«دکتر گفت: آمده‌ام شکنجه‌ات کنم»: زندانیان غزه، آزار و اذیت در زندان‌های اسرائیل را توصیف می‌کنند
فلسطین کرونیکل
ترجمه مجله جنوب جهانی
زندانیان فلسطینی آزاد شده از غزه مرتباً از شکنجه، بدرفتاری و رفتارهای تحقیرآمیز سیستماتیک در زندان‌های اسرائیل سخن گفته‌اند. (عکس: شبکه خبری قدس)
دو فلسطینی که از بازداشتگاه‌های اسرائیل آزاد شدند، شکنجه، بدرفتاری و رفتارهای تحقیرآمیز سیستماتیک در زندان‌ها و بازداشتگاه‌های اسرائیل را شرح دادند.
نکات کلیدی
دو زندانی سابق غزه، شکنجه سیستماتیک، بی‌توجهی پزشکی و رفتارهای تحقیرآمیز در بازداشتگاه‌های اسرائیل را توصیف کردند.
خضر بکر عبدالعال، روزنامه‌نگار، گفت که بازداشت‌شدگان مورد ضرب و شتم، محرومیت از خواب، شوک الکتریکی و غل و زنجیر طولانی مدت قرار گرفتند.
این شهادت‌ها در روز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه منتشر شد.
دو فلسطینی که از بازداشتگاه‌های اسرائیل آزاد شده‌اند، سیستم شکنجه، بدرفتاری و رفتارهای غیرانسانی در زندان‌ها و بازداشتگاه‌های اسرائیل را توصیف کرده‌اند و ماه‌ها خشونت فیزیکی، بی‌توجهی پزشکی، تحقیر و آزار روانی را بازگو کرده‌اند.
شهادت‌های آنها روز شنبه به مناسبت روز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه منتشر و توسط شبکه خبری قدس منتشر شد.
زندانیان سابق گفتند که این بدرفتاری‌ها رویدادهای جداگانه‌ای نبودند، بلکه بخشی از یک سیاست سیستماتیک بودند که در سراسر بازداشتگاه‌های اسرائیل که فلسطینی‌های نوار غزه را در آن نگهداری می‌کنند، اجرا می‌شد.
فاجعه در بیمارستان الشفا
خضر بکر عبدالعال، روزنامه‌نگار فلسطینی، گفت که پس از آنکه در طول نسل‌کشی اسرائیل که از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد، در شهر غزه باقی مانده بود، در ۱۸ مارس ۲۰۲۴ در مجتمع پزشکی الشفا بازداشت شد.
او گفت سربازان بلافاصله او را از پشت دستبند زدند، چشمانش را بستند، لباس‌هایش را درآوردند و او و ده‌ها بازداشتی دیگر را ساعت‌ها مورد ضرب و شتم شدید قرار دادند.
عبدالعال این تجربه را «خشن و تحقیرآمیز» توصیف کرد و افزود که فقدان حمایت بین‌المللی از روزنامه‌نگاران فلسطینی، آنها را از همان آغاز جنگ در معرض خطر قرار داد.
او گفت تقریباً ۱۵۰ زندانی قبل از اینکه به اتوبوس‌های کوچک‌تر منتقل شوند، با هم منتقل شدند، جایی که آنها از دست و پا بسته بودند و همچنان مورد حملات فیزیکی قرار می‌گرفتند.
به گفته عبدالعال، ضرب و شتم‌ها باعث شکستگی دنده‌ها شد که ماه‌ها طول کشید تا بهبود یابد.
«آمده‌ام شکنجه‌ات کنم»
عبدالعال گفت که قبل از انتقال به بازداشتگاه، او را به یک مرکز غربالگری پزشکی در نزدیکی غزه بردند، جایی که از بازداشت‌شدگان عکس گرفته و ثبت نام کردند.
وقتی به پزشک اطلاع داد که از یک بیماری مزمن پوستی رنج می‌برد، پزشک پاسخ داد:
«من برای درمان تو نیامده‌ام. من آمده‌ام تا تو را شکنجه دهم.»
او گفت که سپس بدون دریافت مراقبت‌های پزشکی به بازداشتگاه بازگردانده شد.
مرگ، غفلت پزشکی و سوءاستفاده مداوم
عبدالعال همچنین مرگ کمال راضی، زندانی، را در یکی از بخش‌های زندان روایت کرد.
طبق شهادت او، رادی نزدیک به یک ساعت مورد ضرب و شتم قرار گرفت و سپس در شرایط بحرانی به سلولش بازگردانده شد.
او بعداً در بازداشت درگذشت.
عبدالعال گفت که مقامات زندان متعاقباً به پسر راضی – که در بخش دیگری نگهداری می‌شد – اطلاع دادند که پدرش فوت کرده است.
این روزنامه‌نگار گفت که ۹۱ روز را در اردوگاه بازداشت سدی تیمان گذرانده است و این دوره را «یک سری شکنجه مداوم» توصیف کرد.
او گفت که بازداشت‌شدگان از صحبت کردن، دعا کردن یا خوابیدن به طور عادی منع شده بودند، در حالی که دسترسی به توالت فقط به چند دقیقه در روز محدود شده بود.
او گفت در طول دوران بازداشتش، زندانیان تقریباً به طور مداوم با دستبند و چشم‌بند نگهداری می‌شدند و برای هر حرکت یا تلاشی برای برقراری ارتباط با مجازات روبرو می‌شدند.
به گفته عبدالعال، واحدهای یورش به زندان‌های اسرائیل تقریباً هر هفته، از جمله در ایام تعطیلات مذهبی، وارد بخش‌های بازداشتگاه‌ها می‌شدند تا دست به ضرب و شتم دسته‌جمعی بزنند.
او گفت که به نظر می‌رسد این خشونت‌ها ربطی به بازجویی‌ها یا جمع‌آوری اطلاعات نداشته و صرفاً با هدف تحقیر بازداشت‌شدگان صورت گرفته است.
شوک الکتریکی و محرومیت از خواب
عبدالعال گفت روش‌های شکنجه همچنین شامل شوک الکتریکی، محرومیت طولانی مدت از خواب و انتقال مکرر بین بازداشتگاه‌ها بود.
او انتقال به دادگاه‌ها یا بیمارستان‌ها را «سفرهای شکنجه» توصیف کرد و گفت که بازداشت‌شدگان مجبور می‌شوند ساعت‌ها در موقعیت‌های دردناک زیر آفتاب روی سطوح آسفالت سوزان بمانند.
او همچنین به یاد آورد که در دوران بازداشت دچار مسمومیت شدید خونی شده بود.
او گفت پس از انتقال به بیمارستان در حالی که دست و پایش بسته شده بود و تحت مراقبت شدید قرار داشت، دوباره مورد حمله قرار گرفت و از ناحیه سر دچار آسیب شد که باعث خونریزی شدید شد.
او گفت که از ترس آزار و اذیت بیشتر، شرایط مربوط به جراحاتش را پنهان کرده است.
اتاق‌های سوءاستفاده «دیسکو»
مصعب آمدوخ، بازداشت‌شده سابق، نوع دیگری از سوءاستفاده را توصیف کرد که به گفته او به‌طور معمول در بازداشتگاه‌های اسرائیل به کار گرفته می‌شد.
او گفت زندانیان را به اتاق‌هایی می‌بردند که در بین بازداشت‌شدگان به اتاق‌های «دیسکو» یا «موسیقی» معروف بود، جایی که صدای بسیار بلندی به طور مداوم پخش می‌شد تا از خوابیدن جلوگیری شود و زندانیان تحت فشار روانی شدید قرار گیرند.
آمدوخ گفت که بازداشت‌شدگان همچنین مورد ضرب و شتم مکرر، تحقیر و رفتارهای تحقیرآمیز قرار گرفتند.
از جمله شیوه‌هایی که او توصیف کرد، مجبور کردن برخی از زندانیان به نوشیدن آب به شیوه‌های تحقیرآمیز بود که هدف آن سلب کرامت آنها بود.
این شهادت‌ها به مجموعه رو به رشدی از روایت‌های فلسطینی‌های آزاد شده از بازداشتگاه‌های اسرائیل می‌افزاید که از شکنجه‌های سیستماتیک، غل و زنجیر طولانی مدت، بی‌توجهی پزشکی و سایر سوءاستفاده‌ها در زندان‌های اسرائیل از زمان آغاز نسل‌کشی در غزه سخن گفته‌اند.