جنگ دموکرات‌ها علیه ایران: بمب‌ها، بودجه‌ها و خیانت دوحزبی

در

,

جنگ دموکرات‌ها علیه ایران: بمب‌ها، بودجه‌ها و خیانت دوحزبی

نویسنده: جنید اس. احمد

ترجمه: مجله جنوب جهانی

در یک نگاه

واشنگتن هنر دورویی امپریالیستی را به کمال رسانده است: محکوم کردن جنایت‌ها هم‌زمان با تأمین مالیِ تداوم آن‌ها. در این سازوکار، جمهوری‌خواهان جنگ را به راه می‌اندازند، دموکرات‌ها نمایشِ خشم اجرا می‌کنند، پیمانکاران دفاعی سودهای خون‌آلود را به جیب می‌زنند و جاه‌طلبی‌های هژمونیک اسرائیل مقدس می‌ماند.

با وجود طرد صریح جمهوری‌خواهانِ ترامپ در انتخابات از سوی رأی‌دهندگان آمریکایی پس از هشت ماه تجاوز ویرانگر علیه ایران و خفقان اقتصادی آن، دموکرات‌ها در عمل از مهار ماشین جنگ سر باز زده‌اند: از غیبت یازده نماینده دموکرات در رأی‌گیری استیضاح پیت هگست که به دفن این طرح انجامید، تا تداوم بودجه‌های نظامی از سوی رهبران این حزب، حکیم جفریز و چاک شومر. این فلج نهادی ریشه در پیوندِ منافع همگرای امپراتوری آمریکا و مستعمره شهرک‌نشین صهیونیستی، نفوذ انتخاباتی آیپک و منافع تشکیلات نظامی-صنعتی دارد که حکم رأی‌دهندگان را وتو کرده و رهبری حزب دموکرات نام این وضعیت را دموکراسی می‌گذارد.


واشنگتن هنر دورویی امپریالیستی را به کمال رسانده است: محکوم کردن جنایت‌ها هم‌زمان با تأمین مالیِ تداوم آن‌ها. جمهوری‌خواهان جنگ را به راه می‌اندازند، دموکرات‌ها نمایشِ خشم اجرا می‌کنند، پیمانکاران دفاعی سودهای خون‌آلود را به جیب می‌زنند و جاه‌طلبی‌های هژمونیک اسرائیل مقدس می‌ماند. آمریکایی‌ها به صلح رأی می‌دهند؛ تشکیلات امپریالیستی جنگ بیشتری تحویلشان می‌دهد. در واشنگتن، دموکراسی تنها تا زمانی حاکمیت دارد که با امپراتوری در تضاد قرار نگیرد.

در تازه‌ترین نمایشِ فریبِ دموکراتیکِ واشنگتن، وقاحتی عمیق نهفته است. پس از هشت ماه تجاوز ویرانگر علیه ایران، آمریکایی‌ها در انتخابات، جمهوری‌خواهانِ ترامپ را بی‌هیچ ابهامی طرد کردند. پیام ساده بود: به جنگ پایان دهید، خفقان اقتصادی را متوقف کنید و این توهم امپریالیستی را کنار بگذارید که می‌توان حاکمیت ایران را با بمباران به تسلیم واداشت.

ظاهراً رهبری حزب دموکرات چیز دیگری شنید: کشتار را محکوم کنید، اما ماشینِ تداوم‌بخشِ آن را حفظ کنید.

افتضاحِ کنگره پیرامون تلاشِ توماس مسی، نماینده جمهوری‌خواه، برای استیضاح پیت هگست، وزیر دفاع، را در نظر بگیرید. در ۱۰ نوامبر، یازده دموکرات در یک رأی‌گیری سرنوشت‌ساز غیبت کردند و به جمهوری‌خواهان امکان دادند تا قطعنامه استیضاح را با رأی ۲۱۱ در برابر ۲۰۴ در کمیته دفن کنند. اگر هر یازده نفر علیه ارجاعِ آن رأی می‌دادند، با فرض ثابت ماندن سایر آرا، این طرح با رأی ۲۱۵ در برابر ۲۱۱ شکست می‌خورد. بنابراین، غیبت آن‌ها نتیجه فوریِ روند آیین‌نامه‌ای را تغییر داد و هگست را از یک بازخواستِ بالقوه تعیین‌کننده در امان نگه داشت.

بنا بر گزارش‌ها، شماری از غایبان در ضیافت سازمان «انتخاب زنان دموکرات» (Elect Democratic Women) شرکت کرده بودند که با نهادی بهره‌مند از تأمین مالیِ مرتبط با آیپک پیوند دارد. گفته می‌شود نمایندگان لاکهید مارتین و دیگر منافع شرکتی نیز در این مراسم حضور داشتند. برخی دموکرات‌ها ترافیک را مقصر دانستند و برخی دیگر توضیحاتی بی‌ربط دادند.

ظاهراً رویارویی با معمارانِ خونریزیِ امپریالیستی گاه ناگزیر است جای خود را به معاشرت با ذی‌نفعانِ مالیِ آن بدهد. واشنگتن می‌تواند ویرانیِ نظامی را در سراسر قاره‌ها هماهنگ کند، اما قانون‌گذارانش ظاهراً از هماهنگ کردن رفت‌وآمد در همان تپه کاپیتول ناتوان‌اند.

و چه موقعیت فوق‌العاده‌ای برای چنین بی‌کفایتی‌ای.

قطعنامه مسی، جنگ واشنگتن علیه ایران را به چالش می‌کشید؛ از جمله بمباران ماه فوریه یک مدرسه دخترانه در میناب را که در آن حدود ۱۷۰ نفر — عمدتاً کودک — قتل‌عام شدند. بازرسان منصوب سازمان ملل به‌طور انکارناپذیری این حمله را به نیروهای آمریکایی نسبت دادند. کودکان در کلاس‌های درس خود سلاخی شدند؛ تشکیلات سیاسی واشنگتن با طفره‌روی‌های آیین‌نامه‌ای و مصونیت نهادی به آن پاسخ داد.

این بربریت امپریالیستی است که از مجرای بوروکراسیِ آبرومندانه اداره می‌شود: مرگ دسته‌جمعی در خارج، فلج آیین‌نامه‌ای در داخل، و پاسخ‌گویی‌ای که قربانیِ مصلحتِ قدرت شده است.

حکیم جفریز، رهبر دموکرات‌های مجلس نمایندگان، و چاک شومر، رهبر دموکرات‌های سنا، مدعی مخالفت با جنگ ترامپ‌اند. چه دلگرم‌کننده. اما مخالفتی که از رویارویی با بودجه‌های نظامی و مصونیت قوه مجریه سر باز می‌زند، فریبکاری سیاسی است: نقد کردنِ انتخاباتیِ احساسات ضدجنگ، هم‌زمان با همسازی با ماشین ویرانی.

رویارویی بر سر بودجه در ماه دسامبر این تناقض را برملا خواهد کرد. کنگره اختیار تخصیص بودجه‌ای دارد که می‌تواند عملیات نظامی را مهار کند. با این حال، یک مصوبه تداوم بودجه بدون محدودیت‌های الزام‌آور، این خطر را در پی دارد که دقیقاً همان جنگی را تأمین مالی کند که دموکرات‌ها به‌ظاهر با آن مخالف‌اند.

آیا رهبران دموکرات اهرم خود را برای سد کردن راه تجاوز به کار خواهند گرفت، یا صرفاً از منفور بودن آن برای شکست دادن جمهوری‌خواهان بهره‌برداری می‌کنند؟

یکی مخالفت است؛ دیگری فرصت‌طلبی در نقاب اصول‌گرایی.

در پسِ این فلج، معماری نهادیِ امپراتوری آمریکا نهفته است.

پیمانکاران دفاعی از ویرانی سود می‌برند. آیپک و دیگر سازمان‌های صهیونیستی نفوذ انتخاباتی چشمگیری اعمال می‌کنند. رهبران کنگره به یک جزم‌اندیشی راهبردی پایبندند که برتری نظامی اسرائیل را یک ضرورت آمریکایی تلقی می‌کند. تأمین مالی کارزارهای انتخاباتی، همنوایی ایدئولوژیک و ارعاب سیاسی، نظامی را تقویت می‌کنند که در آن سرپیچی از اولویت‌های امپریالیستی هزینه سیاسی دارد، حال آنکه همسازی با آن‌ها پاداش‌های نهادی به همراه می‌آورد.

نیازی به هیچ توطئه‌ای نیست. مشوق‌ها تمکین تولید می‌کنند.

مستعمره شهرک‌نشین صهیونیستی، حاکمیت ایران را محدودیتی تحمل‌ناپذیر بر سر راه هژمونی منطقه‌ای اسرائیل می‌داند. واشنگتن از طریق تجاوز نظامی، خفقان اقتصادی و مصونیت دیپلماتیک با این جاه‌طلبی همسازی کرده و عملاً با قدرت آمریکا پشتوانه دکترین نسل‌کُشانه منطقه‌ای اسرائیل شده است.

این ترتیبات مشمئزکننده است: مالیات‌دهندگان آمریکایی هزینه تجاوز را می‌پردازند، نیروهای آمریکایی خطرات آن را به دوش می‌کشند، غیرنظامیان ایرانی ویرانی را تحمل می‌کنند و تشکیلات سیاسی خونخوارِ اسرائیل اهداف راهبردی خود را تحت حمایت واشنگتن دنبال می‌کند.

با این حال، اسرائیل رافع مسئولیت واشنگتن نیست. امپراتوری آمریکا برای وحشی‌گری علیه دولت‌های مستقل نیازی به دستورالعمل خارجی ندارد. این امپراتوری ماشین سلطه، نظامی‌گریِ سودآور و خصومتِ بیمارگونه خاص خود را در برابر حاکمیتی دارد که در مقابل املاهای آمریکا مقاومت می‌کند. از این رو، رابطه آمریکا و اسرائیل صرفاً رابطه دستکاری نیست، بلکه پیوند منافع همگرای امپریالیستی است: برتری منطقه‌ای اسرائیل که با هژمونی جهانی آمریکا تقویت می‌شود.

واشنگتن این را مشارکت راهبردی می‌نامد؛ قربانیانش آن را در قالب مرگ دسته‌جمعی و ویرانی سازمان‌یافته تجربه می‌کنند.

ترامپ نیز دلقک‌بازیِ امپریالیستیِ همیشگی خود را به نمایش می‌گذارد. او که پیش‌تر از طریق جی‌دی ونس به مذاکرات روی خوش نشان داده بود، اکنون دیپلماسی را رد می‌کند و هم‌زمان محاصره اقتصادیِ تنبیهی را پابرجا نگه داشته است.

ظاهراً وقتی زورگویی نظامی شکست می‌خورد، فقیرسازی غیرنظامیان ایرانی نبوغ راهبردی به شمار می‌آید.

اما مجازات دسته‌جمعی نمی‌تواند مشروعیت تولید کند. محاصره‌ها نمی‌توانند حاکمیت را خاموش سازند. و امپراتوری ناتوان از تحمیل تسلیم، با طولانی کردن رنج غیرنظامیان، تنها ورشکستگی راهبردی خود را به نمایش می‌گذارد.

رسواییِ عمیق‌تر به خودِ دموکراسی آمریکایی مربوط می‌شود.

وقتی رأی‌دهندگان جنگی را رد می‌کنند، اما منافع ریشه‌دار همچنان قدرت نهادیِ تداوم بخشیدن به آن را در اختیار دارند، وکالت انتخاباتی چه ارزشی دارد؟

جمهوری‌خواهان ممکن است از نظر سیاسی مالک این تجاوز باشند، اما دموکرات‌ها تا زمانی که از رویارویی با تأمین مالیِ آن سر باز می‌زنند، نمی‌توانند ادعای بی‌گناهی کنند.

حزبی که جنایت‌های امپریالیستی را محکوم می‌کند اما با تداوم آن‌ها همسازی می‌کند، در برابر امپراتوری مقاومت نمی‌کند؛ بلکه همدستیِ خود را با لفاظی‌های دموکراتیک پول‌شویی می‌کند.

فرمول واشنگتن آشکار است: جمهوری‌خواهان جنگ را به راه می‌اندازند، دموکرات‌ها از آن ابراز تأسف می‌کنند، شبکه‌های لابیِ حامی اسرائیل از اولویت‌های راهبردی خود دفاع می‌کنند و تشکیلات نظامی-صنعتی از این ویرانی سود می‌برد.

رأی‌دهندگان حکم خود را صادر می‌کنند؛ امپراتوری حق وتوی خود را اعمال می‌کند؛ و رهبری حزب دموکرات آن‌قدر گستاخ است که نام این وضعیت را دموکراسی بگذارد.

پروفسور جنید اس. احمد مدرس حقوق، دین و سیاست جهانی و مدیر «مرکز مطالعات اسلام و استعمارزدایی» (CSID – https://csidpk.org) در اسلام‌آباد، پاکستان است. او عضو «جنبش بین‌المللی برای جهانی عادلانه» (JUST – https://just-international.org/)، «جنبش آزادی از نکبت» (MLN – https://nakbaliberation.com/) و «نجات بشریت و سیاره زمین» (SHAPE – https://www.theshapeproject.com/) است.