
رامون پدرگال
ترجمه مجله جنوب جهانی
در حالی که طبقۀ اپشتاین ملت ایران را به خاک و خون میکشد، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و ارتش جمهوری اسلامی ایران با حملات متقابل به پایگاههای نظامی سرکردگان پدوفیلِ تحت رهبری ترامپ پاسخ میدهند. پایگاه علیالسالم در کویت که سامانۀ راداری هشدار زودهنگام «سی-رام» در آن مستقر بود، به طور کامل منهدم شده و افزون بر این تأسیسات نظارتی، تجمع گستردهای از نیروهای نظامی نیز در همان جا هدف قرار گرفته است. هرچند نمیتوان گفت که اوضاع به سودشان پیش میرود، اما برای بازرگانان جنگ، تجارت خون خود آرزوی دیرینشان است و جان مردمی که به جبههها میفرستند، برایشان هیچ ارزشی ندارد. مسئولِ ظاهریِ امپراتوری، ترامپ، پیوسته با سخنانی پریشان و آشفته، از تداوم بمباران ایران میگوید و ادعا میکند که نیروگاههای برق، پلها و تأسیسات انرژی را هدف قرار خواهد داد و همزمان به حملات علیه نیروهای دفاعی نیز ادامه میدهد. او این تهدیدها را با دعوت به «مذاکره» همراه میسازد؛ به عبارت روشنتر، اعلام میکند تا زمانی که ایران پای میز مذاکره ننشیند، بمبارانها ادامه خواهند داشت؛ مذاکرهای که بیگمان در راستای منافع ایالات متحده تعریف شده است. اما این جنایتکارِ علیه بشریت در نمییابد که مقاومت مردمی ـ اینجا ایران ـ موجب میشود تا پایگاه اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و نظامیاش روزبهروز دچار فرسایش شود و وضعیت کنونی پایگاههایش در همۀ کشورهایی که از آنجا به ایران حمله میکرد، گواهی بر این زوال است.
از یک سو، ثروتمندان اَبَرِمیلیونر در تولید جنگافزار برای قتلعام دانشآموزان یک مدرسه در میناب سرمایهگذاری میکنند و هرگونه انتشار عمومیِ نتایج تحقیق دربارهٔ عاملان اصلی این جنایت را ممنوع میسازند، و از سوی دیگر، بیمارستانهای کودکان را بمباران میکنند، از جمله بیمارستان کودکان اهواز که به دستور آنها بیمارستان شهید بقایی هدف قرار گرفته است. در پی این حمله، ۲۱۱ کودک مبتلا به سرطان مجبور به تخلیۀ اضطراری شدند و مدیریت بیمارستان شهید بقایی با صدور بیانیهای اعلام کرد: «این حملۀ وحشیانه که یادآور جنایتهای رژیم صهیونیستی علیه مراکز درمانی است، رنج و اضطرابی عمیق بر کودکان بستری تحمیل کرد و تخلیۀ فوری ۲۱۱ بیمار تحت شیمیدرمانی را ضروری ساخت. این اقدام، جنگی ناجوانمردانه علیه بیگناهترین انسانهاست؛ کودکانی که خود دلاورانه برای زندگیشان میجنگند.» در پی این رویداد، بیمارستان نیز تعطیل شد.
ایالات متحده، بهمثابۀ دیکتاتوریِ متکبر، مغرور و مبتنی بر جنایتِ پیوسته، ناقض آشکار حقوق بینالملل است و بیوقفه بهسوی انفجاری فراگیر در منطقه و جهان گام برمیدارد. نشانهای از این روند، تصویب اختصاص ۳/۳ میلیارد دلار به پایگاه استعماریاش یعنی «رژیم صهیونیستی» در کنگرهٔ آمریکا است؛ هرچند برای نخستینبار ۱۰۴ رأی مخالف نیز به ثبت رسیده که شاید ناشی از نزدیکیِ موعد انتخابات باشد، و شاید حکایت از نخستین ترکها در پیکرۀ داخلیِ جنایتکاران دارد. اما بهرغم وجود رأیدهندگان مخالفِ این غارتِ منابع، حتی اگر رأی مخالف در سنا نیز تکرار میشد، باز هم ترامپ باید آن را تأیید میکرد؛ پس این فرض که این ۳/۳ میلیارد سرانجام در جیبِ نتانیاهو و دیگر صهیونیستهای جنایتکار نرود، اساساً بیمعناست.
و شاید در پایان، لازم باشد به رویداد روزهای اخیر اشاره کنیم: لیندسی گراهام، آن صهیونیستِ تندرو که پیغامهای ترامپ را به گوش دیگران میرساند و چهرهای معروف به جنایتکاری بود، در اوکراین مرده پیدا شد. جسد او در یکی از هتلهای لوکس کییف کشف شد؛ هتلی که برخی آن را به جزیرۀ اپشتاین تشبیه کردهاند. هرچند علت مرگ او به صراحت اعلام نشده و به سکتۀ قلبی نسبت داده میشود، اما جزئیات بیشتری منتشر نشده است. این لیندسی، در سیاستِ امپریالیستی همواره به تهدید، جشن گرفتن بر کشتار ملتهای سرسخت، و بروزِ کینهای تمامناشدنی شهره بود؛ ازاینرو سخنانی چون «غزه را باید با خاک یکسان کرد»، «اگر جای اسرائیل بودم، بر روی غزه بمب اتم میانداختم» و «همۀ کسانی را که باید میکشتیم، کشتیم» (که در اشاره به قتل ۱۶۸ دخترِ مدرسۀ میناب بر زبان آورد) در تاریخ ثبت شده است. او مکرراً خواستار نابودی کامل ایران و کوبا بود و آخرین بار، عبارتی جنایتکارانه را که ترامپِ قاتل بسیار به آن دلخوش بود، ابداع کرد: «کوبا، مقصد بعدی است.» این قاتلِ همنوع با ترامپ، سرانجام در هتلی اشرافی، موسوم به اپشتینی، در اوکراین جان باخت.
متأسفانه، دیکتاتور امپریالیست اعلام کرده که جناح او به جنگ ادامه خواهد داد. با این همه، مقاومتهایی چون مقاومت ایران و کوبا، پیوسته به ما میآموزند که چگونه میتوان برای دفاع از زندگی، برابریِ ملتها، همبستگی و احترام به حاکمیتِ ملی مبارزه کرد.
