فلسطین کرونیکل
ترجمه مجله جنوب جهانی
دکتر ایاد عماوی، پزشک فلسطینی و عضو سازمان «پزشکان علیه نسلکشی»، در گفتوگویی زنده از غزه، در دومین کنگره یهودیان ضدصهیونیسم سخن گفت و تأکید کرد که نسلکشی نه تنها جانها، بلکه بنیاد جامعه را نابود میکند.
دوبلین — در نخستین روز از دومین کنگره یهودیان ضدصهیونیسم، هنگامی که نوبت به شنیدن صدای فلسطین از میان مباحث تاریخی، حقوقی و راهکارهای سیاسی رسید، سالن کنفرانس در سکوتی عمیق فرو رفت تا شاهد شهادت زندهای از غزه باشد.
دکتر ایاد عماوی، پزشک فلسطینی و عضو سازمان «پزشکان علیه نسلکشی»، روز جمعه از طریق ارتباط تصویری، تصویری تلخ از زندگی در نوار محاصرهشده ترسیم کرد و گفت که کارزار نظامی اسرائیل به نابودی سیستماتیک همه زیرساختهای حیاتی برای بقای غیرنظامیان انجامیده است.
عماوی تأکید کرد: «آنها همه چیز را نابود میکنند» و افزود که ویرانی فراتر از خانههای تخریبشده است: «زیرساختها را از بین میبرند و محیط زندگی ما را به کانون بیماری و عفونت تبدیل کردهاند.»
وی توضیح داد که با آغاز تابستانی دیگر در سایه محاصره، پیامدهای این ویرانی روزبهروز وخیمتر میشود. کمبود سوخت بسیاری از شیرینسازیهای آب را از کار انداخته، سازمانهای بشردوستانه در ادارک مراکز باقیمانده با دشواری روبهرو هستند و دسترسی به آب آشامیدنی سالم روزبهروز کاهش مییابد.
عماوی با اشاره به بحران انسانی که در آن بیماری در اردوگاههای آوارگان شیوع یافته و نظام درمانی زیر بار شرایط طاقتفرسا در حال فروپاشی است، تصریح کرد: «بیآب، زندگی معنا ندارد.»
به باور او، این شرایط نه تصادفی است و نه پیامد اجتنابناپذیر جنگ؛ بلکه بخشی از طرحی عمدی برای فروپاشی جامعه فلسطین به شمار میرود. وی با اشاره به نابودی مزارع، کارخانهها، نهادهای محلی و خدمات شهری گفت که بیش از پانصد هزار فلسطینی معاش خود را از دست دادهاند و محدودیتهای اعمالشده بر سوخت، مصالح ساختمانی و تجهیزات ضروری، هرگونه بازسازی را عملاً ناممکن ساخته است.
او تأکید کرد: «آنچه میبینیم، نابودی سازمانیافته زندگی اجتماعی و مهندسی عمدی قحطی است.»
«نسلی کامل را از دست میدهیم»
درحالی که تخریب زیرساختها پسزمینه شهادت او را شکل میداد، عماوی بارها به مردمی بازگشت که پیامدهای آن را تحمل میکنند، بهویژه کودکان غزه.
به گفته او، از آغاز جنگ بیش از شصت و چهار هزار کودک یتیم شدهاند. بسیاری از این کودکان اکنون در چادرها به سر میبرند و نه تنها والدین، بلکه خانه، مدرسه و جامعه خود را نیز از دست دادهاند.
عماوی هشدار داد: «نسلی کامل را از دست میدهیم» و توضیح داد که این عبارت تنها به کشتهشدگان اشاره ندارد، بلکه به نابودی آموزش، کودکی و هر چشماندازی از رشد طبیعی نیز دلالت دارد.
اما این بحران وقتی رنگ و بوی شخصی به خود گرفت که او از گفتوگوهای درون خانوادهاش سخن گفت: «فرزندانم هر روز از من میپرسند: «پدر، آیا فردا زنده خواهیم بود؟» و شبهایی را به یاد آورد که با بمباران، پهپادها و ترس همیشگی از آوارگی تازه همراه بود.
به گفته عماوی، عملیات نظامی اسرائیل بیش از دو میلیون فلسطینی را در نوار باریکی از زمین محصور کرده است، پس از آنکه نیروهای اسرائیلی کنترل بخش بزرگی از نوار غزه را گسترش دادند.
همزمان، نظام درمانی نیز از حد فروپاشی فراتر رفته است. او توضیح داد که قحطی سیستم ایمنی کودکان را تضعیف کرده و بیمارستانها با کمبود دارو، تجهیزات و کادر درمانی برای مقابله با بیماریهایی که در اردوگاههای شلوغ در حال گسترش است، روبهرو هستند.
عماوی با درخواست برای اقدام گستردهتر بینالمللی گفت که تخلیه پزشکی همچنان بهشدت ضروری است، اما تلاشهای مکرر برای خارج کردن کودکان بیمار، راهاندازی بیمارستانهای سیار و ارسال تجهیزات پزشکی با موانع عظیمی مواجه میشود.
وی افزود: «ماموریتهای پزشکی متوقف و ورود تجهیزات درمانی ممنوع میشود» و تأکید کرد که جلوگیری از تأمین نیازهای بیمارستانها تنها یک هدف دارد: «نابودی هرگونه امکان برای بازگشت فلسطینیان به زندگی عادی یا بازسازی آنچه ویران شده است.»
«این سرزمین، وطن ماست»
عماوی همچنین اطمینانهای مکرر بینالمللی درباره بهبود شرایط انسانی در غزه را زیر سؤال برد.
به گفته او، تعداد کامیونهای کمکرسان واردشده به نوار در روزهای اخیر کاهش یافته و وعدههای تأمین خانههای سیار و سرپناه اساسی تا حد زیادی بینتیجه مانده است. سوخت، باتری، پنل خورشیدی و دیگر مایحتاج اولیه با وجود نیاز فوری خانوادههای آواره، همچنان در راههای بسته گرفتار است.
او تأکید کرد: «هیچ کمک انسانی واقعی در کار نیست.»
عماوی توجه مداوم جامعه بینالمللی به امنیت اسرائیل را در تقابل با آنچه غیاب تقریباً کامل توجه به غیرنظامیان فلسطینی خواند، قرار داد و گفت: «سخن از امنیت اسرائیل بیپایان است، اما هیچ نگرانیای برای امنیت کودکان فلسطینی وجود ندارد.»
به گفته وی، در زمینه تخلیه پزشکی، بیمارستانهای فعال و نیازهای اولیه برای بقا نیز بهاندازه کافی فوریت به خرج داده نمیشود.
او در پایان شهادت خود به هدفی گستردهتر در پس سیاستهای اسرائیل اشاره کرد و گفت که رهبران اسرائیل بارها از کوچاندن فلسطینیان از غزه سخن گفتهاند، اما برای کسانی که این ویرانی را تجربه میکنند، نه کوچ ممکن است و نه پذیرفتنی.
عماوی گفت: «نمیدانم انتظار دارند به کجا برویم؛ این سرزمین، وطن ماست. نخواهیم رفت و دست از مبارزه نخواهیم کشید.»
او از حاضران در دوبلین و مخاطبان جهان خواست به سخنگویی درباره غزه ادامه دهند و دولتها را به فراتر رفتن از ابراز نگرانی وادارند.
عماوی تأکید کرد: «این وحشیگری باید هماکنون پایان یابد؛ دیگر فرصتی برای بیانیههای سیاسی توخالی باقی نمانده است.»
او افزود: «مردم ما در اینجا و در کرانه باختری، همانند دیگر مردم جهان، حق زندگی دارند.»
او سخن خود را نه با استدلالی سیاسی، بلکه با فریادی که در سالن کنفرانس طنینانداز شد به پایان رساند؛ ندایی ساده، زاده نزدیک به سه سال جنگ: «بس است.»
با پایان ارتباط زنده، سخنان پایانی عماوی — «این سرزمین، وطن ماست. نخواهیم رفت و دست از مبارزه نخواهیم کشید» — با تشویقی طولانی و ایستاده از سوی حاضران در دوبلین مواجه شد. لحظاتی بعد، سالن کنفرانس با شعارهای «آزادی، آزادی فلسطین» طنینانداز شد و شرکتکنندگان در همبستگی با کسانی که همچنان حملات نسلکشانه اسرائیل به غزه را تحمل میکنند، به پا خاستند.
(فلسطین کرونیکل)
— رومانا روبئو، نویسنده ایتالیایی و مدیر تحریریه فلسطین کرونیکل است. مقالات او در بسیاری از روزنامههای آنلاین و نشریات دانشگاهی منتشر شده است. او دارای مدرک کارشناسی ارشد در زبانها و ادبیات خارجی و متخصص در حوزه ترجمه دیداری-شنیداری و روزنامهنگاری است.