۱۳ آوریل ۲۰۲۶ – از دفتر رئیسجمهور کوبا
ترجمه مجله جنوب جهانی
کریستن ولکر: آقای رئیسجمهور دیاز-کانل، به برنامهٔ «ملاقات با مطبوعات» خوش آمدید.
میگل م. دیاز-کانل: بسیار سپاسگزارم. از این فرصتی که در اختیارم گذاشتید و از حضوری که در کوبا دارید، تشکر میکنم.
کریستن ولکر: ما از دعوت شما به این کشور زیبایتان سپاسگزاریم؛ این برای ما مایهٔ افتخار است.
میگل م. دیاز-کانل: حضور شما در اینجا مایهٔ خرسندی ماست.
کریستن ولکر: سپاسگزارم، خیلی ممنونم.
دوست دارم با اشاره به رئیسجمهور ترامپ شروع کنم. او گفته که قصد دارد به نوعی کوبا را تصرف کند. او گفت: «فکر میکنم هر کاری بخواهم میتوانم با کوبا بکنم.» آیا تهدیدهای ترامپ را جدی میگیرید؟
میگل م. دیاز-کانل: به باور من، در روزهای اخیر، نه فقط از سوی رئیسجمهور، بلکه از سوی دیگر مقامات دولت ایالات متحده نیز سخنان زیادی گفته شده که واقعاً بازتابدهندهٔ زبان و لفاظیهای تهاجمی علیه کوباست.
باید تاریخ کشورمان را درک کرد. کشور ما هویتی دارد که ریشه در ژرفای ارزشهای حاکمیت و استقلال دارد. کوبا ۱۵۰ سال مبارزه کرد، نخست برای رهایی از سلطهٔ استعمار و سپس برای رهایی از نواستعمار. با پیروزی انقلاب کوبا در ژانویهٔ ۱۹۵۹، یک رشته وابستگیهای گسترده ریشهکن شد؛ بندگی و فرمانبرداری از یک قدرت خارجی برچیده شد و این امر پیامدهای سودمند گستردهای برای کشور به همراه داشت که مردم کوبا حاضر به چشمپوشی از آنها نیستند.
یکی از درخشانترین سپهبدان جنگهای استقلال ما، آنتونیو ماسئو، زمانی گفت: «هرکه برای تصرف کوبا تلاش کند، اگر در نبرد کشته نشود، جز گردوخاکِ خونینِ آن چیزی نخواهد داشت.»
ما کشور صلح هستیم. جنگ را ترویج نمیکنیم، جنگ را دوست نداریم و همبستگی و همکاری میان مردم را تقویت مینماییم، اما آمادهایم تا از صلحی که آرزویش را داریم دفاع کنیم. از این رو، مرعوب نمیشویم و نمیخواهیم غافلگیر یا شکست بخوریم. این تعبیری از این تهدید و موضع کوباست.
تعبیر دیگر این است که آنها ادعا میکنند کوبا خودبهخود فرو خواهد پاشید و میکوشند ما را کشور شکستخورده یا در حال فروپاشی بنامند – ادعایی که واقعیت آن را رد میکند: چگونه کشوری مانند این، در طول ۶۷ سال گذشته، در برابر انواع فشارها و تجاوزها – از جمله بیش از شصت سال محاصره، طولانیترین محاصرهٔ تاریخ که جنایتکارانه و نسلکشاست – مقاومت کرده است؟ در این باره بحثهای زیادی هست، اما من به شما میگویم مردم کوبا و انقلاب کوبا آمادهٔ دفاع از خود هستند.
کریستن ولکر: برویم سراغ پرسش بعدی.
رئیسجمهور ترامپ میخواهد با کوبا همان رفتاری را بکند که با رئیسجمهور مادورو در ونزوئلا کرد و همان رفتاری را که با ایران کرد و رهبر عالی انقلاب را هدف قرار داد. آیا فکر میکنید ممکن است توسط دولت آمریکا دستگیر یا ترور شوید؟
میگل م. دیاز-کانل: این پرسش بسیار جالبی است. من هرگز دوست ندارم میان کوبا و دیگر ملتها شباهت برقرار شود، زیرا ما تاریخ خودمان را داریم، در چارچوب شرایط خودمان عمل میکنیم و این همچنین نشانهٔ ناآگاهی از تاریخ، قدرت وحدت و قدرت نهادهای ماست.
آن دسته از ما که در انقلاب مسئولیت بر عهده میگیریم، به انقلاب و بالاتر از همه به مردم قهرمانمان متعهدیم. و این حس مسئولیت دربردارندهٔ این باور است که حاضریم جان خود را برای انقلاب، برای آرمانی که از آن دفاع میکنیم، فدا کنیم. بنابراین، برای من، این موضوع جای نگرانی نیست.
اگر زمانش برسد، باور ندارم که هیچ توجیهی برای ایالات متحده وجود داشته باشد که تجاوزی را علیه کوبا تحریک کند یا دست به تلاشی برای حملهٔ دقیق یا ربودن رئیسجمهور کوبا بزند. اگر چنین اتفاقی بیفتد، نبردی در خواهد گرفت، جنگی در خواهد گرفت. ما از خود دفاع خواهیم کرد و اگر قرار باشد بمیریم، خواهیم مرد، زیرا همانطور که سرود ملی ما میگوید: «مردن برای میهن، زندگی کردن است.»
اما یک سوءتفاهم اینجا وجود دارد و آن اینکه رهبری انقلاب کوبا همواره با یک فرد یکسان پنداشته میشود. روزگاری با فرماندهکل، روزگاری دیگر با سپهبد ارتش، و اکنون میکوشند آن را با من یکی بدانند. واقعیت این است که ما رهبری جمعی داریم که در آن وحدت، انسجام، هماهنگی ایدئولوژیک و نیز انضباط انقلابی حاکم است. بنابراین، حذف یک فرد از ساختار رهبری انقلاب هیچ مشکلی را حل نمیکند. برعکس، صدها نفر هستند که توانایی پذیرش این مسئولیت و تصمیمگیری جمعی را دارند. و ما آمادهایم تا با هر نوع موقعیتی روبهرو شویم.
کریستن ولکر: حرف تو بسیار تأثیرگذار است، اما آیا خودت، برای خانوادهات نمیترسی؟ آیا همانطور که گفتی، آمادهای که اگر مورد حمله قرار گرفتی، نهایت فداکاری را بکنی؟
میگل م. دیاز-کانل: من نمیترسم؛ حاضرم جانم را برای انقلاب بدهم. البته، نمیخواهم این رویکرد دولت ایالات متحده باشد. باور ندارم که مردم آمریکا – که مردمی حساس هستند – اجازه دهند یا تأیید کنند که کشورشان، دولتشان، به جزیرهٔ کوچکی حمله کند که هیچ دغدغهٔ امنیت ملی برای دولت ایالات متحده ایجاد نمیکند؛ جزیرهای که خواهان صلح است، جزیرهای که خواهان گفتوگو است، جزیرهای که مردمش میخواهند رابطهای مستقیم با مردم آمریکا داشته باشند – نگاهی مثبت به آن داشته باشند.
گذشته از این، چه توجیهی برای انجام این کار وجود دارد؟ افزون بر این، حمله به کوبا هزینههایی خواهد داشت؛ این حمله از نظر تلفات جانی غیرضروری که میتوان از آنها اجتناب کرد، برای هر دو کشور هزینه در پی خواهد داشت؛ هزینههای مادی خواهد داشت؛ بر امنیت و ثبات ایالات متحده، کوبا و منطقه تأثیر خواهد گذاشت.
باور دارم که هنگام تصمیمگیری در چنین ابعادی، باید با مسئولیتپذیری بسیار به مسائل نزدیک شویم. و مهمتر از همه، پیش از تصمیمگیری – که کاملاً بیمنطق و نامعقول است – رویکردی عادلانهتر وجود دارد: مشارکت در گفتوگو، بحث و مناظره و تلاش برای رسیدن به توافقهایی که ما را از رویارویی دور کند.
کریستن ولکر: آیا کوبا به طور فعال خود را برای احتمال حملهٔ ایالات متحده آماده میکند؟
میگل م. دیاز-کانل: ببینید، همانطور که همیشه در جلسات دیگر، در مصاحبههای دیگر و همچنین هنگام سخن گفتن با مردم کوبا گفتهام، روشن است که تهدیدی وجود دارد؛ این تهدید در لفاظیهای دولت ایالات متحده وجود دارد. کوبا هیچ کاری برای آزردن ایالات متحده نکرده است. کوبا هرگز و در هیچ زمانی پیشنهاد حمله به ایالات متحده یا دخالت در امور داخلی آن را نداده است. با این حال، پیوسته گفته میشود که کوبا نفر بعدی است، قرار است به کوبا حمله شود، برنامههایی برای کوبا وجود دارد، قرار است کوبا را تصرف کنند. بنابراین، از دیدگاه مسئولیت در رهبری کشور، این یک هشدار است و ما باید مسئولانه از مردم، از پروژه و از کشورمان محافظت کنیم. بنابراین، بله، ما خود را برای دفاع آماده میکنیم.
حال، مفهوم پشت آمادگیهای دفاعی ما چیست؟ ما دکترین دفاعی داریم که کاملاً تدافعی است؛ تهاجمی نیست، هیچ خطری برای کسی ندارد – این صرفاً دکترینی است که به «جنگ تمام عیار مردمی» شناخته میشود، که به طور جمعی بر پایهٔ تجربهٔ تاریخی ما ساخته شده و دقیقاً در دورهای بسیار دشوار از تاریخ ما، زمانی که ما نیز زیر تهدید جدی دولت ایالات متحده بودیم، به طور کامل طراحی و ساختار یافته است. و این مبتنی بر مشارکت مردمی است: هر زن و هر مرد کوبایی در دفاع مأموریتی، هدفی، جایگاهی و موقعیتی برای اشغال دارد. و این مبتنی بر مشارکت مردمی، مشارکت داوطلبانه است و البته شامل آمادگی برای دفاع از همهٔ سطوح و همهٔ حلقههایی میشود که دفاع سرزمینی ما را تشکیل میدهند. اما این مفهومی کاملاً تدافعی و غیرتهاجمی است. و افزون بر این، زیرا ما همچنین از این واقعیت شروع میکنیم که آماده شدن برای دفاع از خود، بهترین راه برای جلوگیری از جنگ و بهترین راه برای حفظ صلح است.
پا را فراتر میگذارم: باور دارم آنچه مردم آمریکا و مردم کوبا در روابطشان شایستهٔ آن هستند، نه تجاوز است و نه زبان جنگ. آنچه مردم آمریکا و مردم کوبا شایستهٔ آن هستند، صلح است – صلحی که به ما امکان دهد فضایی از اعتماد، همکاری، تعاون، همبستگی و البته تفاهم داشته باشیم.
کریستن ولکر: آیا فکر میکنید ارتش کوبا در صورت وقوع درگیری با ایالات متحده میتواند در آن درگیری پیروز شود؟
میگل م. دیاز-کانل: هنگامی که از دفاع کوبا سخن میگوییم، از نیروهای مسلح انقلابی باشکوه خود سخن میگوییم، اما همچنین از مردم خود که در بخشهای مختلف آن دفاع سرزمینی سازماندهی شدهاند. بله، پیروز خواهیم شد؛ بله، میتوانیم پیروز شویم. هیچ دشمنی نیست که نتوان آن را شکست داد.
کریستن ولکر: اما در برابر ایالات متحده، بزرگترین قدرت جهان؟
میگل م. دیاز-کانل: ایالات متحده مفهومی از جنگافروزی دارد. مفهوم ما از دفاع سرزمینی مبتنی بر جنگ نامنظم و نامتقارن است، جایی که آنها ممکن است در مقطعی به موفقیتهایی دست یابند، اما تحمل این برایشان غیرممکن خواهد بود که به خاک کوبا حمله کنند و افزون بر آن، آن را اشغال نمایند، زیرا یک تصمیم وجود دارد – و آن تصمیم، آن باور، بار دیگر به عبارت ماسئو اشاره میکنم: «او جز گردوخاک خونین آن چیزی نخواهد داشت، اگر در این مبارزه کشته نشود.» و این یک شعار نیست، یک عبارت قالبی نیست. اگر اکنون به خیابان بروید و بخش نخست آن عبارت را به یک کودک، یک پیرمرد، یک کوبایی، یک جوان نشان دهید یا بر زبان بیاورید، بیدرنگ آن را برایتان کامل میکنند، زیرا ما چنین تربیت شدهایم و این در قلبهای ماست.
تکرار میکنم که این چیزی نیست که ما بخواهیم. جنگ نمیخواهیم؛ رویارویی نمیخواهیم. این برای همه هزینهای گزاف در پی خواهد داشت.
کریستن ولکر: خب، از شما در مورد این لحظهٔ خارقالعاده میپرسم.
ایالات متحده تأمین سوخت به کوبا را به حالت تعلیق درآورده؛ اما روسیه آن را از سر گرفته است. آیا فکر میکنید روسها اجازهٔ کمک به کوبا را دریافت کردهاند؟ این امر چگونه محقق شد؟
میگل م. دیاز-کانل: باورم این است که هرگز چنین رویداد رایجی – مانند تجارت میان دو کشور – به اندازهٔ ورود کشتی روسی حامل سوخت که به عنوان کمک بشردوستانه آمده بود، توسط رسانهها و عموم مردم در نقاط مختلف جهان با دقت دنبال نشده بود. به عبارت دیگر، این یک معاملهٔ تجاری نبود.
باور دارم کوبا مانند هر کشور دیگری حق دارد نفت وارد کند. و همه کشورها نیز حق دارند به کوبا نفت صادر کنند. بنابراین، این محاصرهٔ انرژی بسیار ناعادلانه است، زیرا محاصرهٔ ایالات متحده علیه کوبا را بیش از پیش تشدید میکند. به عبارت دیگر، اعلام محاصرهٔ انرژی علیه کوبا بار دیگر نشان میدهد که یک تجاوز چندبعدی تمامعیار از سوی دولت ایالات متحده علیه کوبا در جریان است. با جنگی اقتصادی که ۶۷ سال به درازا انجامیده، با محاصرهای که بیش از ۶۰ سال طول کشیده، با محاصرهای که در سال ۲۰۱۹ در دورهٔ نخست دولت ترامپ تشدید شد و توسط دولت بایدن حتی در بحبوحهٔ همهگیری کووید-۱۹ نیز حفظ گردید، و اکنون بار دیگر با حداکثر فشار اعمال میشود و از طریق این محاصرهٔ انرژی، آسیبهای ویرانگری به مردم کوبا وارد میکند.
فدراسیون روسیه توانست آن کشتی را به عنوان کمک بشردوستانه بفرستد. ایالات متحده همچنان به حفظ محاصرهٔ انرژی ادامه داده است؛ بنابراین، هیچ اطمینانی نداریم که چه زمانی یک تانکر نفتی دیگر ممکن است وارد کوبا شود، حتی اگر ما حق داشته باشیم که از وقوع آن اطمینان حاصل کنیم. و این کشتی که رسیده نباید انتظارات کاذب ایجاد کند، هرچند در چنین زمانی کمک مهمی است – که ما آن را تصدیق میکنیم – اما تنها یک سوم از تقاضای سوخت ماهانهٔ کوبا را پوشش میدهد. به عبارت دیگر، اکنون نمیتوانیم باور کنیم که این وضعیت را نجات داده است.
اکنون ما نفت خام داریم که باید آن را پالایش کنیم، در سراسر کشور توزیع کنیم و بخش قابل توجهی از آن را به استفاده از ظرفیت تولید برق بیش از ۱۲۰۰ مگاواتی اختصاص دهیم که چهار ماه است بلااستفاده مانده – این میتواند وضعیت تأمین انرژی ما را بهبود بخشد و همچنین از برخی فعالیتهای اقتصادی پشتیبانی کند.
کریستن ولکر: تا رسیدن محمولهٔ بعدی نفت از روسیه چقدر میتوانید دوام بیاورید؟
میگل م. دیاز-کانل: این پرسش بسیار جالبی است و باید در زمانی بسیار دشوار به آن پاسخ داده شود. هیچ کشوری در جهان نمیتواند بدون سوخت، اقتصادی شکوفا و مرفه داشته باشد. به همین دلیل به شما میگویم وقتی قدرتی که نقش متجاوز را بازی میکند، یک ملت کوچک – کشوری که پیوسته مورد حمله قرار میگیرد – را در چنین وضعیتی قرار میدهد، عنصری از انحراف و بدخواهی وجود دارد.
اما ما بیتفاوت نماندهایم. به چه چیزی متعهد شدهایم؟ ما راهبرد و برنامهای جامع برای احیای بخش انرژی در کشور داریم: نخست، تکیه بیشتر بر نفت خام داخلی به جای واردات. در کوبا میدانهای نفتی داریم، هرچند برای تأمین همهٔ نیازهای ما کافی نیستند، اما میتوانیم – و در عمل – تولید نفت را افزایش دهیم و در حال کشف میدانهای بیشتری هستیم؛ ما پذیرای سرمایهگذاری خارجی در کوبا برای حفاری و اکتشاف چاههای نفت هستیم. در واقع، این فرصتی برای بازرگانان آمریکایی خواهد بود که میتوانند از طریق سرمایهگذاری در بخش انرژی در کوبا نیز مشارکت کنند. مشکل این است که محاصره مانع از این امر میشود، اما کوبا از شرکتهای آمریکایی که مایل به مشارکت در تجارت انرژی در کوبا هستند، بدون هیچ گونه تعصبی استقبال میکند. این یک رویکرد است.
از سوی دیگر، به علم و نوآوری روی آوردهایم. دانشمندان ما فناوریهایی کشف و توسعه دادهاند که نفت خام کوبا – که به دلیل محتوای بالای گوگرد بسیار سنگین است – را میتوان پالایش کرد. بنابراین، اگر تولید را افزایش دهیم، میتوانیم به سطح مشخصی از دسترسی – که همهٔ نیازهای ما را برآورده نمیکند، اما سطح مشخصی از دسترسی که امروز نداریم – با محصولاتی که از پالایش آن نفت خام کوبا به دست میآید، دست یابیم.
و از سوی دیگر، راهبرد جامع گذار انرژی با استفاده فشردهتر از منابع انرژی تجدیدپذیر و البته راهبرد بهرهوری انرژی تدوین کردهایم. همهٔ این موارد در کنار هم ما را به سمت وضعیتی متفاوت سوق خواهد داد – یا در حال حاضر ما را به سمت آن سوق میدهد. این وضعیت همچنان پیچیده است، زمان میبرد، اما قادر خواهیم بود دوام بیاوریم.
کریستن ولکر: اما در مورد قدرت رژیم کوبا در این لحظه، زمانی که برای بقا به حمایت روسیه نیاز دارد، چه میتوان گفت؟
میگل م. دیاز-کانل: بیش از هر چیز، ما به مردم و تواناییهای خودمان متکی هستیم. باور دارم نخستین چیزی که باید برجسته شود، خلاقیتی است که مردم ما با آن با سختیهای تحمیلشده توسط محاصره – محاصرهای تشدیدشده – و اکنون محاصرهٔ انرژی روبهرو شدهاند.
من همواره نگرش مردممان را – که به آنها کاملاً افتخار میکنم – توصیف میکنم، زیرا آنها پیوسته درس مقاومت میدهند و روحیهٔ مقاومت خلاقانه نشان میدهند. مردم کوبا صرفاً با تحمل، رنج و تسلیم شدن در برابر تحقیر مقاومت نمیکنند. برعکس، آنها مقاومت میکنند و از جایگاه خود برمیخیزند؛ آنها قادر به نوآوری، قادر به آفرینش هستند و از این راه میتوانند بر سختیها غلبه کنند. بنابراین، این مردم هستند و قدرت ما در مردم ما و در وحدتی است که با آنها به اشتراک میگذاریم.
اکنون، ما از کمک روسیه، کمک چین، کمک ویتنام، کمک مکزیک و کمک دیگر کشورها استقبال میکنیم. ایالات متحده نیز میتواند رویکرد متفاوتی نسبت به کوبا در پیش گیرد – رویکردی که مبتنی بر رویارویی، تجاوز و محاصره نباشد – و همچنین میتواند به کوبا کمک کند.
آیا این مانع توسعهٔ کوبا میشود؟
کریستن ولکر: رئیسجمهور ترامپ میگوید این کشوری است در آستانهٔ فروپاشی.
میگل م. دیاز-کانل: بسیار عجیب است، زیرا در روابط میان کوبا و ایالات متحده، به ویژه در زمانهای تنش، اتکای زیادی به روایتهای رسانهای، بازنمایی کلیشهها وجود دارد و حتی برای افکار عمومی جهانی، دیدگاههای خاصی تقریباً تحمیل میشوند. و در این مورد، روایت فروپاشی است.
میپرسم، کدام کشور در جهان میتواند، مانند کوبا، مانند مردم کوبا، در برابر ۶۷ سال تجاوز مداوم از سوی قدرتمندترین کشور جهان، با بیش از ۶۰ سال محاصره – که شش یا هفت سال گذشته شاهد تشدید آن بوده و اکنون با محاصرهٔ انرژی روبهروست – مقاومت کند و هنوز فرو نپاشد؟ ما فرو نپاشیدهایم؛ ما کشوری سازمانیافته، کشوری هماهنگ را حفظ کردهایم.
در ۶۷ سال انقلاب، به دستاوردهای اجتماعی زیادی رسیدهایم؛ و هرچند گاهی به خاطر عملکرد اقتصادیمان مورد انتقاد قرار میگیریم، واقعیت این است که مجبور بودهایم با اقتصاد جنگی روبهرو شویم و در بحبوحهٔ آن اقتصاد جنگی، اقتصادمان توانسته در برابر فشارها مقاومت کند و با پروژههای اجتماعی به پیش برود. ما بیش از ۳۲ پروژهٔ اجتماعی برای رسیدگی به آسیبپذیریها و نابرابریها داریم. شصت و هفت سال انقلاب مانع از فروپاشی کشور شده است – و فرو نخواهد پاشید! – و کشور گامهای مهمی برداشته است.
ما نظام مراقبت بهداشتی همگانی داریم که برای همه قابل دسترس است و مراقبت بهداشتی رایگان برای کل جمعیت فراهم میکند. نظام آموزشی، از آموزش عمومی تا دانشگاهی، داریم که همه را در بر میگیرد و رایگان نیز هست. در فرهنگ و ورزش دستاوردهایی داریم؛ ما یکی از کشورهایی هستیم که بالاترین نسبت مدالهای المپیک به ازای هر نفر را داریم. نیروی انسانی توسعهیافته و همچنین پتانسیل نیروی کار ماهر و دانشمندان را داریم. علم و نوآوری را توسعه دادهایم. پیشرفتها در زیستفناوری و صنعت زیستدارویی کوبا به خوبی شناخته شده است. به عدالت، برابری و برابری دست یافتهایم.
ما جامعهای داریم که در آن آرامش حکمفرماست، جامعهای امن؛ جامعهای که فساد، قاچاق مواد مخدر یا جرایم سازمانیافته را تحمل نمیکند؛ جامعهای که قادر است بر اساس پتانسیل خود به دیگر مردم همبستگی ارائه کند. و این را نمیتوان به عنوان فروپاشی تلقی کرد.
آنها میکوشند روایت فروپاشی را به ما تحمیل کنند، در حالی که به دلیل یک سیاست تهاجمی – سیاست محاصرهٔ نسلکش – ما را مجبور به زندگی در وضعیتی پیچیده میکنند. ما در وضعیتی پیچیده زندگی میکنیم؛ مردم ما هر روز با شرایطی بسیار دشوار روبهرو هستند که در مقیاس ملی است، اما میتوانیم آنها را تا سطح خانواده تقلیل دهیم. اما کشور ما فرو نپاشیده است.
کریستن ولکر: هیچ کس انکار نمیکند که محاصره یا تحریم تأثیر داشته است، اما بیایید در مورد وضعیت اینجا در کوبا بحث کنیم.
مردم کوبا رنج میبرند؛ کمبود انرژی و غذا وجود دارد. آیا شما در قبال رنجی که مردم اکنون متحمل میشوند، مسئولیتی دارید؟ به عنوان رئیسجمهور، آیا در قبال آن احساس مسئولیت نمیکنید؟
میگل م. دیاز-کانل: ببینید، مردم کوبا رنج میبرند. و این رنج، همانطور که گفتم، در دو حوزه قابل مشاهده است: در سطح ملی و در سطح خانواده، زیرا همهٔ اینها بخشی از زندگی روزمره است.
حال، علت ریشهای این رنج چیست؟ آیا اشتباهاتی است که ممکن است من مرتکب شده باشم، یا همانطور که گفتم، رهبری جمعی؟
کریستن ولکر: یا دولت؟
میگل م. دیاز-کانل: یا دولت.
یا اینکه این رنج بیش از هر چیز ناشی از سیاست تشدید محاصره است که توسط ایالات متحده حفظ و تداوم یافته است؟ باورم این است که پاسخ – و مردم، اکثریت مردم ما، میتوانند آن را بدهند – در آن سیاست دشمنی دائمی دولت ایالات متحده نهفته است.
ببینید، در سطح ملی: ما کشوری هستیم که پس از سال ۲۰۱۹، زمانی که محاصره تشدید شد – زمانی که دولت ایالات متحده ۲۴۰ اقدام را اجرا کرد که آن محاصره را تشدید نمود و همچنین ما را در فهرستی جعلی قرار داد که کوبا را به عنوان کشوری که ظاهراً از تروریسم حمایت میکند، متهم میکرد – تمام منابع مالی خارجی ما قطع شد.
ما از هیچ بانکی وام دریافت نمیکنیم. آزار و اذیت مالی و انرژی وجود دارد. هر کسی که برای انجام معاملهٔ تجاری، مالی یا بانکی با کوبا میآید، زیر اقدامات قهری و فشار قرار میگیرد. آنها همین کار را با شرکتهای کشتیرانی میکنند؛ با آژانسهای نفتی میکنند.
آنها فشار آوردند و اقداماتی برای قطع گردشگری به کوبا انجام دادند. به عنوان مثال، یک شهروند اروپایی ویزایی به نام ویزای ESTA برای بازدید از ایالات متحده دارد؛ اگر آن شهروند اروپایی به عنوان گردشگر به کوبا بیاید، ایالات متحده به طور خودکار ویزای ESTA او را لغو میکند. به عبارت دیگر، اینها مجموعهای کامل از موقعیتهایی هستند که در مورد هیچ کشور دیگری در جهان صدق نمیکند.
ما برای خرید غذا، تأمین مایحتاج تولیدات و خدمات اصلیمان، تأمین داروهای مورد نیازمان و انجام تعمیرات لازم در شبکهٔ برق ملی و زیرساختهای صنعتیمان، بودجه کافی نداریم. حال، این وضعیت چگونه بر مردم ما تأثیر میگذارد؟
کریستن ولکر: و با این حال مردم کوبا میگویند که نمیتوان فقط ایالات متحده را سرزنش کرد، زیرا اقتصاد در ده سال گذشته رو به زوال بوده است. هزاران نفر کشور را ترک کردهاند.
میگل م. دیاز-کانل: خب، همانطور که داشتم میگفتم، این موضوع چگونه در زندگی خانوادگی امروز نقش دارد؟ کمبود غذا وجود دارد، کمبود دارو وجود دارد؛ صبح زود کار طاقتفرسایی میشود، زیرا وقتی به دلیل محاصره – نه به دلیل ناکارآمدی دولت – ۲۰ ساعت بدون برق بودهاید، آن موقع است که باید کارهای خانه را انجام دهید.
کریستن ولکر: اما این پیش از محاصره بود؛ مردم حتی پیش از محاصره هم رنج میبردند.
میگل م. دیاز-کانل: نه، نه، نه، بگذارید توضیح دهم. اینجا سوءتفاهمی پیش آمده، سوءتفاهمی!
ما پیش از این نیز زیر شرایط محاصره زندگی میکردیم، اما این محاصره در نیمهٔ دوم سال ۲۰۱۹ با این ۲۴۰ اقدام و با قرار گرفتن کوبا در فهرست کشورهایی که ظاهراً از تروریسم حمایت میکنند، تشدید شد و چهرهای متفاوت به خود گرفت. بنابراین، همه چیز تشدید شد.
بدین ترتیب، در اینجا اثر انباشتهٔ محاصره، به علاوهٔ اثر تشدید محاصره، به علاوهٔ اثری که این محاصرهٔ انرژی اکنون به آن اضافه و تقویت میکند را داریم. من این را مسئولانه به شما میگویم: این تقصیر دولت کوبا نیست. این تقصیر دولت کوبا نیست!
این همچنین باعث نارضایتی شده است، زیرا زندگی در ده سال گذشته زیر آن شرایط – که در مقایسه با زمانهای دیگر بسیار شدید است … مردم کوبا ناامیدیهایی دارند، مردم کوبا شکایتهایی دارند، مردم کوبا با شرایط بسیار پیچیدهای روبهرو هستند؛ اما اکثریت مردم کوبا دولت را به خاطر این موضوع سرزنش نمیکنند. همچنین دستکاریهای زیادی در رسانهها صورت گرفته است؛ هدف نادیده گرفتن اثراتی است که محاصره در طول این سالها داشته است.
و من قصد دارم چند مثال عینی برای شما بزنم تا وحشیگری آن محاصره و آنچه را که برای مردم کوبا به ارمغان آورده است ببینید، و با این حال، واکنش آن دولتی که ظاهراً میخواهید به عنوان مقصر محکوم کنید، چه بوده است. و من قصد دارم به دورهٔ کووید-۱۹ اشاره کنم.
وقتی کووید-۱۹ وارد کشور ما شد، خیلی زود دریافتیم که به بازار جهانی واکسن که زیر سلطهٔ شرکتهای بزرگ فراملیتی است، دسترسی نخواهیم داشت و بنابراین، با توجه به محدودیتهای اقتصادی که به دلیل تشدید تأثیر محاصره متحمل شده بودیم، بودجهٔ لازم برای خرید آن واکسنها را نداشتیم. در نتیجه، از دسترسی به واکسنها محروم شدیم. مجبور شدیم به علم کوبا روی آوریم.
این دولت، که توسط برخی محکوم شده بود، تمام توان خود را وقف حفاظت از جان کوباییها کرد. ما به دانشمندان خود روی آوردیم و آنها در مدت کوتاهی توانستند واکسنهای کوبایی را توسعه دهند که به ما امکان داد به یکی از بالاترین سطوح اثربخشی در مبارزه با کووید-۱۹ دست یابیم.
شاخصهای ما برای مبارزه با کووید-۱۹، از نظر اثربخشی، بهتر از ایالات متحده است، قدرتی که زیر هیچ محاصرهای نیست.
بعدها، به دلیل خرابی کارخانهٔ تولید اکسیژن پزشکی، با بحرانی مواجه شدیم. در آن زمان، دولت آمریکا از اجازه دادن به شرکتها برای فروش اکسیژن به ما خودداری کرد – اقدامی کاملاً جنایتکارانه – اما از طریق همبستگی بینالمللی و یک تلاش سازمانی عظیم، موفق شدیم بر آن بحران غلبه کنیم.
و هنگامی که نیاز به گسترش بخشهای مراقبت ویژه داشتیم، دولت آمریکا فروش دستگاههای تنفس مصنوعی به کوبا را ممنوع کرد. ما به دانشمندان جوان روی آوردیم و آن دانشمندان دستگاههای تنفس مصنوعی را توسعه دادند.
حال، میدانید که برای ساخت یک دستگاه تنفس مصنوعی، به قطعات و اجزای آمریکایی نیاز دارید. محاصره مانع از فروش هرگونه تجهیزاتی میشود که بیش از ۱۰٪ قطعات آمریکایی داشته باشد. بنابراین، ما مجبور شدیم برای خرید یک قطعه کوچک، یک سیم، یک سرووموتور به جاهای مختلفی برویم تا این چیزها را تهیه کنیم. هیچ کس دیگری در جهان این چیزها را به او تحمیل نکرده است.
محاصره بسیار تهاجمی و بسیار نسلکش است؛ بنابراین، سرزنش دولتی که تنها هدفش فداکاری برای مردمش، خدمت به مردمش، جستجوی عدالت اجتماعی و یافتن راهحلهاست – و در موقعیتهای پیچیده، آنها را مییابیم – برای این شرارتها ناعادلانه است.
باور دارم دولت آمریکا باید در مورد اینکه چقدر نسبت به کوبا و مردم کوبا بیرحم بوده است، تأمل کند. و نباید خود را به عنوان ناجی وضعیت کوبا معرفی کند – هیچ حقی برای انجام این کار ندارد، اصلاً هیچ حقی ندارد و صلاحیت اخلاقی آن را هم ندارد!
کریستن ولکر: اما در مورد آنچه مردم کوبا تجربه میکنند – ما با چشمان خود دیدیم – افرادی در خیابانهای هاوانا، پایتخت، رنج میبرند. آیا وقت آن نرسیده است که کوبا مسئولیت بپذیرد، در آینه نگاه کند و نظام اقتصادی کوبا را به نفع مردمی که رنج میبرند تغییر دهد؟
میگل م. دیاز-کانل: ما همیشه تحلیلهای بسیار خودانتقادگرایانه از واقعیتهایمان انجام میدهیم و پیوسته در تلاش برای تغییر و تحول هستیم، انقلابی در آنچه انجام میدهیم تا به پیشرفت برسیم، اما این هیچ ارتباطی با نظام سیاسی ندارد.
نظام سیاسی ما آن چیزی نیست که مانع پیشرفت ما میشود. تکرار میکنم که تقصیر متوجه محاصرهای است که توسط دولت ایالات متحده اعمال شده است. همان مردمی که امروز از این شرایط رنج میبرند – و بخش قابل توجهی از آنها میدانند مقصر واقعی کیست – همان مردمی هستند که از طریق مشورتها و همهپرسیهای مختلف مردمی، نظام سیاسی مورد دفاع ما را تأیید کردهاند.
نظام سیاسی ما برای مردم طراحی شده است؛ برای عدالت اجتماعی طراحی شده است؛ به گونهای طراحی شده است که همهٔ ما بتوانیم به جلو حرکت کنیم. و به نظر میرسد که به دلیل آنچه ممکن است نمایانگر آن باشد، دیگران را در جهان آزار میدهد، زیرا این نظام برای ماست – نظامی نیست که بخواهیم به کسی تحمیل کنیم – و بنابراین آنها به این شکل آن را مسدود میکنند؛ زیرا، میبینید، ما فقط در مورد یک محاصره صحبت نمیکنیم؛ ما در مورد یک محاصرهٔ غیرمعمول صحبت میکنیم – این طولانیترین و شدیدترین محاصره در تاریخ بشر بوده است.
محاصرهای که افزون بر این، نه تنها علیه مردم کوبا، بلکه علیه مردم آمریکا نیز هست و بینالمللی نیز شده است. بازرگانان آمریکایی نمیتوانند در کوبا سرمایهگذاری کنند – چرا؟ شهروندان آمریکایی نمیتوانند آزادانه به کوبا سفر کنند – چرا؟ شهروندان دیگر کشورها، بازرگانان دیگر کشورها نیز مشمول تحریمها هستند.
منبع: کوبا در رزومه