ترجمه مجله جنوب جهانی
«دراپ سایت نیوز» یک رسانه خبری مستقل و تأمینشونده توسط خوانندگان است. بدون حمایت شما، ادامه فعالیت ما امکانپذیر نخواهد بود. لطفاً با تبدیلشدن به مشترک ویژه یا اهدای کمکهای مالیِ قابلکسر از مالیات (موضوع بند ۵۰۱(c)(3))، امروز ما را حمایت کنید.
گزارش از محمد احمد و عبدالقادر صباغ
خانیونس، نوار غزه — روز چهارشنبه، احمد الرقابِ یازدهساله، بیرون چادر خانوادهاش که در نوار شنی ساحل غزه، در منطقه المواصیِ واقع در غرب خانیونس برپا شده بود، مشغول بازی بود که ناگهان موشکی اسرائیلی به آنها اصابت کرد. در این حمله، احمد جان باخت و چند تن دیگر نیز بهشدت زخمی شدند.
صبری الرقاب، پدر احمد، در حالی که بر کف بیمارستان ناصر زانو زده و در آخرین وداع، دستانش را بر پیکر بیجان فرزندش حلقه کرده بود، با گریه گفت: «بچهها مشغول بازی بودند و آنها مستقیم به سمتشان موشک شلیک کردند. او داشت یک هندوانه برمیداشت. گناه این بچه چه بود؟ هندوانهای برداشت و آنها به سمتش شلیک کردند. مگر او جنگجو است؟ جنگجو نیست، فقط یک بچه است.»
الرقاب که از شدت اندوه از خود بیخود شده بود، صورتش را در صورتِ خونآلود فرزندش فرو برد و بیاختیار گریست. در اتاقی در همان نزدیکی، کودک ششسالهای که در همین حمله زخمی شده بود، از شدت درد فریاد میکشید؛ خونِ ناشی از زخمی عمیق در چشم راستش، گونه و گوشش را پوشانده بود. یکی از بستگان نوجوانش او را در آغوش گرفته و وارد بیمارستان کرده بود؛ او کودک را بر زمین گذاشت و فریاد زد: «بیایید به این پسر برسید. داریم بچه را از دست میدهیم، داریم از دستش میدهیم.»
احمد الجرجاوی، پدربزرگ کودک، در همان نزدیکی ایستاده بود و جلوی جلابیهاش بهشدت به رنگ خون درآمده بود. او به «دراپ سایت نیوز» گفت: «فقط نشسته بودیم که حمله درست کنار چادر ما فرود آمد و سه چادر دیگر را هم هدف قرار داد. این بچه چشمش را از دست داد. من هم از اینجا زخمی شدم» و همزمان به سینهاش اشاره کرد. «عروسم نیز از ناحیه بالای ران زخمی شده است.»
کودکان کشته و زخمیشده، پس از حمله هوایی اسرائیل به کمپ چادرنشینان در المواصیِ خانیونس در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶ به بیمارستان ناصر منتقل میشوند. ویدیو از محمد احمد.
جدیدترین حملات اسرائیل به کودکان، یک روز پس از آن منتشر شد که کمیسیون تحقیق بینالمللی مستقل سازمان ملل متحد گزارشی را منتشر کرد و در آن نتیجه گرفته شد: «مقامات و نیروهای امنیتی اسرائیل عمداً کودکان فلسطینی را هدف قرار دادهاند که منجر به نسلکشی، جنایت علیه بشریت و جنایات جنگی در نوار غزه شده است.» این کمیسیون سازمان ملل اعلام کرد که در دو سال نخست تهاجم اسرائیل، بیش از ۲۰ هزار کودک کشته و بیش از ۴۴ هزار کودک دیگر زخمی شدهاند.
به گفته یونیسف، سازمان کودکان سازمان ملل متحد که یافتههای خود را هفته گذشته منتشر کرد، از زمان اجراییشدن آتشبس موسوم به اکتبر ۲۰۲۵، اسرائیل دستکم ۲۶۵ کودک را در غزه کشته و صدها کودک دیگر را زخمی کرده است. جیمز الدر، سخنگوی یونیسف، در بیانیهای گفت: «در دورهای که قرار بود با عنوان دوره خویشتنداری و حفاظت شناخته شود، بهطور میانگین هر روز و به مدت بیش از هشت ماه، یک کودک کشته شده است. این عددی پوچ و ویرانگر است.»
حملات روز چهارشنبه اسرائیل، چندین منطقه از نوار ساحلی غزه را هدف قرار داد؛ مناطقی که هزاران فلسطینی آواره در کمپهای چادرنشینی فرسوده در آنجا ساکناند. این کمپهای ساحلی تا حد امکان از «خط زرد» که نیروهای اسرائیلی در آن مستقر هستند و پیوسته به سمت غرب پیشروی میکنند، فاصله دارند. با این حال، اسرائیل بارها سواحل غزه را بمباران کرده و فلسطینیانی را که در محرومترین بخشهای این باریکه زندگی میکنند، به قتل رسانده است.
یکی از این حملات هوایی در نیمهشب، کمپ چادرنشینان را در نوار ساحلی غرب شهر غزه هدف قرار داد. اسرائیل دقایقی پیش از حمله هشدار داد و همین امر باعث شد خانوادهها پیش از اصابت موشک به سمت دریا فرار کنند. این موشک چندین چادر را ویران کرد و گودالی عظیم در ماسهها به جا گذاشت.
احمد یاسین که همراه با همسر، پنج فرزند و سایر بستگانش در دو چادر برپاشده بر تپههای شنی زندگی میکند، با صدایی آرام و خسته گفت: «خواب بودیم، شب بود. صدای هیاهو و اضطراب شنیدیم، پس بیرون رفتیم تا ببینیم چه خبر است و دیدیم همه در کل محله، در کل کمپ در حال تخلیه هستند. ما هم همراهشان رفتیم. بچههایمان را برداشتیم، در حالی که خواب بودند. مادرم پیر و معلول است و بیماری دارد. بهسختی توانستیم در لحظات آخر خارج شویم.»
در پشت سر او، کودکان در میان آوار چادرها میگشتند و تلاش میکردند هر چه را که از این ویرانهها باقی مانده نجات دهند. یاسین ادامه داد: «ما هیچ مکانی، هیچ پناهگاهی و هیچ چیزی نداریم. قرار است کجا برویم؟ هیچ ایدهای نداریم. از آغاز جنگ تا امروز، حملات هرگز متوقف نشده است. متوقف نشد. آتشبس، توقف درگیری؛ مگر آتشبسی در کار است؟ درباره چه چیزی حرف میزنند؟ بمباران، تخریب، گلولهباران. جنگ ادامه دارد.»
اعضای خانواده یاسین در کنار چادرهای ویرانشدهشان در نوار ساحلی غرب شهر غزه، پس از حمله هوایی اسرائیل در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶. ویدیو از عبدالقادر صباغ.
خانواده یاسین در اوایل جنگ از خانه پنجطبقه خود در محله الزیتون شهر غزه آواره شدند. آنها به جنوب رفتند و در آنجا بارها آواره شدند تا اینکه پس از اجراییشدن «آتشبس» به شمال بازگشتند و در نهایت در چادری در نوار ساحلی ساکن شدند.
رنا، همسر یاسین، میگوید: «الزیتون منطقه خطرناکی است و امروز کسی در آنجا نیست. منطقهای که قبلاً در آن زندگی میکردیم، اساساً چیزی جز منطقه تخریبشده نیست. این منطقه اینجا پر از چادرهایی بود که پناهگاه غیرنظامیان بودند؛ افراد آواره، کسانی که ظلم، تحقیر، قحطی، جنگ و محاصره را تجربه کردهاند. اما کل این مکان بمباران شد و تمام منطقه ویران گردید.»
او ادامه میدهد: «امروز، همانطور که میبینید، روی آوار چادر نشستهایم و نمیدانیم کجا برویم یا چه کار کنیم. همهچیز از بین رفته است. چادر میخواهید، همهچیز پول میخواهد. چوب میخواهید، همهچیز پول میخواهد. تشک، ملحفه، پتو و لباس برای بچهها میخواهید. بچهها فقط همان لباسهایی را دارند که هنگام فرار از منطقه بر تن داشتند. به جز آن هیچ چیز دیگری نداریم. هیچ چیز.»
با افزایش دما در ماههای تابستان، فلسطینیان در غزه راه چندانی برای فرار از گرما ندارند و دسترسی به آب تمیز به مصیبتی بزرگ تبدیل شده است. به گفته پزشکان بدون مرز، ارتش اسرائیل خطوط لوله آب، سیستمهای فاضلاب و نیروگاههای آبشیرینکن را هدف قرار داده و نزدیک به ۹۰ درصد از زیرساختهای آبی غزه را تخریب یا آسیب زده است.
پزشکان بدون مرز در گزارشی اعلام کرد: «فلسطینیان در غزه با کمآبی مهندسیشده مواجهاند. خانوادهها اغلب نوشیدن را بر پختوپز یا شستوشو مقدم میدارند، بهداشت فردی را محدود میکنند و هنگامی که محمولههای بشردوستانه مختل میشود، به منابع ناامن یا شور متکی هستند.»
برای خانوادههای آوارهای که در نوار ساحلی زندگی میکنند، آب حتی کمیابتر است و این امر باعث شده تا برخی از فلسطینیان از سر استیصال به حفر چاههای شخصی روی بیاورند.
محمد زاید که از بیتلاحیا به چادری در ساحل غرب شهر غزه آواره شده است، با استفاده از ابزارهای ساده، چاهی موقت بیرون چادرش حفر کرده است. او به «دراپ سایت نیوز» گفت: «ما از زمینمان در شمال غزه آواره شدیم و اکنون در کنار دریا زندگی میکنیم. به دلیل کمآبی، رنج فراوان و سختی غیرقابل توصیفی کشیدیم. مجبور بودیم برای تانکرهای آب منتظر بمانیم، مسافتهای طولانی را طی کنیم و ساعتها زیر آفتاب بمانیم، تنها برای اینکه گاهی یک گالن آب به دست بیاوریم. گاهی هم با دست خالی برمیگشتیم؛ ناتوان از تأمین نیازهای روزانه و بدون قطرهای آب. مجبور شدیم به سمت دریا برویم. آب دریا شور است، اما با وجود سختی بسیار، آن را جمعآوری و استفاده میکردیم. تلاش کردیم به زندگی ادامه دهیم، اما نمیتوانستیم زندگی بدون آب یا نیازهای اولیه را تحمل کنیم. بنابراین، خداراشکر، سخت کار کردم و این چاه را کنار چادرم حفر کردم.»
محمد زاید چاهی در کنار چادر خود در نوار ساحلی غرب شهر غزه حفر کرده است، جایی که دسترسی به آب در آن بسیار محدود است. ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶. ویدیو از عبدالقادر صباغ.
چاه موقت زاید کوچک اما کارآمد است. قطر آن حدود یک فوت است و پلاستیکی از اطراف آن تا لوله باریک و بازی که از زمین بیرون زده، کشیده شده است. او قوطی فلزیای را با طناب چند متر پایین فرستاد و آب شیرین بیرون کشید و بهآرامی سطل پلاستیکی را پر کرد. زاید میگوید: «آب بسیار شیرین و گواراست. این چاه سختی من و اطرافیانم را کاهش داده است. افراد آواره از چادرهای اطراف به اینجا میآیند تا سطلهایشان را از آب شیرین پر کنند.»
با توجه به افزایش سرسامآور قیمت مواد غذایی، زاید همچنین از این آب برای آبیاری باغچه سبزیجات کوچکی که در کنار چادرش ساخته و در آن بادمجان و کدو سبز کاشته است، استفاده میکند. او میگوید: «چاه را کندم، آب پیدا کردم و توانستم سبزیجات بکارم. این کار رنج اطرافیانم را تا حد زیادی کاهش داده است. ما در چادرها زندگی میکنیم و در این چادرها با سختیهای بسیاری روبهرو هستیم: گرما، سرما، حشرات، جوندگان و ماسه. خود ماسه باعث رنج ما میشود. وارد رختخواب و لباسهایمان میشود و بر کودکانمان تأثیر میگذارد… آنها به دلیل ماسه، دریا و گرما دچار خارش و جوشهای بدنی میشوند. باشد که خداوند رنج ما را تسکین دهد.»
شریف عبدالقدوس و جاوا احمد در تهیه این گزارش مشارکت داشتند. سامی وندرلیپ تدوینگر ویدیو بوده است.