جرم، توسعه است: بازدید فریدمن از کارخانه‌ها و جنگ سرد نوین علیه چین

پرنس کاپون

ترجمهٔ مجلهٔ جنوب جهانی

در یک نگاه

توماس فریدمن، ستون‌نویس نیویورک‌تایمز، پس از بازدید از کارخانه‌های چین، نه از آنچه دیده نتیجه‌ای دربارهٔ ریشه‌های آن می‌گیرد و نه آن را به تاریخ ساختمان سوسیالیستی پیوند می‌زند، بلکه آن را به دلیلی برای بازسازی اهرم فشار آمریکا و واداشتن پکن به سازگاری با اولویت‌های غرب بدل می‌کند. این مقاله نشان می‌دهد پشت خطوط تولید چین، نهادهایی ایستاده‌اند که از انقلاب و برنامه‌ریزی دولتی و سرمایه‌گذاری عمومی برآمده‌اند و محدودیت‌های فناورانهٔ واشینگتن، از نیمه‌هادی‌ها تا قراردادهای نظامی و حضور نظامی در نیم‌کرهٔ غربی، برای حفظ انحصار فناورانه و قدرت تعیین‌کنندهٔ امپریالیسم بر مسیر توسعهٔ دیگران طراحی شده‌اند. مسئلهٔ اصلی این است که چه کسی تصمیم می‌گیرد توسعه به سود چه کسی باشد، و پاسخ نویسنده سازمان‌دهی کارگران و ملل ستم‌دیده علیه جنگ سرد نوین و برای قرار دادن ثروت مولد در خدمت نیازهای انسانی است.

توماس فریدمن در چین از کارخانه‌ها بازدید می‌کند، از آنچه می‌بیند ابراز تحسین می‌کند و خواهان بازسازی قدرت غرب برای واداشتن پکن به اطاعت می‌شود. پشت این ماشین‌آلات، تاریخی انقلابی از ساختمان سوسیالیستی ایستاده که به شکستن چنگ مراکز امپریالیستی بر تولید پیشرفته کمک کرده است. محدودیت‌های فناورانهٔ واشینگتن از قدرتِ تصمیم‌گیری دربارهٔ این‌که چه کسی توسعه یابد، بر چه شرایطی و به سود چه کسی، دفاع می‌کنند. کارگران و ملل ستم‌دیده وظیفهٔ دیگری دارند: شکست جنگ سرد نوین و سازمان‌دهی برای آن‌که ثروت مولد در خدمت نیازهای انسانی قرار گیرد، نه در خدمت امتیازات امپریالیستی.

نوشتهٔ پرنس کاپون | اطلاعات تسلیحی‌شده (Weaponized Information) | ۲ نوامبر ۲۰۲۶

۱. چین می‌سازد؛ فریدمن به سراغ افسار می‌رود

توماس فریدمن به چین رفت و کارخانه‌هایی یافت که کار می‌کنند، مهندسانی که حرفهٔ خود را می‌شناسند و زیرساختی که برای چیزی فراتر از گزارش سه‌ماههٔ بعدی ساخته شده است. او بازگشت و خواستار همکاری بر سر خطرات هوش مصنوعی شد و نیز خواستار بازیابی قدرت غرب برای واداشتن چین به سازگاری. ستون ۲ نوامبر او در نیویورک‌تایمز مواجهه با دستاورد چین را به استدلالی برای بازسازی اهرم فشار آمریکا بدل می‌کند. کارگاه ساختن ابزار خودش را آموخته است و ارباب قدیمی خواهان جلسه‌ای است.

فریدمن اقتدار خود را از راه دسترسی بنا می‌کند. او از خطوط تولید بازدید می‌کند، با مدیران چای می‌نوشد، نمایش‌های فناورانه را تماشا می‌کند و خواننده را همچون مهمان خود با خود می‌برد. این دیدارها اطلاعات مفیدی دارند، اما ترتیب آن‌ها همچنین تعیین می‌کند چه کسی حق دارد جهان را توضیح دهد. مدیران سخن می‌گویند؛ کارگران عمدتاً همچون اعدادی ظاهر می‌شوند که خودکارسازی آن‌ها را کاهش داده است. در هوآوی، کاهش گزارش‌شده از ۸۶ کارگر در هر شیفت به نه نفر معیاری از توانایی فناورانه می‌شود. از آدم‌های پشت این اعداد کمتر می‌شنویم. کارخانه از نگاه مدیریت وارد روایت می‌شود، در حالی که کار، یعنی فعالیت انسانی‌ای که هر نمایشی را ممکن می‌کند، بیرون از اتاق مصاحبه منتظر می‌ماند.

سپس «بیمهٔ ایدئولوژیک» از راه می‌رسد. فریدمن می‌پذیرد که برنامه‌ریزی و هماهنگی چینی به نتایج چشمگیر کمک می‌کنند، اما حکم خود را حفظ می‌کند که چین نظام سیاسی بدی دارد. بی‌نظمی آمریکا، نیکویی نظام آن را دست‌نخورده باقی می‌گذارد. نهادها با قواعد اثباتی متفاوت سنجیده می‌شوند. موفقیت چین می‌تواند شایستگی را نشان دهد بی‌آن‌که مشروعیت سیاسی به بار آورد؛ شکست آمریکا می‌تواند ناکارآمدی را نشان دهد بی‌آن‌که مشروعیت را از دست بدهد. این حسابداری بسیار مناسبی است. قاضی شواهد را بررسی کرده و رأی داده است که نظام حاکم بر کشور خودش از «نوع نادرست حکومت بودن» مبرّاست.

این شعبده‌بازی وقتی بزرگ‌تر می‌شود که هشدار یک نمایندهٔ کسب‌وکار اروپایی صدای بشریت می‌شود. فریدمن هشدار می‌دهد که «بقیهٔ جهان نخواهد گذاشت چنین چیزی رخ دهد.» کدام جهان؟ مدیر اجرایی‌ای که از سهم بازار دفاع می‌کند، کارگری که اخراج تهدیدش می‌کند و خانواده‌ای که برق ارزان می‌خواهد، منافع متفاوتی دارند. او همه را در قالب یک مشتری ناراضی می‌ریزد که پشت پیشخوان رو در روی چین ایستاده است. اقتدار تجاری غرب بدون زحمتِ پرسیدن از خود جهان، مأموریتی سیاره‌ای دریافت می‌کند.

در پایان، مقصد روشن است: بازسازی توان رقابتی لازم برای واداشتن چین به سازگاری با اولویت‌های غرب. فریدمن می‌تواند ناتوانی ترامپ را نقد کند و در عین حال جاه‌طلبی‌ای را بپذیرد که بر کلاه قرمز او آگهی شده است. او می‌خواهد این بازسازی به دست کسانی اداره شود که حرفهٔ خود را می‌شناسند. کار سیاسی ستون همین است: وادار کردن بازگشت فرماندهی آمریکا به این‌که حکمتی عملی به نظر برسد. تاریخی که چین را قادر به ساختن آن کارخانه‌ها کرد بیرون از قاب می‌ماند. آن را برگردانید، آن‌گاه پرسش «افسار دست کیست» گریز از آن دشوارتر می‌شود.

۲. انقلابی که پشت کف کارخانه است

این تاریخ با مردمی آغاز می‌شود که برای بازپس‌گیری فرماندهی بر کشور خود می‌جنگیدند. امتیازات خارجی، قدرت زمین‌داران، تهاجم و جنگ داخلی زمینی را ساختند که انقلاب چین از آن برخاست. پس از ۱۹۴۹، اصلاحات ارضی، نهادهای عمومی، ساختمان صنعتی و گسترش آموزش و بهداشت به ساختن شالودهٔ توسعهٔ ملی کمک کردند. پیوند با کارخانه‌های امروز از همین نهادها می‌گذرد: مردم می‌توانستند دانش فنی کسب کنند، زیرساخت می‌توانست از تولید پشتیبانی کند و سرمایه‌گذاری می‌توانست به اهدافی فراتر از بازده یک بنگاه خدمت کند. تاریخ تریکانتیننتال دربارهٔ نوسازی چینی این شالودهٔ انقلابی را به روایت بازمی‌گرداند.

دوران اصلاحات سرمایه‌گذاری خارجی، انباشت خصوصی و نابرابری‌های تازه را به این روند آورد. چین همچنین ابزارهایی برای هدایت توسعه نگه داشت. بنگاه‌های عمومی، مالیهٔ دولتی، صندوق‌های سرمایه‌گذاری و هماهنگی دولتی به سازمان‌دهی صنایعی کمک کردند که به تعهدات بلندمدت نیاز داشتند. پژوهش مِنگ جی و ژانگ زی‌بین دربارهٔ سیاست صنعتی چین توضیح می‌دهد که این نهادها بازارها را می‌سازند و منتظر پدید آمدن آن‌ها نمی‌مانند. این پژوهش همچنین تضادی را در درون مالیهٔ عمومی شناسایی می‌کند: دنبال کردن بازده مالی می‌تواند یادگیری صنعتی و اهداف بلندمدت را تضعیف کند. مالکیت دولتی ابزاری برای هدایت فراهم می‌کند؛ تصمیم‌های سیاسی تعیین می‌کنند این ابزار چگونه به کار رود.

حتی نهاد سیاست‌گذاری واشینگتن بخش‌هایی از این ماشین را به رسمیت می‌شناسد. مقایسهٔ مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی (CSIS) از صنایع خودروی برقی و هوانوردی چین، هدایت دولتی، رقابت میان بنگاه‌ها و پشتیبانی از تولید و تقاضا را در پس پیشرفت خودروهای برقی شناسایی می‌کند. وابستگی هوانوردی به قطعات و دشواری‌های فنی آن نشان می‌دهد چرا پیشرفت در بخش‌های مختلف یکسان نیست. «سرمایه‌داری کابوی» فقط فضاسازی می‌کند، در جایی که روایتی دربارهٔ نهادها باید آمده باشد.

مخاطرات بین‌المللی فراتر از فروش کالاهای تمام‌شده می‌رود. کنترل بر تجهیزات پیشرفته، مالکیت فکری و نظام‌های فنی می‌تواند درآمد بسازد و در عین حال دیگر تولیدکنندگان را به تأمین‌کنندگانشان وابسته نگه دارد. تحلیل بپا سینها از انحصار فناورانه پیشرفت صنعتی چین را در همین نسبت جای می‌دهد. کسب ظرفیت توسعهٔ فناوری‌ها آنچه را مالکان خارجی می‌توانند طلب کنند، دریغ دارند و تحمیل کنند تغییر می‌دهد. دانش انباشته در درون یک نظام صنعتی به اندازهٔ جدیدترین ماشینی که به بازدیدکننده نشان داده می‌شود اهمیت دارد.

واشینگتن مستقیماً علیه این ظرفیت اقدام کرده است. محدودیت‌های دسامبر ۲۰۲۴ آن ۲۴ نوع تجهیز تولید نیمه‌هادی، سه نوع ابزار نرم‌افزاری و حافظهٔ پرپهنای‌باند را در بر می‌گرفت، در کنار ۱۴۰ افزودهٔ جدید به فهرست نهادهای تحت محدودیت (Entity List). وزارت بازرگانی صراحتاً تضعیف زیست‌بوم بومی نیمه‌هادی چین را یکی از اهداف برشمرد. مقامات به نگرانی‌های نظامی و امنیتی استناد کردند؛ ابزارهای آن‌ها تجهیزات، نرم‌افزار، تولیدکنندگان و شرکت‌های سرمایه‌گذاری را هدف گرفت. این اقدامات ادامهٔ محدودیت‌های پیشین بودند. گاهشماری «جنگ سرد نوین» تریکانتیننتال این رویارویی را از «چرخش به آسیا»ی اوباما تا تهاجم تجاری ترامپ و کنترل‌های فناورانهٔ بایدن دنبال می‌کند. پروژه با عوض شدن بازیگران باقی می‌ماند.

نهادهای شرکتی و دولتی از راه مجراهای قابل شناسایی به هم وصل می‌شوند. سهم دبورا ونزیاله در پژوهش سال ۲۰۲۲ دربارهٔ جنگ سرد نوین، قراردادهای نظامی شرکت‌های فناوری و نقش شرکت مشاورهٔ وست‌اگزک را در پیوند دادن مشتریان شرکتی با مقاماتی که میان دولت و اشتغال خصوصی رفت‌وآمد می‌کنند مستند می‌کند. نمونه‌های آن مشتریانی چون بوئینگ، پالانتیر و گوگل و خدمت بعدی چهره‌های وست‌اگزک در دولت بایدن را شامل می‌شود. تدارکات، هزینهٔ عمومی را به درآمد شرکتی بدل می‌کند؛ مشاوره، دسترسی سیاسی را به خدمتی تجاری. امنیت ملی با صورت‌حساب می‌آید.

رویارویی به قارهٔ آمریکا نیز می‌رسد. تحلیل نیم‌کرهٔ غربی از سوی ائتلاف سیاه‌پوستان برای صلح (Black Alliance for Peace)، فروش اسلحه، آموزش پلیس و ارتش و فعالیت‌های فرماندهی جنوبی ایالات متحده (SOUTHCOM) را به تأکید تازهٔ واشینگتن بر رویارویی با چین و روسیه ربط می‌دهد. این تحلیل این سازوکارها را در ادعای دیرینهٔ دکترین مونرو دربارهٔ برتری منطقه‌ای جای می‌دهد. این پیوند مشخص میان یک رویارویی ماورای دریاها و تلاش برای نگه داشتن مردمان همسایه در درون نظم سیاسی و نظامی تحت سلطهٔ آمریکاست.

بازگردیم به چین: ادعای فریدمن مبنی بر این‌که تولید جای حمایت از بازنشستگان را گرفته است نیازمند تصحیح است. گزارش کاری ۲۰۲۶ دولت، افزایش ۲۰ یوان دیگر در ماه را برای حداقل مستمری پایهٔ سالمندی ساکنان روستایی و ساکنان شهری فاقد شغل، در کنار یارانه‌های بالاتر بیمهٔ درمانی مشخص کرد. افزایشی ناچیز است و گروه مشخصی را هدف می‌گیرد. اما وجود آن وقتی اهمیت دارد که پاسخ دولت به فرمان تحمل محرومیت فروکاسته شود. پرسش‌های سرنوشت‌ساز به پوشش، کفایت و توزیع منابع مربوط می‌شوند.

سرمایه‌گذاری را نیز باید با هدف اجتماعی‌اش سنجید. یک شبکهٔ برق و آپارتمانی که برای فروش مجدد خریده شده کارکردهای اقتصادی متفاوتی دارند. مطالعهٔ توسعهٔ تریکانتیننتال میان سرمایه‌گذاری مولد و پایدار از نظر زیست‌محیطی با سفته‌بازی ملکی تمایز می‌گذارد و هشدار می‌دهد که مصرف فوری را نباید به حد غیرقابل تحمل کاهش داد. ساختن ظرفیت آینده و برآوردن نیازهای کنونی هماهنگی آگاهانه می‌طلبد. برچسب «سرمایه‌گذاری» می‌تواند به اندازهٔ آنچه توضیح می‌دهد پنهان کند.

پاکستان مخاطرات بین‌المللی را ملموس می‌کند. بررسی برق ۲۰۲۵ از «رنیوبلز فرست» (Renewables First) چین را منبع اصلی واردات اخیر پنل‌های خورشیدی این کشور معرفی می‌کند و واردات حدود ۱۶ گیگاوات را در سال مالی ۲۰۲۴ ثبت می‌کند. واردات با نصب‌های تکمیل‌شده یکی نیست، اما بخش خورشیدی در حال گسترش را تأمین کرد. بررسی ۲۰۲۶ آن تنش میان تولید توزیع‌شده و شبکه‌ای را می‌کاود که زیر بار هزینه‌های میراثی خم شده است. تجهیزات ارزان‌تر امکان می‌گشایند؛ تأمین مالی، زیرساخت و ترتیبات تعرفه‌ای تعیین می‌کنند این امکان‌ها چگونه به مردم می‌رسند.

پیشنهادهای چین دربارهٔ حکمرانی هوش مصنوعی نیز بر اضطرار پیش‌بینی‌شدهٔ فریدمن مقدم‌اند. کتاب سفید کنترل تسلیحات نوامبر ۲۰۲۵ آن مسئولیت انسانی، کنترل انسانی بر سلاح‌ها، حقوق بین‌الملل بشردوستانه و حکمرانی چندجانبه را مطرح می‌کند. همچنین از حق دسترسی کشورهای در حال توسعه به فناوری‌های صلح‌آمیز دفاع می‌کند. این تعهدات اعلام‌شده نشان می‌دهند بحث همین حالا شامل این پرسش هست که چه کسی حکمرانی می‌کند و چه کسی به دسترسی می‌رسد. نبرد بر سر اهداف اجتماعی فناوری پیش از آمدن ستون‌نویس آغاز شده بود.

۳. جرم، توسعه یافتن بدون اجازه است

یک کارخانه تاریخ بیشتری از آنچه یک ستون‌نویس بازدیدکننده از سکوی دید آن ببیند در خود دارد. کارگری هست که حرفه‌ای آموخته، معلمی که مهندس را آماده کرده، برقی که ماشین‌آلات را می‌چرخاند و تصمیم‌های عمومی‌ای که این ظرفیت‌ها را گرد هم آوردند. همچنین نبردی هست بر سر این‌که چه کسی حق دارد تعیین کند کارخانه چه تولید کند و ثروتش به کجا برود. تاریخ انقلابی چین از آن رو اهمیت دارد که نهادهایی را که این تصمیم‌ها از رهگذر آن‌ها گرفته می‌شود تغییر داد. مردمی که کشورشان تحت فرماندهی خارجی بود، ابزار سازمان‌دهی تولید در مقیاس ملی را به دست آوردند. ظرفیت‌های صنعتی امروز این تاریخ را به پیش می‌برند.

برای مالکان یک انحصار فناورانه، وابستگی منبع درآمد است. تولیدکنندگانی که به تجهیزات یا دانش آن‌ها نیاز دارند باید به قیمت‌ها و شرایطشان تن دهند. کنترل بر یک نهادهٔ حیاتی می‌تواند به مالک آن کمک کند سهم بزرگ‌تری از ثروت تولیدشده در سراسر زنجیرهٔ تأمین را مطالبه کند. وقتی کشور دیگری آن توانایی را توسعه می‌دهد، مالک با بیش از یک محصول رقیب روبه‌رو می‌شود. مشتریانش گزینه‌های بدیل می‌یابند. قیمت‌هایش زیر فشار می‌رود. توانش برای دیکته کردن شرایط ضعیف می‌شود. از همین رو گسترش دانش مولد می‌تواند از کف کارخانه پیشرفت به نظر برسد و از اتاق هیئت‌مدیره، وضعیتی اضطراری و لعنتی.

دولت آمریکا آنجا مداخله می‌کند که این منافع تجاری با اولویت‌های امپریالیستی خودش تلاقی می‌کنند. محدودیت‌ها می‌توانند ظهور تأمین‌کنندگان بدیل را مختل کنند و نهادهای چینی را وادارند منابع بیشتری صرف غلبه بر دسترسی ممنوع کنند. مزیت شرکتی حمایت سیاسی می‌گیرد، و دولت ابزاری برای تأدیب توسعه در خارج نگه می‌دارد. خواست فریدمن برای بازگرداندن اهرم فشار، همین هدف را از راه قدرت تولیدی تجدیدشدهٔ غرب دنبال می‌کند. روش مطلوب او بازیابی توان واداشتن به سازگاری است. حق مطالبهٔ این سازگاری بی‌پرسش می‌ماند.

با این حال، اجبار شرایطی را که می‌خواهد حفظ کند تغییر می‌دهد. تأمین‌کننده‌ای که تهدید به حذف می‌کند به مشتریانش می‌آموزد که وابستگی بهای سیاسی دارد. ظرفیت‌های صنعتی انباشتهٔ چین منابعی در اختیارش می‌گذارد تا بدیل‌ها را دنبال کند. اما فشار برای گریز، خودبه‌خود مهندس، سرمایه یا تجهیزات نمی‌سازد. کشورهایی با نهادهای تولیدی ضعیف‌تر می‌توانند با همان تهدید و با وسایل بسیار کمتری برای مقاومت روبه‌رو شوند. بنابراین توسعهٔ چین اهمیت بین‌المللی دارد: منابع فناورانهٔ بیشتر می‌تواند انتخاب‌های دیگر ملت‌ها را گسترده‌تر کند. این‌که آن انتخاب‌ها به استقلال پایدار بدل شوند یا نه، به آن بستگی دارد که برای مردم چه ساختنی را ممکن می‌کنند.

بازتنظیم امپریالیستی از دل این برخورد پیش می‌رود. هر چه دفاع از مزیت‌های موروثی تنها از راه تجارت دشوارتر می‌شود، دولت‌ها محدودیت‌ها، تدارکات، تخصص شرکتی و فشار متحدان را پیرامون حفظ آن‌ها سازمان می‌دهند. قراردادها و مشاغل چرخشی، انباشت خصوصی را به اجبار عمومی وصل می‌کنند. شرکت‌ها می‌توانند برای کسب‌وکار رقابت کنند و در عین حال گرد نهادهایی همگرا شوند که جایگاهشان را حفظ می‌کنند. این یکی از بنیان‌های نهادی تحلیل «اطلاعات تسلیحی‌شده» (WI) از فناوری‌فاشیسم است: تمرکز ظرفیت فناورانه در کنار قدرت قهری دولتی. در بیرون، ابرامپریالیسم این ظرفیت‌ها را برای اِعمال دسترسی نابرابر به کار می‌گیرد. ماشین مالکان و ذی‌نفعانی دارد، حتی وقتی گردانندگانش به نام ملت سخن می‌گویند.

بُعد نیم‌کرهٔ غربی از همین تلاش برای تأمین قدرت قابل اتکا برمی‌آید. روابط نظامی و انقیاد سیاسی در قاره‌های آمریکا به واشینگتن ابزار می‌دهد تا بدیل‌ها را در نزدیکی خانه محدود کند و در بیرون با آن‌ها رویارو شود. «آمریکای قلعه‌ای» (Fortress America) نام تلاش برای مستحکم کردن این پایگاه است؛ «قطب آمریکایی» (American Pole) بلوکی است که واشینگتن می‌خواهد پیرامون فرماندهی خود یکپارچه کند. مردمی که در درون این نظم طرح‌شده زندگی می‌کنند آرمان‌های خود را دارند. امتناع آن‌ها از پذیرش انقیاد دائمی بخشی از همان نبرد بر سر این است که چه کسی توسعه را تعیین می‌کند. نقشه‌ای که بر دیوار یک برنامه‌ریز امپریالیستی آویخته است، خانهٔ دیگری است.

فراخوان فریدمن کارگران آمریکایی را از راه ضمیر «ما» استخدام می‌کند. ما باید اهرم فشار را بازیابیم. ما باید پیروز شویم. اما بازده یک قرارداد نظامی به مالکانش تعلق دارد؛ حق کارگر بر جامعه به دستمزد، مسکن، بهداشت و وقت برای زیستن مربوط است. رقابت‌پذیری ملی هیچ سازوکاری برای تضمین این نیازها فراهم نمی‌کند. از کارگران خواسته می‌شود نهادهایی را تقویت کنند که فرماندهی‌شان بر خودشان دست‌نخورده می‌ماند، و آن‌گاه اعتماد کنند که پیروزی در خارج، در داخل سخاوت به بار خواهد آورد. قرار است کمربندهایشان را تنگ کنند، در حالی که صاحبان کمربند منافع ملی را توضیح می‌دهند.

ساختمان سوسیالیستی چین با وظیفه‌ای سیاسی متفاوت روبه‌روست: واداشتن پیشرفت مولد به خدمت بازتولید اجتماعی. تنشی که در درون مالیهٔ عمومی شناسایی شد سرنوشت‌ساز است. وجوه معطوف به دارایی‌های سودآور می‌توانند از یادگیری صنعتی بلندمدت دور شوند؛ منابعی که به تولید آینده اختصاص می‌یابند باید مردمی را نیز که کارشان آن آینده را ممکن می‌کند تأمین کنند. مستمری، خدمات عمومی و سرمایه‌گذاری مولد در درون این نبرد بر سر تخصیص ثروت اجتماعی به هم می‌رسند. نهادهای سوسیالیستی ابزار مداخله فراهم می‌کنند. هدف رهایی‌بخش آن‌ها از راه تصمیم‌هایی پیش می‌رود که انباشت را تابع نیازهای مردم می‌کند، نه آن‌که مردم را نهاده‌هایی در ترازنامه‌ای بی‌پایان‌گسترش‌یابنده بشمارد.

این امر به مطالبات کارگران دربارهٔ خودکارسازی جایگاهشان را در درون توسعه می‌دهد. ماشینی که کار لازم را کم می‌کند امکان وقت بیشتر و امنیت بیشتر را پدید می‌آورد. این‌که کارگران این دستاوردها را دریافت کنند یا نه به اقتداری بستگی دارد که بر تولید و توزیع حاکم است. نبرد سیاسی بر سر این است که چه کسی سود را مطالبه می‌کند و چه کسی اختلال را بر دوش می‌کشد. تبدیل این نبرد به مجوزی برای محدودسازی چین از سوی واشینگتن، پرسش رهایی کارگران را به نهادهایی می‌سپارد که از امتیاز امپریالیستی دفاع می‌کنند. ظاهراً باید نخست ابزار توسعه از کارگران دریغ شود تا امپراتوری بتواند آن‌ها را از کاربردشان نجات دهد.

گسترش خورشیدی پاکستان بخش دیگری از همین مسئله را نشان می‌دهد. تجهیزات در دسترس‌تر می‌تواند یک قید را سست کند و قید دیگری را آشکار: نظام تأمین مالی‌ای که پیرامون ترتیبات برق موجود ساخته شده هنوز باید هزینه‌هایش را پوشش دهد. تعارض حاصل بر سر این است که چه کسی می‌پردازد، چه کسی دسترسی می‌یابد و چه کسی سرمایه‌گذاری را هدایت می‌کند. بدیل‌های خارجی برای مبارزهٔ داخلی فضا می‌گشایند؛ سازمان‌یابی مردمی تعیین می‌کند در درون آن چه می‌توان به دست آورد. این محتوای انقلابی چندقطبی‌گری است: گشایشی در روابط وابستگی که کارگران و ملل ستم‌دیده می‌توانند برای دگرگون کردن شرایطشان به کار گیرند.

بدین‌سان دستاوردها و تضادهای چین در درون نبردی زنده بر سر سوسیالیسم و توسعه جای دارند. فریدمن آن‌ها را به دلایلی برای بازیابی فرماندهی غرب بدل می‌کند. نقطهٔ نظر ما از مردمی آغاز می‌شود که زندگی‌شان به شکستن آن فرماندهی و هدایت ثروت مولد به سوی نیازهای جمعی بستگی دارد. دفاع از حاکمیت چین از گشایشی در برابر اجبار امپریالیستی پاسداری می‌کند. مبارزه برای قدرت کارگران جهت رهایی‌بخش را به این دفاع می‌دهد. آینده وقتی از آنِ ما می‌شود که سازمانی داشته باشیم که بتواند تعیین کند ماشین‌ها برای چه‌اند.

۴. کار ما جنگ سرد نوین آن‌ها را نخواهد ساخت

رد کردن فراخوان استخدام امپراتوری باید به کار سازمان‌یافته بدل شود. این استدلال را به جلسهٔ اتحادیه، گروه سیاسی یا حلقهٔ مطالعهٔ محلی ببرید. با پرسشی مشخص شروع کنید: وقتی ستون‌نویسی می‌خواهد «ما» بر چین اهرم فشار بازیابیم، منافع چه کسانی در درون این «ما» ناپدید می‌شود؟ خواست پایانی او را با محدودیت‌ها و نهادهایی که این‌جا بررسی شد مقایسه کنید. سپس اقدامی انتخاب کنید، مسئولیتی تعیین کنید و تاریخی برای گزارش بازگشت تعیین کنید. بحثی که تنها بحث دیگری به بار آورد، می‌تواند به سالن انتظار بسیار راحتی بدل شود.

گروه کاری چین در کدپینک (CODEPINK) راهی موجود به آموزش سیاسی، بحث کارزار و فعالیت ضدجنگ هماهنگ‌شده می‌گشاید. به گفت‌وگوهای سازمان‌دهی آن بپیوندید، اقدام کارزاری جاری را شناسایی کنید و پیشنهادی را نزد کسانی ببرید که هم‌اکنون با آن‌ها کار می‌کنید. از این مواد برای به چالش کشیدن سپر بلا کردن چین و توضیح شیوهٔ کار محدودیت‌های فناورانه استفاده کنید. هدف ساختن توانایی مردم برای تشخیص و مقاومت در برابر مطالبهٔ بعدی برای رویارویی است، نه رها کردن آن‌ها در وابستگی به هر صدای محترمی که بر صفحهٔ تلویزیون ظاهر می‌شود.

این کار را به مبارزه علیه فرماندهی امپریالیستی در قاره‌های آمریکا پیوند دهید. کارزار «منطقهٔ صلح» (Zone of Peace) ائتلاف سیاه‌پوستان برای صلح، افراد و سازمان‌ها را به جنبشی علیه نظامی‌گری و برای حق تعیین سرنوشت دعوت می‌کند. پیشنهاد تأییدیه را نزد گروه خود ببرید و از راه مجراهای منتشرشدهٔ کارزار تماس برقرار کنید. پس از تأییدیه، مشارکت را دنبال کنید. مردمانی که واشینگتن انتظار دارد در «قطب آمریکایی»اش تابع شوند، هم‌رزمان بالقوه‌ای در مقاومت‌اند، با مبارزات و مطالبات سیاسی خود.

در محل کار، به انترناسیونالیسم برنامه‌ای مادی بدهید. مطالبات جمعی دربارهٔ تغییر فناورانه را مطرح کنید: آموزش با حقوق، حمایت از درآمد، ساعات کار کوتاه‌تر بدون کاهش دستمزد و مشارکت کارگران پیش از به‌کارگیری نظام‌های جدید. مخالفت با جنگ سرد نوین را در کنار این مطالبات بگذارید. اگر ماشین‌آلات اجازه می‌دهند با کار کمتر بیشتر تولید شود، کارگران باید برای زمان و امنیت حاصل بجنگند. نباید معیشتمان را تسلیم کنیم و سپس از شرکت بابت رقابتی‌تر کردن کشور تشکر کنیم. وقتی نویسندگان درس بهره‌وری هرگز نمی‌خواهند با کمتر زندگی کنند، آن درس طور دیگری شنیده می‌شود.

از حق چین برای پیگیری توسعهٔ سوسیالیستی دفاع کنید. با اجبار اقتصادی و رویارویی نظامی‌ای که برای تحمیل امتیاز امپریالیستی به کار می‌رود مخالفت کنید. سازمان‌هایی بسازید که بتوانند دانش فنی و ظرفیت مولد را در خدمت مردمی قرار دهند که کارشان آن‌ها را پایدار نگه می‌دارد. این کار تعهدی فراتر از شعار می‌طلبد: جلسه‌هایی که برگزار می‌شوند، مسئولیت‌هایی که بر دوش گرفته می‌شوند، همبستگی‌ای که عمل می‌شود و مطالباتی که با هم پی گرفته می‌شوند. آیندهٔ ما در دستان کارگران و ملل ستم‌دیده‌ای است که قدرت شکل دادن به آن را دارند. پروژهٔ احیای امپراتوری می‌تواند داوطلبان لعنتی‌اش را خودش پیدا کند.