در ساعات اخیر، دولت موقت دلسی رودریگز یکی از نمادینترین اقدامات خیانتآمیز علیه چاویسمو را انجام داده است: اخراج الکس ساب به ایالات متحده. ساب، تاجر کلمبیایی که سالها به خاطر نقشش در شکستن محاصره امپریالیستی از طریق قراردادهای تهاتری و تدارکاتی به عنوان «قهرمان ملی» مورد ستایش قرار میگرفت، در ۱۶ مه تحویل داده شد. این یک رویه مهاجرتی ساده نیست. این مدرک غیرقابل انکاری است که نشان میدهد نیکولاس مادورو در کاخ میرافلورس دشمن دارد.
ساب در ماه ژانویه، پس از ربوده شدن مادورو، از سمت وزیر برکنار شد و اکنون برای رسیدگی به اتهاماتی که خود چاویسمو همواره آنها را به عنوان آزار و اذیت سیاسی محکوم کرده است، به میامی فرستاده میشود. بیانیه سرویس مهاجرت ونزوئلا (SAIME) با بدبینی به «قانون مهاجرت» و «جرایم عمومی و بدنام» اشاره میکند. چیزی که از آن غافل است این است که این تصمیم روایت واشنگتن را تقویت میکند: ساب چهره اصلی مادورو بود. دلسی با تحویل او نه تنها یک متحد کلیدی را قربانی میکند، بلکه قطعاتی از پازل مالی فرآیند بولیواری را نیز به دادگستری ایالات متحده تحویل میدهد.
از آدمربایی تا تسلیم کامل
از سوم ژانویه، زمانی که نیروهای آمریکایی نیکولاس مادورو و سیلیا فلورس را در کاراکاس ربودند، دلسی رودریگز به عنوان رئیس جمهور موقت قدرت را به دست گرفت. در ابتدا، گفتمان رسمی این تجاوز را محکوم میکرد. با این حال، ظرف چند ماه، این لفاظیها از بین رفت. اشاره به مادورو به طرز چشمگیری کاهش یافت، در حالی که دولت رودریگز مجموعهای از اقدامات را که مستقیماً به نفع شرکتهای نفتی آمریکایی و فراملی بود، به اجرا گذاشت.
از جمله بارزترین اقدامات، تصویب اصلاحات نفتی بود که کنترل عملیاتی بیشتری را اعطا میکند و حق امتیاز را به شرکتهای خارجی کاهش میدهد و PDVSA را به نقشی ثانویه تنزل میدهد. همزمان، تحریمهای ایالات متحده لغو شد و مجوزهایی به نفع شورون و سایر شرکتها اعطا شد. دلسی قانون جدیدی را تصویب کرد که امکان مشارکت بیشتر سرمایه خارجی در هیدروکربنها و معادن را تحت نظارت واشنگتن فراهم میکند.
دولت جدید تابع فرامین ایالات متحده است. تحریمها علیه دلسی به سرعت لغو شد، نشانه روشنی از اینکه واشنگتن اقتدار آن را در ازای اطاعت به رسمیت میشناسد.
در حالی که مادورو با یک محاکمه ساختگی در نیویورک به اتهام تروریسم مواد مخدر روبرو است، دلسی در حال مذاکره برای فعالسازی مجدد اقتصادی است که منافع امپریالیستی را بر حاکمیت ملی اولویت میدهد.
نظریه خیانت داخلی تقویت میشود
شایعات و گزارشهای روزنامهنگاری از ژانویه نشان دادهاند که خواهر و برادرهای رودریگز (دلسی و خورخه) از قبل با دولت ترامپ در تماس بودهاند. ظاهراً این مذاکرات عملیات علیه مادورو را تسهیل کرده یا حداقل مانع آن نشده است. دلسی این اتهامات را رد کرده است، اما واقعیتها گویای همه چیز هستند: پاکسازیها در کابینه، آزادی ساب، گشایش به سوی سرمایه ایالات متحده و گفتمانی که به طور فزایندهای رهبر ربوده شده را پاک میکند.
نیکولاس مادورو از سلول زندان خود باید با تلخی نظارهگر باشد که چگونه معاون رئیسجمهوری که تا آخرین لحظه در کنارش کار میکرد، اکنون رهبری برچیدن کنترلشدهی روند بولیواری را بر عهده دارد. دشمن فقط در واشنگتن یا در اپوزیسیون نبود. در میرافلورس، در قلب قدرت چاویستا، بود.
این خیانت نه تنها مقاومت داخلی را تضعیف میکند، بلکه این برداشت را تقویت میکند که بخشهایی از چاویسموی تاریخی، بقای شخصی و عملگرایی اقتصادی را بر دفاع سازشناپذیر از حاکمیت و تداوم روند ترجیح دادند. در حالی که مردم از پیامدهای سالها محاصره رنج میبرند، دولت جدید در حال تسلیم داراییهای استراتژیک خود است.
تاریخ قضاوت خواهد کرد. اما تسلیم الکس ساب یک نقطه عطف است: لحظهای که بالاخره نقاب از چهره افتاد و آشکار شد که برای برخی، «روند» قابل مذاکره بود. مادورو حق داشت که در مورد خیانتها هشدار دهد. دشمن از آنچه بسیاری تصور میکردند، نزدیکتر بود.