روز جهانی کارگران در انتظار پایانِ جنگ سرد؛ شی و ترامپ رو در روی هم
به گزارش سایت «دوستداران چین سوسیالیستی» به قلم تحریریهی دوستان سوسیالیست چین.
ترجمه مجله جنوب جهانی
هنگامی که «شی جین پینگ»، رئیسجمهور چین، در تاریخ ۲۴ اردیبهشت، در تالار بزرگ مردم پکن، با همتای آمریکایی و مهمان خود «دونالد ترامپ» روبرو شد، نشریهی آمریکایی «پیپلز ورلد» در بیانیهای به نام گروه سردبیری خود اعلام کرد: «چشمان کارگران سراسر جهان با دلهره و امید به این نشست دو روزه دوخته شده است».
در ادامه این بیانیه آمده است: «رابطهی آمریکا و چین در سالهای اخیر به شدت رو به زوال نهاده است. لشکرکشیهای نظامی در منطقهی آسیا-اقیانوسیه و امضای پیمانهای جنگی تازه مانند طرح زیردریایی هستهای ”ایوکوس“، کابوس یک درگیری فاجعهبار را زنده کرده است. چارچوب ”جنگ سرد جدید“ که از سوی بدنهی فراحزبیِ سیاست خارجی واشنگتن پیش رانده میشود، دو اقتصاد بزرگ جهان را به جای همکاری، به سوی تقابل سوق داده است. این نشست، فرصتی برای عقبنشستن از لبهی پرتگاه و فشردن دکمهی بازنشانی است.»
به گفتۀ همکاران آمریکایی ما، شی در سخنان افتتاحیهی خود خطاب به ترامپ، پرسش درستی را مطرح کرد: «آیا آمریکا و چین میتوانند از ”تلهی توسیدید“ بپرهیزند؟ همان الگوی تاریخی که در آن یک قدرتِ نوظهور و یک قدرتِ برجا، ناخواسته به جنگ دچار میشوند. این پرسش شایستهی پاسخی جدی است و چیزی فراتر از خوشوبشهای دیپلماتیک میطلبد. آنچه لازم است، تعهدات عینی و عملی است.»
در ادامه، این مقاله را بازنشر میکنیم.
در حالی که «دونالد ترامپ» و «شی جین پینگ» در تالار بزرگ مردم پکن روبروی هم نشستهاند، نگاه کارگران سراسر جهان با شتابزدگی و امید به این اجلاس دو روزه دوخته شده است.
رابطهی آمریکا و چین در سالهای اخیر به شدت رو به وخامت گذاشته است. جنگهای تعرفهای بیپروا، زنجیرههای تأمین جهانی را مختل کرده و کارگران و مصرفکنندگان دو کشور را با تورم و تعدیل نیرو تحت فشار قرار داده است. لشکرکشیهای نظامی در آسیا-اقیانوسیه و امضای پیمانهای جنگی تازه مانند طرح زیردریایی هستهای «ایوکوس»، شبح درگیری فاجعهبار را برانگیخته است.
چارچوب «جنگ سرد جدید» که به دست نهاد فراحزبیِ سیاست خارجی واشنگتن پیش رانده میشود، دو اقتصاد بزرگ جهان را به جای همکاری به سوی رویارویی سوق داده است. این راه به هیچ مقصد خیری منتهی نمیشود. نشست کنونی فرصتی است تا از لبهی پرتگاه عقب بیاییم و دکمهی بازنشانی را بفشاریم.
رئیسجمهور شی در سخنان آغازین خود، پرسش درستی را مطرح کرد: آیا آمریکا و چین میتوانند از «تلهی توسیدید» بپرهیزند؟ همان الگوی تاریخی که در آن یک قدرتِ صعودکننده و یک قدرتِ تثبیتشده، ناخواسته به جنگ میافتند. این پرسش شایستهی پاسخی جدی است و چیزی فراتر از لفاظیهای دیپلماتیک میخواهد. پاسخ آن، تعهدات عینی و عملی است.
در زمینۀ تجارت، دو طرف باید از چرخۀ مخرب تعرفهها و تلافیجوییهایِ به راه افتاده از سوی ترامپ فراتر روند؛ چرخی که جز برای اسلحهفروشان و شماری از بخشهای سرمایۀ بزرگ، سودی نداشته است. کارگران دیترویت و شنژن هر دو، هنگامی که تجارت به سلاح بدل میشود، تاوان آن را میپردازند. هدف باید گسترش دسترسی عادلانه و مذاکرهشده به بازار، تثبیت زنجیرههای تأمین، و ایجاد سود متقابل حقیقی باشد – نه رقابت حاصلجمعِ صفر.
در فناوری، پتانسیل هوش مصنوعی و دیگر حوزههای نوظهور برای بشریت چنان بزرگ و سرنوشتساز است که نمیتوان آن را در یک مسابقه برای سلطهی نظامی و اقتصادی هدر داد. با توجه به اینکه سرنوشت شغلی میلیونها انسان در گروست، گفتوگو دربارۀ چگونگی گذار عادلانه در هر کشور، به سود همگان خواهد بود. همین طور اثرات زیستمحیطی ساخت مراکز داده. چارچوبهایی برای همکاری، نه دیوارهای محدودیت، همان چیزی است که کارگران و جوامع به آن نیاز دارند.
در مورد تایوان، شی صریح بود: مدیریت نادرست این موضوع، خطر «درگیری و حتی رویارویی» را به دنبال دارد. این نشریه همواره بر این باور بوده که ماجراجویی نظامی در تنگۀ تایوان، فاجعهای برای مردم کل منطقه خواهد بود. گفتوگو، خویشتنداری و احترام به اصل «یک چین»، تنها راهِ مسئولانه است.
در خاورمیانه، هر دو قدرت توافق دارند که گذرگاههای انرژی باید باز بمانند و گسترش جنگافزارهای هستهای نامطلوب است. این نقاط توافق باید سنگبنایی برای تعامل گستردهتر دیپلماتیک شوند، نه بهانهای تازه برای رویارویی.
همان گونه که «پیپلز ورلد» در دوران جنگ سرد پیشین بارها میگفت: «دتانت» (کاهش تنش) تسلیم نیست، صلح ضعف نیست. مردم ایالات متحده، چین، و تمام جهان، از رهبرانی که همکاری را بر درگیری ترجیح میدهند، بهرهای جز سود ندارند.