی کارگران و کشاورزان و مردم زحمتکشِ اهل تلاش و کار تقدیم میکند.
پیامها و خواستههای پیشگامان شیکاگو در ۱۸۸۶ هنوز هم امروز مطرح و ضروریاند. بحران سرمایهداری رو به گسترش و تعمیق است. نابرابریهای اجتماعی به شکلی فزاینده افزایش مییابد. آزادیهای دموکراتیک و حقوق سندیکایی در سراسر جهان زیر حمله قرار دارند، و در همین حال، جنگهای امپریالیستی و دخالتهای نظامی، روال عادی روزگار شده است.
رخدادهای بینالمللی مؤید آنند که رقابتهای ژئوپلیتیک و اقتصادی جهانی، کماکان تهدیدی مستقیم برای صلح و امنیت جهانی به شمار میروند، تا جایی که حتی خطر فاجعهٔ هستهای نیز وجود دارد. جنگهای امپریالیستی، مداخلات خارجی، تحریمها و محاصرهها ادامه داشته و شدت مییابند.
نسلکشی فلسطینیان در غزه و بربریت باورنکردنی رژیم صهیونیستی، حملهٔ ناجوانمردانه و جنایتکارانهٔ آمریکا و اسرائیل به ایران، اشغال ونزوئلا و ربودن رئیسجمهور قانونی این کشور، تهدیدهای تروریستی علیه کوبای سوسیالیست و تلاش برای تنگنای اقتصادی مردم این کشور از طریق محاصرهٔ جنایتکارانهٔ انرژی، بار دیگر به تمامی، ریاکاری، بدبینی و ماهیت غیرانسانی امپریالیسم را عیان ساخته است.
هزینههای نظامی بهگونهای انفجاری افزایش مییابد، در حالی که نهادهایی نظیر ناتو و اتحادیهٔ اروپا نظامیگری را تشدید میکنند و اقتصاد جنگی را بهعنوان «راهحلی برای توسعه» ترویج میدهند. در عین حال، از مردم خواسته میشود تا هزینهٔ این سیاستها را از طریق اقدامات ریاضتی جدید، خصوصیسازیها و برچیدن دستاوردهای اجتماعی بپردازند.
از سوی دیگر، بحران انرژی، تورم و گرانی، همچنان درآمد کارگران را کاهش میدهند. دستمزدها راکد ماندهاند، حال آنکه سود شرکتهای فراملی و غولهای انرژی سر به فلک میکشد.
پیامدهای این وضعیت، آسیبپذیرترین گروههای طبقهٔ کارگر را بیشتر از دیگران تحت تأثیر قرار میدهد. زنان شاغل، جوانان و مهاجران با افزایش بهرهکشی، دستمزدهای پایینتر، بیثباتی کاری بیشتر و دسترسی محدود به سلامت، آموزش و فرهنگ روبرو هستند. این اقشار، اولین قربانیان سیاستهای ضدکارگری و بیقاعدگی در روابط کاری به شمار میروند که آنان را به شکلی ویژه در برابر حملات سرمایه آسیبپذیر میکند.
همچنین، سلامت و ایمنی در محیطهای کاری بهگونهای سیستماتیک رو به زوال است. اقدامات حفاظتی بهعنوان «هزینهای» برای کارفرمایان تلقی میشود که این امر به افزایش حوادث شغلی میانجامد. هر روز، کارگرانی در راه سودآوری سرمایه آسیب میبینند یا جان خود را از دست میدهند، و این به فجیعترین شکل ممکن، اولویتهای نظام سرمایهداری را آشکار میکند.
عصر جدید دیجیتالیسازی و هوش مصنوعی، بهجای آنکه به سود کارگران و کل جامعه به کار گرفته شود، برای تشدید کار، نظارت بر کارگران و گسترش اشکال انعطافپذیر اشتغال استفاده میگردد. ناامنی، کار موقّت و ناپایدار و بیقاعدگی در روابط کاری، به پدیدهای همگانی تبدیل شده است.
در همین اثنا، سرکوب دولتی و کارفرمایی علیه مبارزات شدت میگیرد. سندیکاییها تحت تعقیب قرار میگیرند، اعتصابات جرم تلقی میشوند و آزادیهای دموکراتیک محدود میگردند. مهاجران و پناهندگان هدف حملات قرار میگیرند، بهعنوان نیروی کار ارزان مورد استفاده قرار میشوند و قربانی نژادپرستی و بهرهکشی میگردند.
در برابر این واقعیت، پاسخ طبقهٔ کارگر نمیتواند جز مبارزه و ایستادگی باشد.
ما خواستاریم:
· افزایش دستمزدها و بهرسمیتشناسی قراردادهای جمعی با حقوق کامل
· تدابیر مؤثر حمایتی در برابر گرانی و تورم
· سلامت، آموزش و تأمین اجتماعی رایگان و همگانی برای همه
· کاهش ساعات کار روزانه، اشتغال پایدار با ساعاتِ کارِ ثابت، حذف اشکال کار ناپایدار و موقّت و حمایت از کارگران در سکوهای دیجیتال
· اقداماتِ بهداشتی و ایمنی در تمامی محیطهای کاری
· احترام به حقوق سندیکایی و آزادیهای دموکراتیک
· حمایت از مهاجران و حقوق برابر برای همهٔ کارگران
کارگران هیچ منفعتی در جنگها و رقابتهای قدرتمندان ندارند. برعکس، آنان تنها از راه وحدت، همبستگی و مبارزهٔ مشترک میتوانند پیروز شوند.
فدراسیون سندیکاهای جهانی از همهٔ سندیکاها میخواهد که آشتی و تسلیم را رد کنند؛ مبارزات خود را تشدید نمایند؛ و در هر محل کار، هر بخش و هر کشوری، علیه بربریت نظام سود و جنگ، ستیز را سازمان دهند.
قدرت در سازماندهی است. امید در مبارزه است.
به پاسداشت روز جهانی کارگر ۲۰۲۶، همۀ ما را به تظاهرات و دستانجامهای پیکارجویانه در سراسر جهان با این شعارها فرا میخوانیم:
زندگی ما و نیازهای ما در برابر سودهای سرمایهداران!
· هیچ فداکاری بهخاطر جنگها و سود سرمایه!
· کارِ دارای حقوق، تنظیمشده با پیمانهای جمعی
· برآورده شدن نیازهای کنونی کارگران
همبستگی و انترناسیونالیسم، سلاح طبقهٔ کارگر است!
بیایید تا این روز جهانی کارگر را به نشانهای از مبارزه و پاتک بدل کنیم؛ برای جهانی بدون جنگهای امپریالیستی و دخالتهای خارجی، بدون تبعیض و استثمار انسان توسط انسان.
زنده باد اول ماه مه!
زنده باد همبستگی انترناسیونالیستی!