فرمانده را مسئول صلح کنید: ابوظبی چگونه قدرت ناتو را روی میز آورد
پرینس کاپون
ترجمه مجله جنوب جهانی
در یک نگاه
در مذاکرات ابوظبی، مسکو بحث دربارهٔ چارچوب امنیت اروپا را وارد دستور کار کرد. در واکنش، دو ستون‌نویس آتلانتیست پیشنهاد دادند فرماندهٔ ناتو جای فرستادگان آمریکا بنشیند و گفت‌وگو دربارهٔ حدود قدرت ناتو را او هدایت کند. نویسنده نشان می‌دهد این پیشنهاد «امنیت اروپا» را با یک اتحاد نظامی یکی می‌گیرد و هر پرسشی از بیرون آن اتحاد را تهدید می‌شمارد. سپس مسیر شکل‌گیری این قدرت را پی می‌گیرد: گسترش ناتو به شرق در سال‌هایی که احیای سرمایه‌داری روسیه را تضعیف کرده بود، و بازیابی نفوذ دولت روسیه بر دارایی‌های راهبردی که همزمان کارفرمایان را در برابر کارگران قوی‌تر کرد. استدلال او این است که نظم مذاکرات تعیین می‌کند کدام قدرت‌ها به‌عنوان واقعیت مسلم وارد اتاق می‌شوند و کدام را هنوز می‌توان محدود کرد، و اینکه خزانه‌های اروپایی، فرماندهی ناتو و صنایع تسلیحاتی آمریکا چگونه پول و کار چند کشور را به قدرت نظامی تبدیل می‌کنند. نتیجه این است که مبارزه برای صلح باید در اتحادیه‌ها، بودجه‌های عمومی و کنترل بر دارایی‌ها پیش برود، یعنی جایی که تصمیم گرفته می‌شود کار کارگران برای چه هدفی به کار گرفته شود.
وقتی روسیه شرایط امنیت اروپا را در ابوظبی روی میز آورد، دو ستون‌نویس آتلانتیست پاسخی تماشایی پیدا کردند: فرماندهٔ ناتو را مسئول مذاکرات صلح کنید. واشنگتن قدرت این اتحاد را در زمانی ساخت که احیای سرمایه‌داری روسیه را تضعیف کرده بود، و اکنون می‌خواهد خزانه‌های اروپایی سهم بیشتری از هزینه را بپردازند، در حالی که ناتو دستش را روی خط لولهٔ تسلیحات نگه می‌دارد. مقاومت روسیه فضایی برای چانه‌زنی بر سر این قدرت باز کرده است و شروط هر توافق نشان خواهد داد چه کسی واقعاً می‌تواند آن را مهار کند. برای کارگرانی که سلاح می‌سازند، بار جابه‌جا می‌کنند و هزینه‌ها را می‌پردازند، مبارزه بر سر صلح از این پرسش آغاز می‌شود که چه کسی تصمیم می‌گیرد این‌همه کار برای چه هدفی صرف شود.
اتحاد، قدرت خودش را «امنیت» می‌نامد
مارک توث (Mark Toth) و جاناتان سوییت (Jonathan Sweet) در دو جملهٔ پایانی ستون ۱۲ نوامبرشان، با عنوان «یالتای ترامپ: ویتکاف و کوشنر بار دیگر در ابوظبی فریب خوردند»، می‌گویند صلحِ چه کسی را می‌خواهند. ژنرال الکسوس گرینکویچ (Alexus Grynkewich) باید جای دو فرستادهٔ آمریکا را بگیرد. «کار او دفاع از ناتو است، نه فروختن آن به پوتین.» این است شرح وظایف. فرماندهٔ اتحاد را مسئول گفت‌وگو دربارهٔ اِعمال قدرت نظامی همان اتحاد کنید، و بعد گفت‌وگو را با این معیار بسنجید که او چقدر از آن قدرت را بیرون از میز نگه داشته است. ستون این را دفاع از اروپا می‌نامد. ژنرال از پیش نهادی برای دفاع دارد و نویسندگان لطف کرده‌اند و گفته‌اند کدام نهاد.
ببینید «امنیت اروپا» در مسیر رسیدن به این نتیجه چه بر سرش می‌آید. توث و سوییت به ما می‌گویند بحث دربارهٔ معماری امنیت اروپا «رمزی برای ناتو» است. آن‌ها امنیت یک قاره را با یک اتحاد نظامی مترادف کرده‌اند. از اینجا، دادن حق اظهارنظر به روسیه در این بحث تهدیدی برای آیندهٔ اتحاد می‌شود. خود نویسندگان می‌گویند هر ۳۲ عضو ناتو رأی خواهند داشت. با این حال در پایان از «حرف زدن» روسیه، چه برسد به «حق وتو»، شکایت می‌کنند. وتو ابزار ترساندن است. چیزی که از همین حالا آن‌ها را خشمگین کرده این است که مسکو توانسته پرسش را مطرح کند. وقتی تصمیم گرفته‌اید امنیت اروپا مال چه کسی است، حتی شنیدن حرف کسی از بیرون باشگاه هم به بخشیدن ملک لعنتی‌تان شبیه می‌شود.
یالتا برای این شکایت تصویر می‌سازد. عنوان، خواننده را به اتاقی می‌برد که قدرت‌های بزرگ در آن مشغول تکه‌تکه‌کردن آیندهٔ دیگری‌اند. در متن ستون، توث و سوییت اتهام پوتین را نقل می‌کنند که اوکراین را به «سکوی پرتاب علیه روسیه» تبدیل می‌کردند، آن را «کاملاً بی‌معنا» می‌خوانند و خواننده را به سوی روس کیف و جاه‌طلبی فرضی او برای احیای پیمان ورشو می‌کشانند. اتهام دربارهٔ کاربرد نظامی خاک با داستان اشتهای یک مرد به نقشه‌ای کهنه پاسخ داده می‌شود. این‌گونه است که یک اتحاد نظامی، که با تصمیم دولت‌ها ساخته شده، با پول عمومی پشتیبانی می‌شود و از طریق زنجیرهٔ فرماندهی اداره می‌شود، مثل بخشی از منظرهٔ لعنتی در چشم می‌نشیند. همهٔ جاه‌طلبی از آنِ کسی است که به آن اعتراض می‌کند.
ارقام تلفات هم در خدمت همین استدلال‌اند. ستون از این ادعا که ارتش روسیه «دارد نابود می‌شود» مستقیم به یک رقم تجمعی و تلفات یک روز می‌رسد. دقتِ ارقام به حکم سیاسی ظاهر محاسبه می‌دهد. کاربرد سیاسی‌اش روشن است: اگر مسکو قدرتی برای چانه‌زنی ندارد، هر امتیازی که در گفت‌وگو به دست آورده حتماً را فرستادگان زودباور واگذار کرده‌اند. کشته‌ها و زخمی‌ها به خدمت گرفته می‌شوند تا دربارهٔ چیزی شهادت بدهند که ارقام نمی‌توانند دربارهٔ آنچه پشت میز گذشت بگویند.
روس‌هراسی این را برای مدافعان فرماندهی آتلانتیک تأمین می‌کند. آن‌ها می‌توانند قدرت نظامی خودشان را تعریفِ مستقر امنیت بدانند، مقاومت در برابر آن را با شخصیت یک رهبر روس توضیح دهند، و وقتی دیپلماسی همان قدرت را به بحث می‌گذارد، یک ژنرال را به میدان بیاورند. کل استدلال‌شان بر حقی تکیه دارد که آن را بدیهی می‌گیرند. واشنگتن اقتداری را که توث و سوییت حق ذاتی‌اش می‌شمارند از کجا به دست آورد؟
واشنگتن قدرتی را که «قواعد» می‌نامد چگونه به دست آورد
واشنگتن این قدرت را در زمانی گسترش داد که روسیه ویرانه‌های احیای سرمایه‌داری را از سر می‌گذراند. دولت یلتسین دارایی‌های عمومی را خصوصی کرد و ثروتی را که نسل‌های کارگر شوروی ساخته بودند به دست سرمایه‌داران سپرد. ایالات متحده اتحاد نظامی‌اش را حفظ کرد و آن را به سمت شرق گسترش داد. دولت روسیه بعدها نفوذ خود بر دارایی‌های راهبردی، از جمله نفت، را بازیافت. تونی وود (Tony Wood) در «روسیه بدون پوتین» (Russia Without Putin) مستند کرده که این بازیابی همراه بود با کاهش مالیات بر کسب‌وکارها و قانون کاری که حقوق کارگران را تضعیف می‌کرد. دولت می‌توانست دارایی‌های نفتی را زیر نفوذ خود برگرداند و کارفرمایان در همان حال بر نیروی کار قدرت بیشتری پیدا می‌کردند. کارگرانی که این دارایی‌ها را ساخته بودند همچنان باید بر سر اینکه چه کسی ثروتِ تولیدشان را کنترل می‌کند مبارزه می‌کردند.
شورای ناتو–روسیه در سال ۲۰۰۲ به مسکو نقشی در تصمیم‌های مشترک دربارهٔ موضوعات توافق‌شده داد و آزادی هر طرف برای اقدام مستقل را حفظ کرد. ناتو به گسترش ادامه داد. در بخارست در سال ۲۰۰۸ اعلام کرد اوکراین و گرجستان عضو خواهند شد. این تعهد وارد کشوری شد که خود کشمکش‌های سیاسی‌اش را داشت. اندرو ویلسون (Andrew Wilson) نشان داده است که روایت‌های رقیب از تاریخ دونباس همان سال‌های نخست پس از شوروی برای پیش‌بردن ادعاهای متقابل دربارهٔ جایگاه این منطقه در اوکراین و پیوندهایش با روسیه به کار می‌رفت. با عمیق‌ترشدن یکپارچگی نظامی، مسئلهٔ صف‌بندی پیامدهایی یافت که با سلاح، آموزش و تعهد دربارهٔ اینکه چه کسانی ممکن است کنار هم بجنگند قابل شمارش بود.
پیش‌نویس معاهدهٔ امنیتی مسکو در سال ۲۰۰۹ تعهدات گسترده‌تری میان دولت‌ها را دنبال می‌کرد. پیش‌نویس توافق ۲۰۲۱ آن خواستار پایان گسترش ناتو بود. همچنین پیشنهاد می‌کرد روسیه و کشورهایی که در ماه مه ۱۹۹۷ عضو ناتو بودند، استقرار نیرو در سایر کشورهای اروپایی را به سطح پایهٔ همان تاریخ محدود کنند، با استثنائاتی که موافقت همهٔ طرف‌ها را لازم داشت. در پیش‌نویس مناقشه‌برانگیز استانبول در آوریل ۲۰۲۲، مسکو پیشنهاد کرد اگر اوکراین هدف حمله قرار گیرد، ارائهٔ کمک در چارچوب تضمین منوط به موافقت همهٔ تضمین‌کنندگان باشد. اگر این بند پذیرفته می‌شد، روسیه می‌توانست کمک بر پایهٔ آن معاهده را مسدود کند. قاعدهٔ رضایت این شکلی است، وقتی کسی بالاخره آن چیز لعنتی را روی کاغذ آورده باشد.
در مذاکرات ابوظبی در ۱۰ و ۱۱ نوامبر، روسیه و اوکراین در اصل بر سر تبادل اسرا به توافق رسیدند. آتش‌بس پیشین در اولشکی از قبل نشان داده بود یک توافق محدود چه می‌تواند به بار بیاورد. کمیسر حقوق بشر اوکراین گزارش داد که کمک به شهر رسید و غیرنظامیان تخلیه شدند. در ابوظبی ولادیمیر مدینسکی چارچوبی گسترده‌تر برای امنیت اروپا را در مرکز روایت روسیه از مذاکرات قرار داد. جرد کوشنر علناً اقدامات متقابل تنش‌زدایی را برشمرد. او جداگانه از درخواست آمریکا سخن گفت که مسکو پیشنهادهایی ارائه دهد و گام‌هایی برای کاهش تنش بردارد.
اختلاف بر سر اینکه کدام مذاکرات باید مقدم باشد، پس از این دور تندتر شد. کایا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیهٔ اروپا، گفت اروپا باید پس از آنکه روسیه با یک توافق صلح موافقت کرد، دربارهٔ نظم امنیتی گسترده‌تر گفت‌وگو کند. پوتین گفت طرف‌ها باید پیش از موافقت با پایان جنگ، پیشنهادهای مسکو را بررسی کنند. او به طرح‌های اروپایی برای اعزام نیرو به اوکراین پس از توافق اشاره کرد. زلنسکی گفت مذاکرات به‌طور گسترده به تضمین‌های امنیتی برای اوکراین پرداخته و به دولت‌های اروپایی هشدار داد که گفت‌وگوی آمریکا و روسیه فراتر از این تضمین‌ها و تا چارچوب امنیتی گسترده‌تر قاره می‌رسد.
مقام‌های اروپایی در رایزنی‌های جداگانه شرکت کردند. داوید آراخامیا (Davyd Arakhamia)، از مذاکره‌کنندگان اوکراین، وارد کردن اروپایی‌ها به فرایند را از دستاوردهای این دور شمرد. کوشنر خواستار آن شد که اروپا یک صندلی داشته باشد. دیمیتری پسکوف، سخنگوی کرملین، گفت قالب مذاکرات احتمالی روسیه و اروپا هنوز مشخص نیست. گرینکویچ در آغاز جلسه حضور داشت. سند عمومی ثابت می‌کند که نظم گسترده‌تر موضوع گفت‌وگو بوده است. هیچ بند توافق‌شده‌ای در آن نیست که به مسکو اختیاری بر یک تصمیم ناتو بدهد.
ارقام تلفات ستون از ستاد کل اوکراین می‌آید. اطلاعیهٔ ۱۱ نوامبر آن، تلفات نیروی انسانی روسیه را در روز پیش ۲٬۵۸۰ نفر و از ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۲ حدود ۱٫۶۱ میلیون نفر تخمین زده است. در طرف روسیه، دیمیتری مدودف از حدود ۲۰۰ هزار قرارداد وزارت دفاع در نیمهٔ نخست ۲۰۲۶ خبر داد. تلفات تخمینی و قراردادهای گزارش‌شده دوره‌های متفاوتی را پوشش می‌دهند و چیزهای متفاوتی را می‌سنجند. نمی‌توان با آن‌ها حساب کرد که توان قابل استقرار روسیه چگونه تغییر کرده یا چرا مسکو پشت میز آمده است.
اسناد راهبردی واشنگتن چیز محکم‌تری به ما می‌دهند. راهبرد امنیت ملی ۲۰۲۵ خواستار پایان خصومت‌ها در اوکراین، ثبات راهبردی با روسیه و مسئولیت بیشتر اروپا برای دفاع است. راهبرد دفاع ملی ۲۰۲۶ تقسیم بیشتر بار میان متحدان را در کنار اولویت‌های آمریکا در سرزمین اصلی و هند و اقیانوسیه مطرح می‌کند. پول را دنبال کنید: فهرست نیازهای اولویت‌دار اوکراین ناتو (Prioritised Ukraine Requirements List). اوکراین نیازهای عملیاتی‌اش را مشخص می‌کند. گرینکویچ بسته‌ها را با هماهنگی اوکراین و ایالات متحده تأیید می‌کند. متحدان پول بسته‌ها را می‌دهند و ناتو تحویل را هماهنگ می‌کند. هلند هزینهٔ نخستین بسته را کامل پرداخت.
دولت‌های اروپایی از طریق اتحادیهٔ اروپا هم اقتدار اعمال می‌کنند. شورای اتحادیه ۴٫۷ میلیارد یورو بازپرداخت را مجاز کرد که بخشی از هزینهٔ کمک نظامی را پوشش می‌دهد که کشورهای عضو پیش‌تر تحویل داده بودند. پیش از آغاز مذاکرات، شورا مأموریت آموزشی اتحادیه را تمدید کرد و حضور هماهنگی در اوکراین را مجاز دانست. این مأموریت، آموزش را در قلمرو کشورهای عضو قرار می‌دهد و همکاری با فرماندهی آموزش ناتو را پیش‌بینی می‌کند. واشنگتن می‌تواند دوری از مذاکره را با دولت‌های اروپایی بیرون از اتاق سه‌جانبه برگزار کند. اما هر توافقی که از آن‌ها بخواهد پول خرج کنند، نیرو آموزش دهند یا تعهدات نظامی تضمین کنند، همچنان به آنچه آن‌ها مجاز بدانند بستگی دارد. وقتی واشنگتن به اروپا می‌گوید بار بیشتری را بردارد، چه کسی تصمیم می‌گیرد این بار به کجا برده شود؟
امپراتوری می‌تواند چانه بزند و باز دستش روی اهرم‌ها بماند
واشنگتن می‌خواهد اروپا بار بیشتری را بردارد، چون فرماندهی نظامی پول لازم دارد و کسی باید آن را تخصیص دهد. وقتی خزانه‌های متحدان برای سلاح‌های ساخت آمریکا پول می‌دهند، درآمد عمومی را به تقاضا برای تولید صنعت تسلیحاتی آمریکا تبدیل می‌کنند. فرماندهی ناتو با هماهنگ‌کردن مقصد تجهیزات کمک می‌کند این هزینه به قدرت نظامی بدل شود. کار را کسانی انجام می‌دهند که تجهیزات را می‌سازند و جابه‌جا می‌کنند. دولت‌ها و فرماندهی‌های نظامی تصمیم می‌گیرند این کار در خدمت چه چیزی باشد. یک خزانه می‌تواند صورت‌حساب را بپردازد، در حالی که فرماندهی‌ای که مقرش جای دیگری است به هدایت آنچه پول به حرکت درمی‌آورد کمک می‌کند. این‌گونه یک اتحاد کار و منابع چند کشور را به قدرت نظامی‌ای تبدیل می‌کند که زیر یک فرماندهی مشترک سازمان یافته است.
ایالات متحده این قدرت را در دوره‌ای ساخت که احیای سرمایه‌داری توان روسیه برای به چالش کشیدن آن را تضعیف کرده بود. هر گسترش ناتو به شرق، تصمیم‌های بیشتری دربارهٔ قدرت نظامی اروپا را به نهادهایی سپرد که واشنگتن در هدایتشان سهم داشت. بازیابی اقتدار دولتی روسیه بر دارایی‌های راهبردی، ظرفیت بیشتری برای مقاومت در برابر آن گسترش به مسکو داد. پس پیشروی اتحاد، خودش به تولید همان مقاومتی کمک کرد که مدافعانش اکنون برای توجیه دامنهٔ نفوذش به آن استناد می‌کنند. واشنگتن نظم نظامی را گسترش داد، وقتی مسکو ضعیف بود. وقتی روسیه توانست برای اِعمال آن قدرت هزینه تحمیل کند، ایالات متحده مجبور شد با خواسته‌هایی روبه‌رو شود که پیش‌تر آزادتر می‌توانست نادیده‌شان بگیرد. ابوظبی شروط این قدرت را وارد خود چانه‌زنی کرد.
به همین دلیل ترتیب مذاکرات اهمیت دارد. اگر اول جنگ را ببندید، با اختیارات موجود ناتو به‌عنوان نقطهٔ شروع، دولت‌ها و فرماندهی‌های اتحاد کمک می‌کنند تعیین شود چه تضمین‌هایی می‌توان داد، چه کسی تأمین‌شان می‌کند و نیروها کجا ممکن است مستقر شوند. اگر دربارهٔ نظم گسترده‌تر به‌عنوان بخشی از توافق چانه بزنید، بخشی از آن اختیارات می‌تواند به شرط‌های معامله تبدیل شود. تا دور دوم آغاز شود، دولت‌ها ممکن است تعهداتی داده باشند که پس‌گرفتنشان دشوار است. جدال بر سر اینکه چه چیزی اول بحث شود، جدال بر سر این است که کدام قدرت‌ها به‌عنوان واقعیت مسلم وارد اتاق می‌شوند و کدام را هنوز می‌توان مهار کرد.
راهبرد دولت آمریکا اجازه می‌دهد تنش‌زدایی و تسلیح مجدد متحدان کنار هم بمانند. این دولت می‌تواند بر سر اِعمال قدرت آتلانتیک چانه بزند و در همان حال تأمین سلاح و مناسبات فرماندهی را نگه دارد که فشار تازه را ممکن می‌کند. توث و سوییت می‌خواهند فرماندهی اتحاد نخستین فرصت را برای تعیین آنچه قابل بحث است داشته باشد. روایت آن‌ها دربارهٔ دو فرستاده که فریب خورده‌اند، اختلاف بر سر چگونگی حفظ قدرت تحت رهبری آمریکا را به آزمونی برای تشخیص ترفند روس‌ها تبدیل می‌کند. بدون حدس زدن اینکه دربارهٔ پوتین چه باور دارند، می‌توانیم ببینیم نسخه‌شان چه می‌کند. افسری را که مأمور دفاع از اتحاد است در مذاکره دربارهٔ اینکه قدرت آن اتحاد تا کجا برسد پیشتاز می‌کند. چه قید و شرط لعنتی‌ای.
این جنبهٔ اروپایی «قلعهٔ آمریکا» است. تلاش واشنگتن برای تأمین پایگاه نیم‌کره‌ای‌اش با تقسیم کار نظامی در سراسر قطب آمریکایی همراه است. اگر متحدان اروپایی تأمین مالی، آموزش و پشتیبانی نظامی بیشتری را بر عهده بگیرند، ایالات متحده برای متمرکزکردن منابع در هند و اقیانوسیه فضای بیشتری دارد. اینجاست که جنگ سرد جدید وارد این استدلال می‌شود. توان ادامهٔ فشار در یک صحنه تا حدی به این بستگی دارد که چه کسی کار صحنهٔ دیگر را بر دوش بگیرد. اما دولت‌هایی که باید پول را مجاز کنند و تعهدات را اجرا کنند، حرفی از آنِ خود پیدا می‌کنند. هرچه واشنگتن بیشتر به تحویل آن‌ها نیاز داشته باشد، آن‌ها بیشتر می‌توانند بر سر آنچه تحویل می‌دهند چانه بزنند. امپراتوری ظرفیت را بدون سیاست می‌خواهد. شانس بیاورند، لعنتی.
توافق نشان خواهد داد تعادل واقعاً کجا جابه‌جا می‌شود. محدودیت استقرار تا آنجا اهمیت دارد که نیروهایی را بپوشاند که دولت‌ها در غیر این صورت آزاد بودند جابه‌جایشان کنند و به کسی اختیار اجرای آن را بدهد. تضمین، قدرت را به دست کسی می‌دهد که می‌تواند فعالش کند، تأمینش کند یا رضایت را بازدارد. دولت‌ها می‌توانند در یک توافق محدودیتی را بپذیرند و از طریق بودجه‌ها، ترتیبات تأمین و فرماندهی‌هایی که آن توافق باقی می‌گذارد، قدرت قابل‌توجهی را حفظ کنند. روسیه توانست بحث دربارهٔ نظم گسترده‌تر را تحمیل کند. تبدیل این گشایش به محدودیتی اجراشدنی بر فرماندهی امپریالیستی، مبارزه‌ای دیگر بر سر خود شروط است.
در طرف روسیه، در این گشایش یک پرسش طبقاتی هست. بازیابی اقتدار دولت بر دارایی‌های راهبردی به کشور ابزار بیشتری برای مقاومت در برابر انقیاد داد. همان بازسازی قدرت دولتی تصاحب خصوصی را حفظ کرد و کارفرمایان را در برابر کار قوی‌تر کرد. یک کارگر روس می‌تواند هم با فشار امپریالیستی بر کشورش بجنگد و هم با کارفرمایی که مازاد تولید او را برمی‌دارد. هر دو مبارزه دربارهٔ این است که چه کسی قدرت دارد تعیین کند ظرفیت تولیدی کشور برای چیست. در اوکراین، این پرسش علاوه بر دیپلماسی در بازسازی هم محل نزاع خواهد بود. مالک آنچه بازسازی می‌شود چه کسی خواهد بود؟ چه کسی وجوه را هدایت می‌کند، شرایط استخدام را تعیین می‌کند و تصمیم می‌گیرد کدام جوامع منابع لازم برای زندگی دوباره را دریافت کنند؟ یک دولت می‌تواند تضمینی امضا کند. مردمی که کشور را بازسازی می‌کنند به قدرت سازمان‌یافتهٔ خودشان بر آنچه پس از آن می‌آید نیاز دارند.
این است گشایش سیاسی که چندقطبی‌گرایی به ما می‌دهد. وقتی واشنگتن باید بر سر تصمیم‌هایی چانه بزند که پیش‌تر آزادی بیشتری در گرفتنشان داشت، برای دفاع از حاکمیت ملی جای بیشتری هست. اما اینکه چه کسی از این جا استفاده کند، در کارگاه‌ها، بودجه‌های عمومی و کنترل بر دارایی‌ها تعیین می‌شود. حاکمیت می‌تواند به یک دولت آزادی بیشتری برای هدایت سرمایه‌گذاری بدهد. مردم کارکن باید برای قدرتِ هدایت آن به دست خودشان بجنگند. در کشورهای آتلانتیک می‌توانیم این مبارزه را به نهادهایی ببریم که پول و کار ما را به فرماندهی نظامی متعهد می‌کنند. پشت هر تخصیص بودجه یک اقتدار هست. پشت هر سفارش سلاح کارگرانی هستند. اینجاست که مردم می‌توانند علیه قدرتی سازمان بیابند که حق تعیین شروط صلح همه را برای خود می‌داند.
کسانی که هزینهٔ جنگ را می‌دهند. حقی بر صلح دارند
در ایالات متحده، اکنون مبارزه‌ای بر سر بودجه هست که کارگران می‌توانند واردش شوند. تأمین مالی موقت کنگره تا ۱۱ دسامبر ادامه دارد و کمیتهٔ اعتبارات مجلس نمایندگان لایحهٔ پنتاگون برای سال مالی ۲۰۲۷ را گزارش کرده است. کُدپینک (CODEPINK) از پیش از طریق کارزار «بودجهٔ پنتاگون را کاهش دهید» سازمان‌دهی می‌کند. این مبارزه را به جلسهٔ اتحادیه‌تان بیاورید. قطعنامه‌ای علیه افزایش بودجهٔ پنتاگون ارائه کنید و پیش از رأی‌گیری دربارهٔ بستهٔ بعدی تأمین مالی، هیئتی نزد نمایندهٔ مجلس و سناتورهایتان بفرستید. از آن‌ها بخواهید هزینه‌های نظامی‌ای را که پشتیبانی می‌کنند منتشر کنند و با افزایش‌ها مخالفت کنند. اگر گفتند پول برای امنیت است، بخواهید هدف، مبلغ و اینکه چه کسی حق خرجش را دارد کتباً بنویسند. برای مردمی که کارشان هزینه را می‌پردازد، ده دقیقهٔ لعنتی وقت دارند.
کارگرانی را که تجهیزات را می‌سازند، نگه می‌دارند و جابه‌جا می‌کنند از همان ابتدا وارد این مبارزه کنید. آن‌ها حتی وقتی سفارشی نباشد کرایه‌خانه دارند. هر بار که پیمانکار سلاح قرارداد عمومی دیگری می‌خواهد، می‌تواند به حقوق‌بگیران اشاره کند. به کسانی که در آن فهرست حقوق‌اند بر آنچه کارخانه تولید می‌کند قدرتی بدهید. در میز چانه‌زنی خواستار شوید که کارفرمایان در دورهٔ تبدیل تولید، شغل، دستمزد و مزایا را تضمین کنند و به نمایندگان منتخب کارگاه در طرح سهم دهند. از کنگره بخواهید برای سفارش‌های غیرنظامی که می‌تواند این کارگاه‌ها را فعال نگه دارد پول تخصیص دهد. یک ماشین‌کار باید بداند وقتی سفارش نظامی تمام شود چه چیزی در خطر است. کنگره اگر بخواهد برای تجهیزات راه‌آهن یا ماشین‌آلات برقی دفتر سفارش بگشاید، می‌تواند پول عمومی پشتش بگذارد.
کسانی که جنگ را زندگی می‌کنند خواسته‌های خودشان را دارند. مقام‌های روسی و اوکراینی مسئول اسرا باید تبادل را اجرا کنند و به خانواده‌ها دربارهٔ بستگان هنوز در اسارت اطلاعات قابل‌اعتماد بدهند. هر دو دولت باید کمک‌رسانی را ادامه دهند و از غیرنظامیانی که باید بروند حفاظت کنند. در اینجا می‌توانیم بر کنگره فشار بیاوریم که افشای تضمین‌های نظامی پیشنهادی آمریکا را مطالبه کند و بر اینکه دولت بر سر محدودیت‌های متقابل و راستی‌آزمایی‌پذیر بر استقرارها چانه بزند. از حاکمیت روسیه در برابر اجبار امپریالیستی دفاع کنید و از حق کارگران و جوامع اوکراینی برای تعیین اینکه چه کسی بر پول، زمین و نیروی کاری که شهرهایشان را بازسازی خواهد کرد کنترل دارد پشتیبانی کنید. توافق صلح، آغاز این مبارزه بر سر بازسازی است. مردمی که بازسازی می‌کنند به قدرتی نیاز دارند که آن را به سرانجام برساند.
بعد از رأی‌گیری بودجه، سابقهٔ آن را به تالار برگردانید. نمایندگان را سر جایشان نگه دارید، کارگاه‌های بیشتری را وارد مبارزه کنید و مطالبات تبدیل تولید را در دستور چانه‌زنی بگذارید. کسانی که تجهیزات را می‌سازند و بار را جابه‌جا می‌کنند، همین حالا ماشین را به حرکت درمی‌آورند. قدرت تصمیم‌گیری دربارهٔ اینکه ماشین برای چه می‌چرخد، ارزش دارد که برای گرفتنش سازمان یافت.