رائول کاسترو یک قهرمان است: جنایتکارانِ واقعی، امپریالیستهای آمریکایی هستند – امآر آنلاین
منبع: نیکوس موتاس | سردبیر مجلهی «در دفاع از کمونیسم»
ترجمه مجله جنوب جهانی
رائول کاسترو، فرقی نمیکند دولت ترامپ چقدر تلاش کند او را جنایتکار جلوه دهد، قطعاً و به هیچ وجه جنایتکار نیست. او یک انقلابیِ تمامعیار است که تمام زندگیاش را وقف نبرد با دیکتاتوری، سلطهی بیگانه و استثمار سرمایهداری در کوبا کرده است. آن تهدیدهای تازهای که دربارهی حکم بازداشت احتمالیِ او از سوی ایالات متحده مطرح میشود، چیزی نیست جز یک قلدریِ امپریالیستیِ دیگر از سوی دولتی که بیش از شصت سال است با محاصره، خرابکاری، جنگ اقتصادی و تجاوزِ همیشگیِ سیاسی، سعی کرده انقلاب کوبا را خفه کند.
ریاکاریِ واشنگتن را دیگر نمیشود به این راحتی نادیده گرفت. همان ایالات متحدهای که برای دفاع از منافع ژئوپلیتیکِ خود به کشورها لشکرکشی کرد، کودتا چید، نیروهای ارتجاعی را مسلح کرد و کل جوامع را با خاک یکسان کرد، حالا مدعی شده که میخواهد پرچمدار «عدالت» و «دموکراسی» باشد. همان نهادِ حاکمی که جنگها را پول میدهد، از مجازاتِ دستهجمعی حمایت میکند و آشکارا از رژیمهای جنایتکار در سراسر جهان پشتیبانی میکند، ناگهان وقتی پای کوبای انقلابی به میان میآید، برای خودش ادعای مرجعیتِ اخلاقی میکند.
ایالات متحده همچنین سابقهای طولانی در حمایت و قانونی جلوه دادنِ افراطیگرایانِ خشونتطلبِ ضدکاسترو دارد؛ همانهایی که از میامی فعالیت میکنند – آدمها و شبکههایی که پایشان به خرابکاری، بمبگذاری و دههها ترور علیه کوبا بند است. همین نهادِ حاکم حالا میخواهد به دنیا دربارهی «عدالت» و «دموکراسی» درس بدهد.
رائول کاسترو به آن نسلِ تاریخی تعلق دارد که دیکتاتوریِ باتیستا را سرنگون کرد – رژیمی آغشته به سرکوب، فساد و وابستگیِ کامل به منافع اقتصادیِ ایالات متحده. این نسل، همراه با فیدل کاسترو، چه گوارا و هزاران انقلابیِ کوبایی، کوبا را از یک زمین بازی برای شرکتهای آمریکایی و منافعِ مافیایی به یک کشور مستقل تبدیل کرد؛ کشوری که خدمات درمانی، آموزش، سوادآموزی و کرامت انسانی را برای میلیونها انسان عادی تضمین کرد.
این، همان دلیلِ واقعیِ شصتسالِ هدفگرفتنِ کوباست. همان طور که فیدل کاسترو یک روز گفت: «آنها هرگز نمیتوانند ما را ببخشند که یک انقلاب سوسیالیستی را درست زیر بینیِ ایالات متحده به پیروزی رساندیم.»
بیش از شصت سال است که ایالات متحده با هر وسیلهای که داشته، سعی کرده انقلاب کوبا را در هم بشکند. خفقان اقتصادی، انزوای دیپلماتیک، توطئههای ترور، کارزارهای بیثباتسازی و تحریمهای بیپایان – همه و همه برای این بوده که کوبا را دوباره به زانو درآورد و تسلیمِ خودش کند. با این همه، کوبا ایستادگی کرد. علیرغم مشکلات طاقتفرسا، کوبای سوسیالیستی به دستاوردهای اجتماعی رسید که حتی در ثروتمندترین کشورهای سرمایهداری هم برای بخش بزرگی از مردم دستیافتنی نیست.
دونالد ترامپ و نیروهای ارتجاعیِ روزافزونِ اطرافش، چهرهی تهاجمیترین و خشنترین امپریالیسمِ معاصرِ آمریکا را به نمایش گذاشتهاند. این وسواسِ آنها نسبت به کوبا هیچ ربطی به «حقوق بشر» ندارد. کوبا هنوز هم هدف است چون نمادِ یک شورشِ تاریخی علیه سلطه است – یک کشور کوچک که در برابر قدرتِ ایالات متحده ایستادگی کرد و زنده ماند. این حقیقت، همچنان خشمِ ساختارِ امپریالیستیِ واشنگتن را برمیانگیزد.
بنابراین، این کارزار علیه رائول کاسترو فقط علیه یک شخص نیست. این یک حملهی تمامعیار به کل مشروعیتِ تاریخیِ انقلاب کوباست. این کارزار در پیِ آن است که مبارزهی ضدِّ امپریالیستی را جرم تلقی کند و در عین حال، سابقهی دیرینهی خشونت، مداخله و سلطهگریِ آمریکا را در سراسر آمریکای لاتین و جهان پاک کند.
اما حافظهی تاریخیای وجود دارد که امپریالیسم نمیتواند این راحت از آن عبور کند.
هنوز میلیونها نفر در سراسر جهان، انقلاب کوبا را نمادِ حاکمیت، مقاومت و همبستگیِ بینالمللی میدانند. مهم نیست چه بحثهایی دربارهی مسیر کوبا وجود داشته باشد، یک حقیقت غیرقابل انکار باقی میماند: انقلاب، زنجیرهای سلطهی خارجی را پاره کرد و ثابت نمود که حتی یک ملتِ کوچک هم میتواند بدون آنکه تسلیمِ قدرتِ امپریالیستی شود، روی پای خود بایستد.
هر اتفاقی هم بیفتد، رائول کاسترو جزیی از آن تاریخِ پرشکوه باقی خواهد ماند. از آن سو، معمارانِ تحریم، تجاوز و سلطهی امپریالیستی هم جزیی از تاریخِ سیاهِ بلندبالای امپریالیسم، ظلم و خشونت خواهند ماند.