رامون پدرگال
ترجمه مجله جنوب جهانی
«همبستگیهای راهبردی میان کشورهای ضدِّامپریالیسم. توسعۀ واکسنهای سرطان که کوبا از سال ۲۰۱۲ آغاز کرد، با پیشرفتهایی که در دیگر کشورهای ضدِّامپریالیسم حاصل شده و نیز همکاریهای میان آنان، شتابی تازه یافته است. این همکاریها بهویژه میان کوبا، چین، روسیه و ایران شکل میگیرد. این مشارکتها راهبردی، بلندمدت و شامل حیطههای گستردۀ علمی، آموزشی و فرهنگی و نیز نزدیکی و همبستگی میان ملتهای این کشورهاست. محاصرۀ دریایی کنونی برای جلوگیری از ورود سوخت به کوبا –که تنها هدفش خفه کردن این کشور است– واکنشهای همبستۀ بسیاری از سراسر جهان برانگیخته است. چین، برای نمونه، بر کمک بهشکل تجهیزات فتوولتائیک، مواد غذایی و دارو متمرکز شده است. روسیه موفق شده یک نفتکش حامل بیش از ۱۰۰ هزار تن نفت خام را به سواحل کوبا برساند. ایران و کوبا نیز پروژههای مشترکی در زمینۀ زیستفناوری و واکسن دنبال میکنند. ادارۀ بینالمللی وزارت بهداشت ایران بر تجربۀ مثبت دو کشور در پروژههای واکسن هپاتیت ب و کووید-۱۹ تأکید دارد؛ همکاری علمی بینالمللی که میان انستیتو پاستور ایران و مراکز زیستفناوری کوبا برای عرضۀ محصولاتشان به دیگر کشورها ادامه دارد. … در جنگ کنونی علیه ایران، انستیتو پاستور با بمبارانهای امپریالیستی ویران شد … همۀ ساختمانهای شاخص تخریبشده، همانگونه که شورویها موزهها و میراث جهانیِ بهبمبستهشدۀ خود را در زمان فاشیستهای نازی بازسازی کردند، دوباره ساخته خواهند شد. این توافقهای راهبردی برای کشورهای امپریالیستی در ستیزشان برای حفظ هژمونی خود، بسیار نگرانکننده است.» (بند برگرفته از مقاله )
واکسنهای سرطان: علم و فرهنگ در خدمت ملتها
نویسنده: کونسپسیون کروز روخو
کشورهایی که جبهۀ ضدِّامپریالیسم را شکل میدهند، فراتر از موارد یادشده هستند و آنچه این کشورها اعلام میکنند، حاکی از آن است که همکاری آنان نتیجۀ بسیار امیدبخشتری برای همۀ ملتهای جهان در پی دارد. همۀ این کشورها –و بهویژه کوبا در مقاومتش و ایران که نباید شرایط دشوار کنونی آن را از یاد برد– تحسین و عمیقترین احترام را برانگیختهاند؛ هیچ روزی نیست که این کشورها خود بهسان اکسیژنی برای آگاهی سیاسی ضدِّامپریالیستی عمل نکنند. در این میان خبری از تسلیم، خیانت، سازشکاری یا کودتا –با آن تبلیغات پنهانکارانۀِ «به جنگ یانکیها نرفتیم چون خودکشی بود، نمیخواهیم خود را قربانی کنیم»– نیست. خوب است بدانیم هیچیک از کشورهای ضدِّامپریالیسم تنها چهار روز نیست که با هیولا میجنگند و دوستی و کمک را به هر نیازمندی میرسانند؛ ضمن آنکه در حد توان خود به امور داخلیشان نیز میرسند. این جمله از فرمانده فیدل را به یاد آوریم: «پزشک، نه بمب»:
ترامپ را پیشِ روی خود مجسم کنید، ویژگیهایش را بنگرید، سخنانش را تفسیر کنید، فهرستی از اهدافش تهیه کنید و معنای آن را برای ملتها –حتی برای مردم آمریکا– دریابید.
از سوی دیگر، سیمای فیدل را فرا بخوانید، اندیشۀ او را در پیوند با وضعیت بینالمللی قرار دهید، سخنانش را در سازمان ملل و آنچه را برای مردم کوبا میگفت، جستجو کنید، آنها را از آنِ خود سازید و با آن چشمها به ملتها بنگرید.
آنچه در جهان در حال رشد است، رهاییای است که به سوی چندقطبی شدن نشانه رفته است. خوب میدانید همکاری و همبستگی چه برکتی دارد؛ مقاومتکنندگان افق را پیش رو دارند، امپریالیستها در بحران دست و پا میزنند، و خائنان با تروریست معامله میکنند. هر روز جلوههای گوریلوار آنان را میبینیم که تا جایی که نوکرانشان بپوشانند، به تاراج میبرند. آن ضربالمثل را میدانید که «روم به … پول نمیدهد»؟
تنها راه فرار هیولا سرمایهگذاری در سلاح است؛ بودجهاش برای این کار سالانه یک و نیم میلیارد (دلار) است.
و راه ملتها، همبستگی و مقاومت برای آیندهای همراه با آزادی است تا فرهنگ و نان، دارو و پناهگاهی آرام و امن، روزهایی روشن و بیدغدغه فراهم آید. یک آغوش، چنان که ترانۀ کوبایی میگوید، مرهمی برای روح است.
درست در لحظاتی که این چند کلمۀ امیدبخش را مینویسیم، دیکتاتور ترامپ اعلام کرده است جنگ علیه ایران را با نفتی که از ونزوئلا دزدیده، تأمین مالی کرده است. اینجا
چه سود اگر بگوییم «نفرین بر این گونه باشد» اما هیچ کاری نکنیم، اگر بر فراز دشواریهایی که نسلکش مارکو روبیو ایجاد میکند، اقدامی نکنیم. از برادری میان ضدِّامپریالیستها بیاموزیم، ببینیم چگونه پروژههایی را برای سود همۀ ملتها پیش میبرند.
هر روز میبینیم امپراتوری برای تداوم خود در میان زوالش چه راهی در پیش میگیرد: جنگی پیدرپی برای سلطه بر جهان. تسخیر ایدئولوژیک، تسلط بر تجارت از طریق دلار و نظام بینالمللی پرداخت (سوئیفت)، فساد و هدایت رسانهها، و تحمیل دولتهای تحتِ نفوذ مالیِ شرکتی برایش کافی نیست. ملتها به هم نزدیک میشوند و اتحادهای آزادیبخش شکل میدهند؛ جهانی نوپا که آیندهای بدون امپریالیسم را میسازد.
همۀ دولتها و ملتهای برادر –و کوبا کاریزماتیکترین الگوی همبستگی است– برای زندگی، برای آیندهای مستقل، حاکم، برابر و سرشار از صلح میجنگند.