درباره نقش «مجمع مادرید» در جنبش راست افراطی اسپانیا و آمریکای لاتین. گفت‌وگو با میکل راموس 
نوشته: فردریک اشناترر، بوئنوس آیرس
منتشر شده در یونگه ولت

میکل راموس روزنامه‌نگار و نویسنده است. او در زمینه راست رادیکال و ضد فاشیسم در اسپانیا و فراتر از آن فعالیت می‌کند.

امروزه مجمع مادرید چه نقشی در جنبش راست افراطی بین‌المللی ایفا می‌کند؟ 
این مجمع توسط بنیاد دیسنزو که به حزب ووکس وابسته است، ایجاد شد. حزب اسپانیایی ووکس از طریق این بنیاد بخش بزرگی از منابع مالی عمومی خود را هدایت می‌کند. علاوه بر این، مجمع مادرید محلی برای گردهمایی گروه‌های راست افراطی، سیاستمداران و شخصیت‌هایی است که بخشی از موج جدید راست‌گرایی افراطی در جهان اسپانیایی‌زبان و آمریکای لاتین هستند. این گردهمایی‌ها برای ایجاد وحدت و طراحی یک استراتژی مشترک جهت مقابله با دشمنان اعلام‌شده مانند سوسیالیسم، کمونیسم، فمینیسم، مهاجرت و غیره انجام می‌شود، اگرچه دشمنی با مهاجرت در اسپانیا وزنه بیشتری نسبت به کشورهای آمریکای لاتین دارد. این مسائل با جنبه‌ای از فرهنگ به ظاهر مشترک ترکیب می‌شود، چیزی که آن‌ها «ایبروسفر» می‌نامند.

در داخل مجمع، بازیگرانی با برنامه‌های مختلف حضور دارند. موضوعات مشترک آن‌ها چیست؟ 

همان‌طور که گفته شد، وجه مشترک، معرفی چپ به عنوان دشمن است، فرقی نمی‌کند که این چپ سوسیال‌دموکرات باشد یا انقلابی. علاوه بر این، چیزی که آن‌ها «سیاست هویتی» می‌نامند نیز مطرح است، یعنی سیاست برابری حقوق زنان یا افراد LGTBQ. راست افراطی بین‌المللی همچنین موفق شده است لیبرالیسم را با مواضع شدیداً محافظه‌کارانه ترکیب کند. اگرچه در نگاه اول ممکن است این دو با هم سازگار به نظر نرسند، اما در واقعیت این ترکیب به خوبی عمل می‌کند. آن‌ها یک جنگ اقتصادی و فرهنگی علیه حقوق و آزادی‌ها به راه انداخته‌اند.

ووکس چگونه توانسته است در جنبش راست افراطی در آمریکای لاتین به یک بازیگر مرکزی تبدیل شود؟ 

ووکس به عنوان یک حزب اسپانیایی و اروپایی به شیوه‌ای امپریالیستی و استعماری، مانند یک کشور مادر، مستعمرات سابق را رهبری می‌کند. من فکر می‌کنم ووکس این نگاه را دارد و بخش بزرگی از راست افراطی آمریکای لاتین نیز همین نگاه را به آن دارد. ووکس به نوعی نقش یک حامی را بازی می‌کند. علاوه بر این، این حزب از منابع لازم برخوردار است. همچنین، نخستین حزبی بود که علاوه بر روابط موجود، تلاش کرد با راست‌گرایان اروپایی و آمریکای شمالی نیز ارتباط برقرار کند و به این ترتیب نقش پل ارتباطی را ایفا کرد.

رئیس‌جمهور آرژانتین، خاویر میلی، چه نقشی در این جنبش ایفا می‌کند؟
 
میلی نقش بسیار خاصی دارد، هم به دلیل شخصیتش و هم به خاطر رفتارهای عجیب و غریبش. او به جنبش راست افراطی نوعی عنصر زیبایی‌شناختی می‌بخشد – با بی‌احترامی‌های نمایشی‌اش و نقش خود به عنوان یک شخصیت تلویزیونی. او سر و صدا به پا می‌کند و می‌داند چگونه مردم را جذب کند. در جامعه‌ای که بر پایه نمایش است، همین امر او را به یک چهره مهم تبدیل می‌کند. بنابراین، او برای جنبش راست افراطی بسیار مفید است.

آیا نقش رهبری بین‌المللی میلی موقتی است؟ به عبارت دیگر، آیا در صورت پیروزی احتمالی ترامپ در آمریکا، او اهمیت خود را از دست خواهد داد؟ 

باید دید که از میلی چه چیزی باقی می‌ماند. فکر نمی‌کنم او به این زودی از صحنه کنار برود و بعید می‌دانم که ترامپ او را به سرعت تحت‌الشعاع قرار دهد، بلکه بیشتر به عنوان یک حامی عمل خواهد کرد. به احتمال زیاد اختلاف نظرها یا حتی رقابتی برای جلب توجه شکل خواهد گرفت، اما پیش‌بینی من این است که آن‌ها مکمل یکدیگر خواهند بود. ما در حال حاضر در جهانی زندگی می‌کنیم که جنبش‌ها و شخصیت‌هایی مانند این‌ها در حال رشد هستند. بسیاری از مسائل به این بستگی دارد که جامعه آرژانتین چگونه با رئیس‌جمهور خود کنار خواهد آمد و سیاست‌های او چه تأثیری بر زندگی روزمره، به ویژه طبقه کارگر، خواهد داشت.