ترجمه مجله جنوب جهانی

در سرمایه‌داری مدرن، فقر دیگر وجود ندارد، زیرا یکی از آن چیزهایی است که دپارتمان‌های جامعه‌شناسی برای کمتر دردناک بودنش، نام آن را تغییر داده‌اند. اکنون، چیزی که ما داریم «افراد در معرض خطر فقر» هستند، حتی اگر در ایستگاه اتوبوس خوابیده باشند.

مصادره‌ی اندیشه با مصادره‌ی کلمات آغاز می‌شود. دیگر گدا، ولگرد، بی‌خانمان یا آواره وجود ندارد. آن‌ها از افرادی صحبت می‌کنند که «در معرض خطر طرد اجتماعی» یا شاید «افراد آسیب‌پذیر» هستند.

تعداد «افراد آسیب‌پذیر» در تمام کشورهای سرمایه‌داری، نه فقط ایالات متحده، به طرز سرسام‌آوری در حال افزایش است. شما می‌توانید رأی دهید، زیرا این مهم است، اما نمی‌توانید خود را از سرما و باران محافظت کنید، زیرا این موارد فرعی هستند.

سال گذشته، نیم میلیون نفر در آلمان به دلیل ناتوانی در پرداخت اجاره بها در پناهگاه‌های عمومی اقامت داشتند. این رقم در مقایسه با سال قبل هشت درصد افزایش یافته است. چهل و یک درصد از کسانی که در پناهگاه‌ها می‌خوابند، زیر ۲۵ سال سن دارند.

این آمار شامل کسانی که در خیابان می‌خوابند یا کسانی که سقفی از خود ندارند، اما به لطف سخاوت یک دوست زندگی می‌کنند، نمی‌شود.

برخورد رسانه‌ها با این پدیده به طرز چشمگیری از یک حالت افراطی به حالت افراطی دیگر تغییر می‌کند. یک لحظه آنها قربانیان قابل ترحمی هستند، لحظه‌ای دیگر به عنوان یک خطر اجتماعی دیده می‌شوند. اغلب، یک مشکل اجتماعی به یک مسئله نظم عمومی تبدیل می‌شود: گدایان به عنوان یک منظره ناخوشایند در خیابان‌ها در نظر گرفته می‌شوند.

شیادان می‌توانند «دولت رفاه» را تبلیغ کنند، زیرا هزاران نفر بی‌خبر در پناهگاه‌ها می‌خوابند. پناهگاه‌ها مشکل را از بیرون پنهان می‌کنند، اما برای یک فرد بی‌خانمان، اوضاع بسیار متفاوت است: یک تخت، خانه نیست.

خیریه‌های عمومی فقط زمانی به نیازمندان رسیدگی می‌کنند که به ته خط رسیده باشند. تا آن زمان، اجازه می‌دهند که آنها به سرازیری سقوط کنند. سرمایه‌داری از ارتش ذخیره صنعتی سوءاستفاده می‌کند و فقط زمانی که در حال غرق شدن است، آن را نجات می‌دهد. اول شما را از خانه‌تان بیرون می‌اندازند، سپس برایتان پناهگاهی پیدا می‌کنند.

بهتر است فقیر باشی تا اینکه در معرض خطر فقیر شدن قرار بگیری. اگر فقیر نباشی، هیچ‌کس به تو توجهی نمی‌کند. اگر نتوانی اجاره‌ات را پرداخت کنی، خیریه‌ها تو را نادیده می‌گیرند؛ آنها فقط زمانی شروع به توجه می‌کنند که یک صندوق لاشخور تو را از خانه‌ات بیرون کرده باشد.