کارگران بنادر در مبارزه با تجارت تسلیحاتی متحد می‌شوند
آنا وراچار
ترجمه مجله جنوب جهانی
تاریخ انتشار متن اصلی: ۳۱ اکتبر ۲۰۲۶
در یک نگاه
در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶، کارگران ۱۱۳ بندر در پنج قاره، در دومین روز اقدام بین‌المللی علیه نظامی‌گری، جنگ و نسل‌کشی بسیج شدند. این حرکت اعتراضی با حمایت حدود ۲۵ اتحادیه کارگری از کشورهای مختلف، خواستار پایان دادن به استفاده از بنادر برای انتقال تسلیحات و مشارکت در جنگ‌ها و جنایت‌های اسرائیل علیه فلسطین است. کارگران بندری تأکید می‌کنند که بنادر باید در خدمت زندگی، تأمین نیازهای انسانی، انتقال مواد غذایی و دارو و همکاری میان ملت‌ها باشند، نه ابزار تخریب و کشتار. این جنبش در ایتالیا با اعتصاب عمومی گسترده و مشارکت حدود دو میلیون نفر پیوند خورد و هم‌زمان، اتحاد میان کارگران و دانشجویان را تقویت کرد. پیام محوری این حرکت روشن است: طبقه کارگر می‌تواند زنجیره تأمین جنگ و نسل‌کشی را مختل کند و مبارزه علیه نظامی‌گری را به بخشی از مبارزه گسترده‌تر برای حقوق کارگران و عدالت اجتماعی تبدیل سازد.
۱۱۳ بندر در پنج قاره علیه جنگ و نسل‌کشی بسیج می‌شوند
کارگران بندری در پنج قاره و بیش از ۱۱۰ بندر جهان، روز ۳۰ اکتبر، دومین روز تاریخی اقدام بین‌المللی علیه نظامی‌گری و نسل‌کشی را برگزار کردند. این اقدام در ادامه ابتکار بین‌المللی کارگران بندری و در اعتراض به گسترش انتقال تسلیحات به مناطق درگیر جنگ صورت گرفت.
اطلاعات و بیانیه مربوط به روز اقدام بین‌المللی کارگران بندری
خوزه نیووی، از تشکل مستقل کارگران بندر جنوا (Coordinamento Autonomo Lavoratori Portuali – CALP)، در آغاز این اقدامات اعلام کرد: «ما دیگر نمی‌خواهیم برای جنگ کار کنیم و هزینه آن را نیز بپردازیم؛ زیرا شرایطی که امروز در ایتالیا تجربه می‌کنیم، همان شرایطی است که در پنج قاره دیگر نیز وجود دارد.»
بنادر باید در خدمت زندگی باشند، نه ویرانی
اقدامات اعتراضی کارگران بندری بر پایه «اعلامیه استانبول» استوار است؛ اعلامیه‌ای که در اوایل سال جاری به تصویب رسید و تأثیر گسترش روزافزون حمل‌ونقل تسلیحات بر شرایط کار در بنادر سراسر جهان را بررسی می‌کند.
متن اعلامیه مشترک سومین نشست بین‌المللی اتحادیه‌های کارگران بندری در استانبول
کارگران بندری در این اعلامیه و اظهارنظرهای پس از آن توضیح دادند که این روند با وخامت شرایط کار، از جمله قراردادی‌سازی نیروی کار و اعمال سیاست‌های ریاضتی و کاهش‌های بودجه‌ای تهاجمی، همراه است.
اقدامات روز جمعه از حمایت حدود ۲۵ اتحادیه کارگری برخوردار بود؛ اتحادیه‌هایی از استرالیا تا ایالات متحده و اروگوئه و از هند تا مکزیک. بخش قابل‌توجهی از بنادر مشارکت‌کننده در امتداد دریای مدیترانه قرار دارند؛ منطقه‌ای که نخستین روز اقدام بین‌المللی در ماه فوریه سال جاری در آن برگزار شده بود.
گزارش نخستین روز اقدام تاریخی کارگران بندری در منطقه مدیترانه
در ماه‌های اخیر، کارگران بندری ایتالیا، سرزمین باسک، ترکیه، یونان و مراکش با پیوستن تشکل‌های دیگری روبه‌رو شدند. فهرست گسترش‌یافته مشارکت‌کنندگان، سازمان‌هایی از کرواسی، قبرس، دانمارک، فرانسه، آلمان، ایرلند، مونته‌نگرو، هلند، پرتغال، اسلوونی، اسپانیا و سوئد را نیز دربر می‌گرفت.
سازمان دموکراتیک کار (ODT) مراکش، مستقر در بندر طنجه، در یک نشست خبری در اواخر اکتبر اعلام کرد: «پیام ما روشن است: کارگران بندری برای جنگ کار نمی‌کنند.»
نشست خبری سازمان دموکراتیک کار مراکش
«بنادر باید در خدمت زندگی باشند؛ باید مواد غذایی و داروهایی را جابه‌جا کنند که بقای جوامع ما به آن‌ها وابسته است. بنادر باید محل همکاری میان ملت‌ها باشند، نه هرگز ابزارهایی برای ویرانی.»
هیچ بندری نباید در خدمت نسل‌کشی باشد
در جریان این روز، بر همبستگی کارگران بندری با فلسطین تأکید ویژه‌ای شد. این همبستگی، از جمله، در حمایت از جنبش تحریم، عدم سرمایه‌گذاری و اعمال مجازات‌ها (BDS) و ناوگان جهانی صمود (Global Sumud Flotilla) نمود یافت.
جنبش تحریم، عدم سرمایه‌گذاری و اعمال مجازات‌ها (BDS) و سازمان‌های دیگر در شبکه‌های اجتماعی نوشتند: «از آنجا که بیش از ۹۰ درصد واردات اسرائیل از طریق دریا انجام می‌شود، بنادر سراسر جهان به گلوگاه‌های اقتصاد آپارتاید اسرائیل تبدیل شده‌اند.»
موضع‌گیری جنبش تحریم، عدم سرمایه‌گذاری و اعمال مجازات‌ها (BDS)
«ما کارگران بندری در ۳۰ اکتبر نشان خواهیم داد که چگونه می‌توانیم با اتحاد و همبستگی، زنجیره تأمینی را که به نسل‌کشی، آپارتاید و اشغالگری اسرائیل دامن می‌زند، از هم بگسلیم.»
اگرچه نقش بنادر مدیترانه در تسهیل نسل‌کشی در غزه بیش از پیش آشکار شده است، نقش بنادر در مناطق دیگر جهان همچنان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. دقیقاً به همین دلیل است که مشارکت کارگران بندری آسیا در دومین روز اقدام بین‌المللی اهمیتی ویژه دارد.
جنبش تحریم، عدم سرمایه‌گذاری و اعمال مجازات‌ها (BDS) و دیگر سازمان‌های همسو در این زمینه نوشتند: «در طول یک سال گذشته، بنادر اصلی هند به مجرایی برای صادرات شرکت‌های هندی، اعم از دولتی و خصوصی، به کارخانه‌های شرکت البیت سیستمز (Elbit Systems) در یوکنعام و رامات هاشارون اسرائیل تبدیل شده‌اند.»
گزارش جنبش BDS درباره صادرات هند به کارخانه‌های شرکت البیت سیستمز در اسرائیل
آن‌ها در ادامه افزودند: «این کارخانه‌ها توپخانه، مهمات و تجهیزات جنگی تولید می‌کنند که بر اساس مستندات موجود، در نسل‌کشی غزه مورد استفاده قرار گرفته‌اند.»
نیووی روز جمعه گفت: «ما عمیقاً معتقدیم که حمایت از فلسطین باید از طریق دولت‌های خودمان پیگیری شود؛ زیرا اسرائیل امروز از سطحی از مصونیت بین‌المللی برخوردار است که به آن امکان می‌دهد نسل‌کشی را به اجرا بگذارد.»
او تأکید کرد: «بنابراین، امروز بر این نکته تأکید می‌کنیم که مردم باید بسیج شوند؛ نه فقط در واکنش به افزایش هزینه‌های زندگی، بلکه مهم‌تر از همه، برای آزادسازی نهایی فلسطین از صهیونیسم.»
اقدام کارگران بندری به اعتصاب عمومی در ایتالیا پیوند می‌خورد
ایتالیا و به‌ویژه شهر جنوا، از سال ۲۰۲۳ به یکی از کانون‌های اصلی شکل‌گیری همبستگی اتحادیه‌های کارگری با فلسطین تبدیل شده‌اند.
گزارشی درباره مخالفت شهر جنوا با کشتی‌های جنگی و انتقال تسلیحات به اسرائیل
تشکل مستقل کارگران بندر جنوا (CALP) و اتحادیه پایه‌ای کارگری «اتحادیه سندیکایی پایه» (Unione Sindacale di Base – USB)، با درک پیوند میان گسترش نظامی‌گری، کارزارهای امپریالیستی در سراسر جهان و تشدید سیاست‌های ریاضتی در ایتالیا، همچنین ابتکار گردهم‌آوردن جنبش‌های محلی را در دستور کار قرار دادند؛ ابتکاری که به فراخوانی تازه برای اعتصاب عمومی انجامید.
گزارش اعتصاب عمومی گسترده در ایتالیا در حمایت از فلسطین
بر اساس برآوردهای اولیه، حدود دو میلیون نفر در ایتالیا به این فراخوان پاسخ دادند که شمار زیادی از آنان را دانشجویان و جوانان تشکیل می‌دادند.
برآوردهای اولیه درباره شمار شرکت‌کنندگان در تظاهرات ۳۰ اکتبر
در هفته‌های اخیر، هم‌زمان با به خیابان آمدن دانشجویان در چندین کشور اروپایی، گروه‌های جوانان در سراسر ایتالیا نیز علیه کاهش بودجه خدمات اساسی به اعتراض برخاسته بودند.
این گروه‌ها روز جمعه بی‌درنگ به فراخوان اعتصاب عمومی پاسخ دادند.
مارتا کولوت، از حزب چپ‌گرای «قدرت به مردم» (Potere al Popolo)، پیش از روز اقدام اعتراضی، با تأکید بر اهمیت این هم‌پیمانی گفت: «ائتلاف میان دانشجویان و کارگران هر روز نیرومندتر می‌شود. در سراسر کشور، دانشجویان و جوانان از طریق اشغال مراکز، برپایی اردوگاه‌ها، تشکیل مجامع و برگزاری تظاهرات علیه دولت بسیج شده‌اند و هم‌زمان اعتصاب عمومی بعدی را نیز ترویج می‌کنند.»
اظهارات مارتا کولوت درباره اتحاد دانشجویان و کارگران
«کار می‌تواند جنگ را متوقف کند»
مشاهده تداوم اقدامات کارگران بندری در بخشی از جهان، به‌خودی‌خود الهام‌بخش است؛ بااین‌حال، فعالان اتحادیه‌های کارگری که در تدارک این روز مشارکت داشتند، بر اهمیت گسترش دامنه این ابتکار نیز تأکید کردند.
همه سازمان‌ها امکان فراخواندن اعضای خود به اعتصاب را نداشتند، اما با وجود این، اهمیت ارسال پیامی ضدنظامی‌گری از اسکله‌های محل کار خود را به رسمیت شناختند.
فعالان اتحادیه‌های کارگری بندر ووکوار در کرواسی، که به اتحادیه‌های مشارکت‌کننده در این روز اقدام پیوسته بودند، بر اهمیت کارزار ضدجنگ کارگران بندری تأکید کردند. استدلال آن‌ها کاملاً مشخص بود: جنگ‌هایی که در نقاط دیگر جهان جریان دارند، معیشت مردم، مسیرهای کشتیرانی و شرایط کار در داخل کشورهای خودشان را نیز مختل می‌کنند.
بااین‌حال، فعالان اتحادیه‌های کارگری اروپا تأکید می‌کنند که این مبارزه صرفاً بر عهده کارگران بندری نیست. همان‌گونه که فرانچسکو استاتچولی، از اتحادیه سندیکایی پایه (USB)، در اواخر اکتبر خاطرنشان کرد، مبارزه علیه جنگ، درعین‌حال بخشی از مبارزه گسترده‌تر برای حقوق کارگران و عدالت اجتماعی است.
او به همین دلیل تأکید کرد که باید ۳۰ اکتبر را نقطه آغاز گسترش هرچه بیشتر دامنه این حرکت اعتراضی دانست.
او اعلام کرد: «جنبش کارگری می‌تواند جنگ را متوقف کند. می‌تواند نسل‌کشی مردم فلسطین را متوقف سازد. می‌تواند تجاوزگری امپریالیستی را متوقف کند.»
ترجمه از سوی ما انجام شده است.
درباره نویسنده:
آنا وراچار به‌عنوان روزنامه‌نگار با رسانه اینترنتی «پیپلز دیسپچ» (Peoples Dispatch) همکاری می‌کند.