«ترکِ آنتروپیک از سوی کاخ سفید، اهدای هدیهای گرانبها به چین است»
نویسنده: شیونگ چائوران / ناظر
ترجمه مجله جنوب جهانی
از اواخر فوریه امسال، تنش میان دولت ترامپ و آنتروپیک، استارتآپ پیشرو در حوزه هوش مصنوعی، به اوج رسید؛ تا جایی که دستور ممنوعیت همکاری در سطح فدرال صادر شد و موجی از حیرت را در اکوسیستم فناوری ایالات متحده برانگیخت. اما درست در روزهایی که این شرکت به دلیل قرارگیری در «فهرست سیاه» درگیر نبرد حقوقی با دولت بود، نشانههایی از تغییر مسیر در افق پدیدار گشت. به گزارش انحصاری «اکسیوس» در ۱۷ آوریل، داریو آمودئی، مدیرعامل آنتروپیک، با حضور ناگهانی در کاخ سفید، در نشستی به ریاست سوزان وایلز، رئیس ستاد کاخ سفید، و با حضور اسکات بِسِنت، وزیر خزانهداری، شرکت کرد.
این دیدار در بال غربی کاخ سفید، که رسانهها آن را «مذاکره صلح» توصیف کردهاند، گامی کلیدی در جهت کاهش تنشهای فیمابین آنتروپیک و پنتاگون بر سر توسعه هوش مصنوعی قلمداد میشود. با توجه به جایگاه وایلز به عنوان «مدیر ارشد اجرایی» کاخ سفید و نفوذ بالای بِسِنت در کابینه، این ملاقات نویدبخشِ یخشکنی در روابط دو طرف است.
شبکه سیانان نیز به دنبال این گزارش اعلام کرد که کاخ سفید این دیدار را «تماس اولیه» خوانده و بر «مثبت و سازنده» بودن آن تأکید ورزیده است.
به نوشته اکسیوس، دولت ترامپ اکنون به قدرت مدل تازهعرضهشده آنتروپیک با نام «کلاود میثوس» و تواناییهای پیچیده و بالقوه خطرناک آن در نفوذ به لایههای امنیت سایبری اذعان دارد. یکی از منابع آگاه به مذاکرات حتی هشدار داده است: «اگر دولت ایالات متحده از این جهش فناورانه صرفنظر کند، اقدامی بسیار غیرمسئولانه خواهد بود؛ گویی هدیهای بزرگ به چین تقدیم کرده باشد.»
گزارشها حاکی از آن است که آنتروپیک در حال توسعه مجموعهای از ابزارهایی است که میتواند تأثیرات عمیقی بر ساختار فدرال ایالات متحده بگذارد؛ با این حال، همزمان با پیشرفت این پروژهها، این شرکت درگیر پروندهای حقوقی با دولت ترامپ نیز هست.
در ۲۷ فوریه، ترامپ به دلیل اختلافنظر بر سر نحوه بهکارگیری فناوریهای پیشرفته هوش مصنوعی در عملیات نظامی، دستور توقف فوری همکاری تمام نهادهای فدرال با آنتروپیک را صادر کرد؛ هرچند به پنتاگون و سایر نهادهای کاربرِ محصولات این شرکت، مهلت ششماههای برای گذار داده شد.
علاوه بر این، پنتاگون پیشتر آنتروپیک را در زمره «شرکتهای پرریسک زنجیره تأمین» قرار داده بود؛ عنوانی که تاکنون عمدتاً برای شرکتهای مرتبط با «قدرتهای متخاصم خارجی» به کار میرفت.
پس از آنکه آنتروپیک دولت ترامپ را به دادگاه کشاند، مذاکرات با پنتاگون برای مدتی در بنبست فرو رفت؛ اما سپس با میانجیگری چند تن از مشاوران کلیدی اردوگاه ترامپ، رسیدن به توافق دور از انتظار نبود. دیدار ۱۷ آوریل، در واقع زمینهساز نهاییسازی این توافق بود.
یکی از مشاوران ترامپ به اکسیوس گفت: «این موضوع ابعاد گستردهای دارد. شکایتها و حاشیهها بسیار بود. از این رو، پرونده به سطح سوزان [وایلز] ارجاع شد تا شخصاً به توضیحات داریو [آمودئی] گوش دهد، ادعاهای بیپایه را از واقعیت تفکیک کند و مسیر آینده را ترسیم نماید.»
به گفته منبع دیگری که از جزئیات مذاکرات آگاه است، پیش از آغاز نشست، هر دو طرف کوشیدند تا اختلاف حقوقی با پنتاگون را از تعاملات روزمره آنتروپیک با سایر نهادهای دولتی جدا نگه دارند. انتظار میرود محور اصلی گفتوگوهای آتی، چگونگی بهرهبرداری سایر وزارتخانهها از مدل میثوس باشد.
گزارشها نشان میدهد که برخی نهادهای جامعه اطلاعاتی ایالات متحده و نیز اداره امنیت سایبری و زیرساخت (سیسا)، وابسته به وزارت امنیت داخلی، در حال آزمایش مدل میثوس هستند. وزارت خزانهداری و چند نهاد دیگر نیز علاقهمندی قابلتوجهی به این فناوری از خود نشان دادهاند.
به گفته یکی از مقامات آمریکایی، تقریباً تمام نهادهای دولت ترامپ—به استثنای «وزارت جنگ» (پنتاگون)—مایل به استفاده از محصولات آنتروپیک هستند.
با این حال، آنتروپیک به دلیل «تواناییهای خیرهکننده سایبری» مدل میثوس، دسترسی به آن را تنها به شمار محدودی از شرکتها و نهادهای خاص محدود کرده است.
یکی از دغدغههای مطرحشده این است که میثوس و سایر ابزارهای پیشرفته هوش مصنوعی ممکن است در اختیار «هکرهای بدخواه» قرار گیرد و به نفوذ به سیستمهای مالی ایالات متحده بینجامد؛ اما در سوی دیگر، همین ابزارها میتوانند به تقویت دفاع سایبری دولت و بخش خصوصی کمک کنند و پیش از هر حمله مخربی، سد امنیتی مستحکمی ایجاد نمایند.
از این رو، حضور بِسِنت در این نشست کاملاً منطقی به نظر میرسد. به گفته منبعی که از دیدگاههای وی آگاه است، وزیر خزانهداری بدین سبب در جلسه حاضر شد که «میخواهد اطمینان حاصل کند همه طرفها بر سر یک خطمشی مشترک و هماهنگ حرکت میکنند». این منبع افزود: «او بهخوبی میداند آنتروپیک یک شرکت خصوصی است، اما در این عرصه، نقش دولت نیز انکارناپذیر است.»
پس از پایان دیدار، سخنگوی آنتروپیک ارزیابی مثبتی از مذاکرات ارائه داد و آن را «گفتوگویی سازنده» خواند که با هدف همافزایی میان این شرکت و دولت ایالات متحده در راستای اولویتهای مشترکِ کلیدی—از جمله ارتقای امنیت سایبری، تحکیم جایگاه آمریکا در رقابت جهانی هوش مصنوعی، و تضمین ایمنی این فناوری—صورت گرفته است.
کاخ سفید نیز متعاقباً اعلام کرد: «فرصتهای همکاری و نیز راهبردها و چارچوبهای مشترک برای مقابله با چالشهای ناشی از مقیاسپذیری این فناوری مورد بحث قرار گرفت. این گفتوگو همچنین به چگونگی ایجاد تعادل میان نوآوری و ایمنی پرداخت. ما مشتاق تداوم این دیالوگها و برگزاری نشستهای مشابه با سایر پیشگامان حوزه هوش مصنوعی هستیم.»
با این همه، اکسیوس یادآور میشود که آنتروپیک همچنان در تلاش است تا پنتاگون را وادار به لغو برچسب «شرکت پرریسک زنجیره تأمین» کند؛ برچسبی که به دلیل امتناع این شرکت از اجازه استفاده نامحدود نیروهای مسلح از نرمافزارهایش—تحت عنوان «تمامی کاربردهای قانونی»—بر آن الصاق شده است.
این سفر به کاخ سفید، دومین دیدار سرنوشتساز آمودئی با مقامات ارشد دولت ترامپ در سال جاری است. از فوریه امسال، پنتاگون و آنتروپیک درگیر کشمکش حقوقی و سیاسی طولانیمدتی بودهاند؛ کشمکشی که به باور برخی در درون دولت ترامپ، اکنون دارد به «نتیجه معکوس» منجر میشود.
شایان ذکر است که پیش از طرح «نظریه اهدای هدیه به چین» توسط برخی منابع آگاه، رسانههای آمریکایی نیز پیشتر از این زاویه به تحلیل ماجرا پرداخته بودند.
در ۲۷ فوریه، همزمان با صدور دستور ممنوعیت ترامپ، روزنامه والاستریت ژورنال در سرمقالهای با تیتری جنجالی ادعا کرد که چین «برنده نهایی» این درگیری میان پنتاگون و آنتروپیک است.
به باور نویسنده آن مقاله، اقدام ترامپ علیه آنتروپیک «سرکوبی افراطی و غیرضروری» بود؛ نمایشی از «خشونت سیاسی خودویرانگر» که نهتنها به منافع نظامی و دولتی ایالات متحده لطمه میزند، بلکه «قطعاً موجب شادمانی چینیها شده است».
آن مقاله با این استدلال که «با شتاب گرفتن تحولات هوش مصنوعی و تعقیب نزدیک چین، پنتاگون به هرچه بیشتر پشتیبانی فناورانه نیاز دارد»، نتیجه گرفت که «در نهایت، چین منتفع اصلی ممنوعیت آنتروپیک خواهد بود».
آیا ارزشگذاری ۱۰ میلیارد دلاری برای دیپسیک در دور نخست تأمین مالی، منطقی است؟
نویسنده: چن جیشن / ویراستار: ژانگ گوانگکای
به نقل از چهار منبع آگاه، نشریه «دی اینفورمیشن» در ۱۷ آوریل گزارش داد که دیپسیک در حال مذاکره برای نخستین دور تأمین مالی خارجی خود با هدف جذب حداقل ۳۰۰ میلیون دلار و ارزشگذاری حداقل ۱۰ میلیارد دلار است.
این دومین بار است که خبر «اولین تأمین مالی» دیپسیک در رسانهها بازتاب مییابد. در فوریه ۲۰۲۵، شایعاتی مبنی بر تمایل دیپسیک به پذیرش سرمایه خارجی—با نامهایی چون علیبابا و صندوقهای دولتی به عنوان سرمایهگذاران بالقوه—منتشر شد؛ اما دیپسیک آن زمان این ادعاها را «شایعهای محض» خواند و تکذیب کرد.
این بار، خبر تأمین مالی دیپسیک همزمان با آغاز نخستین دوره بازخرید سهام مجازی «دوبائو» توسط بایتدنس منتشر شده است.
در ۱۵ آوریل، بایتدنس بازخرید سهام دوبائو را با قیمت ۱۳.۰۸ دلار به ازای هر سهم—۳۰.۸ درصد بالاتر از قیمت اولیه اعطای ۱۰ دلار—آغاز کرد. سهام دوبائو، حامل طرح انگیزشی بلندمدت این شرکت برای حوزههای «دوبائو» و مدلهای بزرگ زبانی است و ارزش آن متناسب با تحولات بنیادی کسبوکار بازتعریف میشود. در اوت ۲۰۲۵، اپلیکیشن دوبائو با ۱۵۷ میلیون کاربر فعال ماهانه، از دیپسیک پیشی گرفت و مجدداً به صدر اپلیکیشنهای بومی بازگشت.
یک روز بعد، در ۱۶ آوریل، خبر پیوستن گو دایا، پژوهشگر پیشین دیپسیک، به تیم سید بایتدنس به عنوان مسئول حوزه ایجنتها منتشر شد؛ خبری که با شایعه حقوقی نزدیک به ۱۰۰ میلیون یوآن همراه بود.
گو دایا از طراحان اصلی الگوریتم جیآرپیاو است؛ الگوریتمی که هسته روششناسی آموزش قابلیتهای استنتاجی مدل دیپسیک-آر۱ را تشکیل میدهد.
همان شب، لی لیانگ، معاون گروه دویین، در شبکههای اجتماعی شایعه «حقوق یکمیلیاردی» را تکذیب کرد و ساختار حقوقی را اینگونه تشریح نمود: «تمامی نیروهای فنی تیم سید بایتدنس از ساختار یکسانی متشکل از حقوق نقدی، اختیار سهام بایتدنس و اختیار سهام دوبائو بهرهمندند؛ اختیاری که طی چهار سال تعلق میگیرد. در ماههای اخیر، هیچ نیروی جدیدی با حقوق نزدیک به ۱۰۰ میلیون یوآن جذب نشده است؛ هرچند در صورت رشد مطلوب کسبوکار، امکان دستیابی برخی از نیروهای فنی سید به درآمدهای چندمیلیاردی پس از چهار سال وجود دارد.»
در اوایل ۲۰۲۶، ارزشگذاری دور اخیر تأمین مالی اوپنایآی به ۸۵۲ میلیارد دلار و ارزشگذاری آنتروپیک به ۳۸۰ میلیارد دلار رسید. در داخل چین نیز، در آغاز سال، زیپو و مینیمکس وارد بورس هنگکنگ شدند و تا آوریل، ارزش بازار هر دو به حدود ۴۰۰ میلیارد دلار هنگکنگ—معادل ۵۰ میلیارد دلار—رسید؛ زیپو در کمتر از سه ماه بیش از ۷۰۰ درصد رشد کرد و از ارزش بازار جیدیداتکام و بایدو پیشی گرفت. در همین حال، ارزشگذاری مونشات—دیگر یونیکورن مدلهای بزرگ—از ۴ میلیارد دلار در نوامبر گذشته به ۱۸ میلیارد دلار افزایش یافت و استپ استارز نیز در آستانه ورود به پنجره عرضه اولیه قرار گرفته است.
بدین ترتیب، چه معیار را فهرست یونیکورنهای جهانی هورون ۲۰۲۵—که ارزش دیپسیک را ۱.۰۵ تریلیون یوآن، معادل حدود ۱۴۵۰ میلیارد دلار، برآورد کرده—در نظر بگیریم و چه مختصات ارزشگذاری هوش مصنوعی در ۲۰۲۶ را، اگر دیپسیک با ارزشگذاری ۱۰ میلیارد دلار وارد دور تأمین مالی شود، این رقم نسبت به جایگاه کنونی آن پایین به نظر میرسد.
منطق پشت تصمیم دیپسیک برای جذب سرمایه خارجی چندان پیچیده نیست.
این شرکت که از دل «هوانفنگ کوانت» متولد شده و بودجه تحقیقوتوسعهاش توسط همین مجموعه تأمین میشود، طبق گفته لیانگ ونفنگ در یکی از مصاحبهها، هرگز با کمبود مالی مواجه نبوده؛ چالش اصلی، محدودیت دسترسی به تراشههای پیشرفته به دلیل تحریمهاست. دادهها نشان میدهد که بازدهی متوسط هوانفنگ در ۲۰۲۵، ۵۶.۵۵ درصد—رتبه دوم در میان صندوقهای کوانت با دارایی بیش از ۱۰ میلیارد یوآن—و میانگین بازدهی سهساله آن ۸۵.۱۵ درصد بوده است. با فرض مدیریت دارایی بیش از ۷۰ میلیارد یوآن، درآمد سالانه هوانفنگ در ۲۰۲۵ احتمالاً از ۷۰۰ میلیون دلار فراتر رفته؛ رقمی که برای پوشش هزینههای سالانه یک شرکت پژوهشمحور هوش مصنوعی کافی به نظر میرسد.
با این حال، باید توجه داشت که رقم ۵.۵۷ میلیون دلاری ذکرشده در مقاله دیپسیک-وی۳ برای هزینه آموزش، صرفاً شامل هزینه اجاره جیپییو در مرحله آموزش نهایی مدل وی۳ است و هزینههای پیشین—از جمله کاوش در معماری، آزمایشهای حذفی، پردازش دادهها و آموزش مدلهای میانی—را در بر نمیگیرد. با توجه به اینکه وی۴ نسل جدیدی با پارامترهایی در مقیاس تریلیون است، هزینه آموزش آن بهطور محتمل بهمراتب بالاتر از وی۳ خواهد بود. اگرچه سود هوانفنگ تاکنون توانسته ریتم پژوهشی دیپسیک را پوشش دهد، اما با ورود به مرحله تکرارهای پرهزینهتری مانند وی۴ و همزمانی سرمایهگذاری در حوزههایی چون ایجنت و چندوجهی، درآمد ۷۰۰ میلیون دلاری لزوماً به معنای آسودگی خاطر نیست.
در شرایطی که رقابت در صنعت شدت گرفته و مسابقه تسلیحاتی ذخایر مالی در جریان است، هیچ بازیگری نمیتواند با اطمینان ادعا کند که «به پول نیاز ندارد».
علیبابا در اوایل ۲۰۲۵ وعده سرمایهگذاری ۳۸۰ میلیارد یوآن در سه سال را داد؛ بایتدنس ۱۵۰ میلیارد یوآن در ۲۰۲۵ و برنامه ۱۶۰ میلیارد یوآن برای ۲۰۲۶—که نزدیک به نیمی از آن صرف خرید پردازندههای هوش مصنوعی خواهد شد—اعلام کرد؛ هزینه سرمایهای تنسنت در ۲۰۲۵ نیز در سطح هزاران میلیارد یوآن است و بایدو تاکنون بیش از ۱۰۰ میلیارد یوآن در هوش مصنوعی سرمایهگذاری کرده است. در سطح یونیکورنها نیز، زیپو و مینیمکس هر کدام دهها میلیارد دلار هنگکنگ جذب کردهاند؛ مونشات در دور اخیر ۱ میلیارد دلار تأمین مالی داشته و ذخیره نقدی آن از ۱۰ میلیارد یوآن فراتر رفته است.
بدین معنا که «بینیازی از پول» در گذشته برای دیپسیک، صرفاً شرط لازم برای ماندن در بازی بود؛ اما برای گامهای بعدی، تزریق سود کوانت هوانفنگ در مقایسه با هزینههای هزارمیلیاردی غولهای فناوری و جذب سرمایه از طریق عرضه اولیه همتایان، در مقیاسی متفاوت قرار دارد و پذیرش سرمایه خارجی امری منطقی به نظر میرسد.
با این حال، مسئلهای حیاتیتر از پول، حفظ ثبات نیروی انسانی است. در غیاب ارزشگذاری شفاف یا چشمانداز رشد ارزش سهام، دیپسیک در معرض خطر جذب نخبگانش توسط رقبا قرار دارد.
اکنون رقابت برای جذب استعدادهای برتر هوش مصنوعی به اوج خود رسیده است. ساختار حقوقی بایتدنس برای نیروهای فنی تیم سید—ترکیبی از حقوق نقدی، اختیار سهام بایتدنس و اختیار سهام دوبائو—همراه با بازدهی ۳۰.۸ درصدی سهام دوبائو در شش ماه نخست، به گفته لی لیانگ، میتواند پس از چهار سال به درآمدهای چندمیلیاردی بینجامد. تنسنت نیز پس از جذب یائو شونیو، دانشمند ۲۷ ساله هوش مصنوعی به عنوان رئیس دانشمندان هوش مصنوعی، در یک سال گذشته نیروهای متعددی را—از جمله از دیپسیک—به خدمت گرفته است.
اثر ثروت ناشی از عرضه اولیه یونیکورنهای مدلهای بزرگ، در تضاد آشکار با «آرامش ظاهری» دیپسیک قرار دارد. بنا بر اطلاعات ناظر، اگرچه اختیار سهام کارکنان زیپو و مینیمکس هنوز قابل معامله نیست، اما سود دفتری کارکنان اولیه قابلتوجه است و برخی از نیروهای کلیدی پیشتر به واسطه عرضه اولیه به استقلال مالی دست یافتهاند.
یونیکورنهای فهرستنشده نیز تلاشهای خود برای جذب استعدادها را تشدید کردهاند. مونشات اخیراً «طرح عبور» را برای فارغالتحصیلان ۲۰۲۷ راهاندازی کرده است: ۱۶ موقعیت نخستیه که پس از ۳ تا ۶ ماه کارآموزی و ارزیابی موفق، منجر به اعطای اختیار سهام میشود—حتی پیش از فارغالتحصیلی و بدون محدودیت در رشته، مدرک یا سابقه. با توجه به شتاب رشد ارزشگذاری و چشمانداز عرضه اولیه مونشات، ارزش بالقوه این اختیار سهام بهوضوح جذابتر از حقوق سالانه چندمیلیونی دیپسیک به نظر میرسد.
در اوایل ۲۰۲۵، لو فولی دیپسیک را ترک کرد و بعداً تأیید شد که به میمو، زیرمجموعه شیائومی، پیوسته—با حقوقی که احتمالاً به سطح ۱۰ میلیون یوآن میرسد. در آوریل ۲۰۲۶ نیز پیوستن گو دایا به تیم سید بایتدنس، سقف بالقوه حقوق در این صنعت را جابهجا کرد. این دو پژوهشگر ستاره، به عنوان نیروهای کلیدی پیشین دیپسیک، با ترکیب حقوق بالا، اختیارات مدیریتی بیشتر و فضای گستردهتر برای اثرگذاری، الگویی ملموس برای کارکنان باقیمانده در دیپسیک ترسیم کردهاند.
فراتر از لو فولی و گو دایا، دیپسیک در ماههای اخیر چندین نیروی کلیدی دیگر را نیز از دست داده است: وانگ بینگشوان، از نویسندگان اصلی نخستین مدل زبانی بزرگ دیپسیک، به تنسنت پیوست؛ روان چونگ، پژوهشگر پیشین چندوجهی، به شرکت خودروی خودران یوانرون کیشینگ منتقل شد؛ و وی هائوران، از نویسندگان اصلی سری دیپسیک-اوسیآر، حولوحوش بهار امسال استعفا داد و شایعه پیوستن او به یکی از غولهای فناوری شنیده میشود. بدین ترتیب، در طیف وسیعی از حوزهها—از معماری پایه مدلهای زبانی بزرگ و چندوجهی و اوسیآر تا استنتاج و ایجنت—با خروج نیروهای کلیدی مواجه بودهایم.
این واقعیت، دیپسیک را ناگزیر میسازد تا با نمایش داراییهای خود، برای تیم باقیمانده لنگری برای ثروت دفتریشان فراهم آورد.
مسئله حائز اهمیت دیگر، جهتگیری استراتژیک و مسیر آینده دیپسیک است. با ورود به ۲۰۲۶، تمرکز جهانی هوش مصنوعی بهطور فزایندهای بر ایجنتها و برنامهنویسی معطوف شده است: از کدکس اوپنایآی و کلاود کد آنتروپیک تا زیپو، مونشات و مینیمکس در چین، همگی بر قابلیتهای برنامهنویسی و ایجنت تأکید دارند. در این میان، مدل فعلی دیپسیک-وی۳.۲ همچنان در چارچوب مدلهای استنتاجی باقی مانده است؛ و پیوستن گو دایا به بایتدنس نیز احتمالاً با ناهمخوانی میان علاقه وی به حوزه ایجنت و کانون توسعه دیپسیک مرتبط است.
از منظر معیارهای سنجش، مدلهای جیپیتی-۵.۴ اوپنایآی و کلاود (اوپوس ۴.۶ / سونت ۴.۶) آنتروپیک در آزمونهای مرجع شخص ثالث، در تولید کد بهمراتب فراتر از دیپسیک-وی۳.۲ عمل کردهاند و شکاف در حوزههای «کاربرد رایانهای» و «درک ویدیو» حتی بیشتر است. در ۹ آوریل، زیپو مدل پرچمدار جیالام-۵.۱—با قابلیت کار پیوسته ۸ ساعته—را منتشر کرد؛ مینیمکس نیز ام۲.۷ و کیمی در ژانویه کی۲.۵ را عرضه نمود که در شاخصهای مختلف عملکردی، از دیپسیک-وی۳.۲ پیشی گرفتهاند.
با این حال، انتظارات برای انتشار قریبالوقوع دیپسیک-وی۴ پیش از موعد در حال شکلگیری است.
در شب ۲۹ مارس، پلتفرم دیپسیک به مدت حدود ۱۳ ساعت با اختلال سرویس مواجه شد که در صنعت عموماً به تست بتا یا استقرار کامل وی۴ نسبت داده میشود. گفته میشود وی۴ تحت پروانه منبعباز آپاچی ۲.۰ عرضه خواهد شد و چندین شرکت پیشرو فناوری در چین پیشتر دهها هزار تراشه شتابدهنده هوش مصنوعی نسل جدید را خریداری کردهاند تا از طریق رایانش ابری، خدمات مبتنی بر وی۴ را ارائه داده و آن را در اکوسیستم محصولات هوش مصنوعی خود ادغام نمایند. تحت تأثیر این تحولات، قیمت تراشههای نوین هوش مصنوعی در بازار اخیراً حدود ۲۰ درصد افزایش یافته است.
دیپسیک، چه از منظر پایگاه کاربری و چه از نظر اکوسیستم بومی، همچنان از رقابتپذیری انکارناپذیری برخوردار است. بنا بر اطلاعات ناظر، دیپسیک-وی۴ پیش از انتشار، دسترسی تست را به انویدیا اعطا نکرده و اولویت را به سازگاری با هواوی آسند ۹۵۰پیآر و کمبریجیون داده است؛ با هدف مهاجرت تدریجی از اکوسیستم کودا به چارچوب کان هواوی. این رویکرد نشان میدهد که دیپسیک، چه در عرصه منبعباز و چه در مسیر خوداتکایی بومی، همچنان جایگاه اکوسیستمی قدرتمندی برای خود محفوظ داشته است.
برای این شرکت هوش مصنوعی که روزگاری با عنوان «نیروی مرموز شرقی» جهان را شگفتزده کرد، ارزشگذاری ۱۰ میلیارد دلاری تنها نقطه آغاز است؛ چالش بزرگتر، حفظ خلوص نوآوری فناورانه و ثبات سلسلهمراتب استعدادها در پرتو حمایت سرمایهای است.