ایالات متحده نسل‌کشی: وعده‌های توخالی پس از موج آبی بزرگ

در


ایالات متحده نسل‌کشی: وعده‌های توخالی پس از موج آبی بزرگ

نویسنده: مایکل لئوناردی

ترجمه: مجله جنوب جهانی

در یک نگاه

نامزدی حکیم جفریس برای ریاست مجلس نمایندگان آمریکا با ۲۵۱ رأی موافق در برابر ۱۱ رأی مخالف، نشان داد که «موج آبی» پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای به جای ایجاد تغییر واقعی، همان رهبری، همان اولویت‌ها و همان حمایت بی‌قیدوشرط از نسل‌کشی اسرائیل در غزه و پاک‌سازی قومی در کرانه باختری را بازتولید کرده است.

به باور نویسنده، جناح موسوم به «پیشرو» در حزب دموکرات در برابر فشارهای مافیاگونه رهبری حزب تسلیم شده و با استفاده از نسل‌کشی فلسطینیان به‌عنوان برگ چانه‌زنی برای کلی‌گویی‌های توخالی داخلی، عملاً به دکترین «انحطاط مدیریت‌شده» تن داده است؛ در حالی که افکار عمومی آمریکا و اکثریت رأی‌دهندگان دموکرات از رهبری حزب رویگردان شده‌اند و لابی‌هایی همچون آیپک همچنان از طریق سوپرپک‌ها جریان پول و نفوذ را حفظ کرده‌اند.

نویسنده با مقایسه وضعیت ایالات متحده و اروپا نتیجه می‌گیرد که در غیاب یک چپ انقلابیِ سازمان‌یافته در آمریکا، نظام دوحزبی همچنان به‌عنوان یک دستگاه نسل‌کُش عمل می‌کند؛ اما اعتصاب‌های کارگری، دانشجویی و انسداد محموله‌های نظامی در بنادر اروپا نشان می‌دهد که تنها نیروی سازمان‌یافته مردمی بیرون از ساختارهای پارلمانی قادر است این ماشین کشتار را متوقف کند.


غیاب یک چپ انقلابیِ سازمان‌یافته، یک عقب‌ماندگی موقت نیست؛ بلکه شرطی است که این ساختار را پایدار نگه می‌دارد.

موج آبی از راه رسید، اوج گرفت و بلافاصله به موجکی خُرد فروکش کرد.

در ۱۸ نوامبر، دموکرات‌های مجلس نمایندگان با ۲۵۱ رأی موافق در برابر ۱۱ رأی مخالف، حکیم جفریس را به‌عنوان نامزد ریاست بعدی مجلس معرفی کردند. هیچ‌کس در برابر او نامزد نشد. آن یازده نفری که به او رأی مخالف دادند، تنها کسانی بودند که به اندازه کافی شجاعت داشتند تا در برابر تهدیدها و فشارهای مافیاگونه که وفاداری را درون فراکسیون تحمیل می‌کند، بایستند. جناح موسوم به «پیشرو»، از جمله الکساندریا اوکاسیو کورتز، بدون گرفتن هیچ تعهد الزام‌آوری کوتاه آمد و تسلیم شد.

این تاج‌گذاری با رأی‌گیری مخفی برگزار شد. نتیجه از پیش تعیین شده بود. نمایش دموکراسی به آیینی پشت درهای بسته تقلیل یافت که در آن تنها پرسش این بود که چند نفر به خود زحمت می‌دهند یک «نه» نمادین ثبت کنند.

آنچه به اصطلاح «موج آبی» در عمل به ارمغان آورد این بود: همان رهبری، همان اولویت‌ها و همان امتناع از نام بردن از جنایت. این موج هیچ‌چیز را پاک نشست؛ بلکه همان آدم‌ها را دوباره به همان اتاق‌ها بازگرداند.

ادعای «منطقه ششم» و نادیده گرفتن صدای فلسطینیان

جفریس شریکی بی‌میل در نسل‌کشی غزه نیست؛ او یک حامی فعال است.

او در کنفرانس آیپک در سال ۲۰۲۰ اعلام کرد که در بروکلین، قدس را ششمین منطقه شهر نیویورک می‌دانند و سفرهای مکرر او صرفاً دیدارهایی برای «احوال‌پرسی از موکلانش» بوده است. این جمله سال‌هاست تکرار می‌شود و یک لغزش کلامی نیست.

این پیش‌فرضِ عملیاتیِ رهبری حزب دموکرات است: اشغالگری بخشی از سیاست داخلی است و کرانه باختری امتداد همان منطقه شهری محسوب می‌شود. با مردمی که آواره می‌شوند به‌عنوان موکلانِ هیچ سیاستمدار آمریکایی رفتار نمی‌شود.

آمریکایی‌های فلسطینی‌تبار در دیربورن، دیترویت و سراسر کشور که با پیامدهای این وضعیت زندگی می‌کنند، همچنان صدایی به حاشیه رانده شده درون حزب باقی مانده‌اند. رشیده طلیب و عبدالسید نسل‌کشی و اشغالگری را با زبانی صریح نامیده‌اند، اما به آن‌ها مجالی برای سیاست‌گذاری داده نشده است.

ادعای «منطقه ششم»، بروکلین را تا کرانه باختری گسترش می‌دهد، در حالی که با جوامعی که اشغالگری را از نزدیک لمس کرده‌اند همچون دردسری برخورد می‌کند که باید مدیریت شود. اکنون می‌توان انتظار سخنرانی‌های آتشینی از سوی عبدالسید را داشت، اما سخنان شیوای او بدون وجود جنبشی در بیرون که خواهان تغییر باشد، به دگرگونی بنیادین منجر نخواهد شد.

در حالی که غزه به تلی از آوار تبدیل شده و پاک‌سازی قومی کرانه باختری به دست همان ارتشی شتاب می‌گیرد که ایالات متحده بودجه و تسلیحات آن را تأمین می‌کند، جفریس و حزبی که او رهبری می‌کند همچنان ارسال سلاح را امری غیرقابل مذاکره می‌دانند. پیروزی‌های انتخابات میان‌دوره‌ای هیچ تغییری در این تعهد ایجاد نکرد.

افکار عمومی متوجه این گسست شده است. نرخ محبوبیت جفریس فاجعه‌بار است.

نظرسنجی مؤسسه «سیویکس» تا اواسط نوامبر، میزان نگاه مثبت به او را ۲۲ درصد و نگاه منفی را ۵۶ درصد نشان داد. نظرسنجی «اکونومیست/یوگاو» پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای، میزان رضایت از عملکرد او را ۲۶ درصد در برابر ۴۷ درصد نارضایتی ثبت کرد — وضعیتی بدتر از رئیس جمهوری‌خواه مجلس که جفریس قرار است جایگزین او شود. نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهند که فاصله نگاه منفی نسبت به نگاه مثبت به او بین حدود پانزده تا بیست‌وچند درصد در نوسان است.

اکثریت رأی‌دهندگان دموکرات و بخش بزرگی از کل رأی‌دهندگان می‌گویند خواهان فرد دیگری برای رهبری حزب هستند. مردم هنگامی که آرایش سیاسی پیشین را رد کردند، به چنین چیزی رأی ندادند. بدنه رأی‌دهندگان با رهبری همراه نیست و رهبری نیز با بدنه همراه نیست.

معامله جناح «پیشرو» و دکترین انحطاط مدیریت‌شده

جناح موسوم به «پیشرو» معامله خود را علنی کرده است. الکساندریا اوکاسیو کورتز و دیگران نشان داده‌اند که از نسل‌کشی فلسطینیان به‌عنوان برگ چانه‌زنی برای کلی‌گویی‌های توخالی داخلی استفاده می‌کنند. عبارت‌پردازی درباره بهداشت و درمان، بدهی دانشجویی و اقلیم به‌عنوان دلایلی برای ماندن در حزبی عرضه می‌شود که سیاست خارجی آن ثابت مانده است.

اعضای گروه «اسکواد» و نمایندگان مورد حمایت «سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا» (DSA) که در نهایت از جفریس حمایت کردند، نشان داده‌اند که نهایت مخالفت آن‌ها در صدور یک بیانیه مطبوعاتی و امتناع از دادن رأیی خلاصه می‌شود که هیچ هزینه‌ای در پی ندارد. آن‌ها بودجه را قطع نخواهند کرد. آن‌ها رأی‌گیری درباره ارسال سلاح را تحمیل نخواهند کرد. آن‌ها کشتار ادامه‌دار را دلیلی برای ترک کردن اتاق نمی‌دانند.

عمل‌گرایی به دکترین «انحطاط مدیریت‌شده» تبدیل شده است: در داخل بمان، امتیازهای نمادین بگیر و ساختاری را را که امکان نسل‌کشی را فراهم می‌کند، دست‌نخورده باقی بگذار.

افکار عمومی فریب نخورده است. شمار زیادی از آمریکایی‌ها پیش‌تر به این نتیجه رسیده‌اند که نقش اسرائیل در سیاست آمریکا تحمل‌ناپذیر شده است. عبارت «ایالات متحده اسرائیل» از آن رو دست‌به‌دست می‌شود که این رابطه مادی دیگر قابل انکار نیست. ایالات متحده سلاح، پوشش دیپلماتیک و وتوها را تأمین می‌کند و رهبری حزب دموکرات این ترتیبات را دائمی تلقی می‌کند.

کامالا هریس انتخابات ۲۰۲۴ را تا حدی به دلیل مسئله فلسطین و نسل‌کشی باخت. پل ریورا، نویسنده گزارش کالبدشکافی داخلی کمیته ملی دموکرات‌ها درباره انتخابات ۲۰۲۴، به این نتیجه رسید که جنگ در غزه برای هریس به قیمت از دست رفتن آرا تمام شد، به‌ویژه در جوامع ایالت میشیگان با جمعیت بزرگ آمریکایی‌های عرب‌تبار همچون دیربورن. او دریافت که این ریزش آرا سهم معناداری در چرخش رأی این ایالت به سمت ترامپ داشته است.

نظرسنجی‌های انجام شده پس از انتخابات نشان داد که نزدیک به ۳۰ درصد از رأی‌دهندگان بایدن در سال ۲۰۲۰ که از حمایت از هریس خودداری کردند، پایان دادن به خشونت اسرائیل در غزه را به‌عنوان دلیل اصلی خود ذکر کرده‌اند؛ عاملی که برای بسیاری از آن‌ها از اقتصاد، مهاجرت و بهداشت و درمان اهمیت بیشتری داشت. گزارش رسمی و عمومیِ کالبدشکافی انتخابات این یافته را حذف کرد، اما ارزیابی خصوصی چنین نکرد.

وفاداری حزب فراتر از پیام‌رسانی‌های عمومی است. پنج روز پیش از ترک کاخ سفید، در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ — همان روزی که توافق آتش‌بس و آزادی گروگان‌ها اعلام شد — جو بایدن در آخرین تماس تلفنی خود که متن آن به دست روزنامه «جروزالم پست» افتاد، به بنیامین نتانیاهو گفت:

«تو از جهنم عبور کرده‌ای. نمی‌توانم بگویم چقدر قدردان تو و آنچه از سر گذرانده‌ای هستم. می‌دانم که گاهی اختلاف‌نظر داشته‌ایم، اما خودت می‌دانی… من هنوز دوستت دارم، رفیق. نمی‌دانم چطور از پس همه این‌ها برآمدی… دفعه بعد که فکر کنم کار سختی بر عهده دارم، به تو فکر خواهم کرد… تو مرد خوبی هستی… تحسینت می‌کنم. انجام کارهایی که تو کردی شجاعت زیادی می‌خواست.»

این ابراز محبت خصوصی از سوی «جو نسل‌کش» نسبت به این جنایتکار جنگیِ تحت تعقیب، در تضاد کامل با هرگونه انتقاد علنی قرار دارد و رابطه‌ای را برملا می‌کند که بر سیاست نسل‌کُشانه این حزب حاکم است.

حزب دموکرات به‌عنوان حزب الیگارشیِ تحت نفوذ اسرائیل و صهیونیسم عمل می‌کند. اهداکنندگان کلان مالی همچون میریام ادلسون — که ثروت خانوادگی‌اش از شرکت «لاس‌وگاس سندز» سال‌هاست پشتوانه مالی حمایت‌های تندروانه از اسرائیل بوده است — الگوی گسترده‌تر ثروت متمرکزی را نشان می‌دهند که اولویت‌های سیاست خارجی را در سراسر طیف سیاسی شکل می‌دهد. برای دموکرات‌ها، آشکارترین ابزار همچنان آیپک است.

این نهاد که در سال ۱۹۵۴ با نام «کمیته صهیونیستی آمریکا برای امور عمومی» بنیان‌گذاری شد، در سال ۱۹۵۹ برای گسترش دامنه نفوذ خود به «کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل» تغییر نام داد. در اکتبر ۲۰۲۶، آیپک در مواجهه با واکنش‌های منفی فزاینده اعلام کرد که حمایت رسمی از نامزدها و کمک‌های مالی مستقیم کمیته اقدام سیاسی (پک) خود را متوقف خواهد کرد. با این حال، این نهاد همچنان سوپرپکِ خود، یعنی «پروژه دموکراسی متحد»، را اداره می‌کند که در همین دوره انتخاباتی ده‌ها میلیون دلار جابه‌جا کرده است. نامِ روی در تغییر می‌کند، اما پول تغییر نمی‌کند.

هیچ چپ انقلابیِ سازمان‌یافته‌ای در ایالات متحده وجود ندارد که قادر به به چالش کشیدن ریشه مشکل باشد. چپِ موجود همچنان درون حزب یا در حاشیه آن گرفتار مانده، هزینه گسست را محاسبه می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که این هزینه بیش از حد سنگین است. نتیجه این وضعیت، سیاستِ تعویق دائمی است.

نظام دوحزبی دقیقاً به این دلیل به‌عنوان یک دستگاه نسل‌کُشِ غربی عمل می‌کند که هیچ‌یک از دو حزب حاضر نیستند خط لوله ارسال سلاح یا سپر دیپلماتیک را قطع کنند. دموکراسی در این آرایش، یک آزمایش شکست‌خورده است که توهمِ دوره‌ایِ تغییر را تولید می‌کند، در حالی که پشتیبانی مادی از کشتار ادامه می‌یابد. تاج‌گذاری جفریس تازه‌ترین نشانه‌ای است که ثابت می‌کند این دستگاه می‌تواند یک موج میان‌دوره‌ای را بدون تغییر در تعهدات بنیادین خود هضم کند.

همدستی اروپا و خیزش کارگران و دانشجویان در بنادر و خیابان‌ها

اروپا هم نقطه شباهت را نشان می‌دهد و هم نقطه تضاد را. اتحادیه اروپا توافق‌نامه‌های مشارکت و روابط تسلیحاتی خود با اسرائیل را حفظ کرده است، در حالی که دولت‌های اروپایی بیانیه‌های ابراز نگرانی صادر می‌کنند. آلمان و ایتالیا همچنان به ارسال سلاح ادامه می‌دهند. آلمان و ایتالیا بارها تلاش‌ها در سطح اتحادیه اروپا برای تعلیق توافق‌نامه مشارکت با اسرائیل و پایان دادن به همکاری اقتصادی ترجیحی را مسدود کرده‌اند، حتی در شرایطی که اسپانیا، ایرلند و دیگران خواستار اعمال پیامدهایی علیه اسرائیل بودند.

در همان هفته‌ای که جفریس نامزد شد، دولت ایتالیا قانونی را به تصویب نهایی رساند که تعریف «اتحاد بین‌المللی یادبود هولوکاست» (IHRA) را وارد قانون می‌کند و معیاری آماده در اختیار پلیس و مدیریت دانشگاه‌ها قرار می‌دهد تا بیان سیاسی درباره اشغالگری را یهودستیزانه تلقی کنند. این اقدام با ماده ۱۰ کنوانسیون اروپایی حقوق بشر در تعارض قرار دارد. فاشیسم و صهیونیسم نیازی به ادغام رسمی ندارند؛ آن‌ها تنها به این نیاز دارند که هر یک ابزارها و سکوت مورد نیاز دیگری را فراهم کند.

با این حال، در سراسر اروپا مردم سر باز زدن را آغاز کرده‌اند. افزایش سرسام‌آور هزینه‌های زندگی، قیمت انرژی و تورم — که ناشی از اقتصاد جنگی اوکراین، کارزارهای آمریکا و اسرائیل علیه غزه و کرانه باختری و جنگ غیرقانونی «ایالات متحده اسرائیل» علیه ایران است — مردم عادی را به خیابان‌ها می‌کشاند. این شرایط مادی هنوز در ایالات متحده به اقدام توده‌ای مشابهی منجر نشده، اما در اروپا پیش‌تر چنین کرده است.

در ۸ نوامبر، بیش از ۲۰۰ هزار نفر با شعار «پولی برای نسل‌کشی نیست» در آمستردام راهپیمایی کردند. برگزارکنندگان، از جمله عفو بین‌الملل و «آکسفام نوویب»، اعلام کردند که خواسته معترضان پایان دادن به فروش سلاح و امتیازات تجاری به اسرائیل است. در فرانسه، اسپانیا و پرتغال نیز خیابان‌ها بارها در مخالفت با اقتصاد جنگی و نسل‌کشی پر شده است.

کارگران بنادر جنوا، لیورنو، تریسته و جویا تاورو بارها محموله‌های نظامی و دارای کاربرد دوگانه را مسدود کرده‌اند. در ۳۰ اکتبر، بیش از بیست‌وپنج اتحادیه کارگری در ۱۱۳ بندر در ۲۲ کشور از بارگیری تسلیحات خودداری کردند. اتحادیه‌های پایه و شبکه‌های دانشجویی ایتالیا به‌صورت مستقل از اتحادیه‌های کنفدرالی دست به سازمان‌دهی زده‌اند و بودجه جنگی و نسل‌کشی را یک مسئله واحد می‌دانند. قدرت آن‌ها در تداوم انسدادها و خودداری از انتظار کشیدن برای اکثریت پارلمانی قابل سنجش است که نشان داده است از سیاست همدستی دست نخواهد کشید.

یک اعتصاب دانشجویی سراسری در اروپا برای روز جمعه ۲۰ نوامبر برنامه‌ریزی شده است. در ایتالیا فراخوان اعتصاب عمومی صادر شده و بسیج سراسری دیگری نیز برای ۱۲ دسامبر در دستور کار قرار دارد. این اقدامات، تجربه روزمره انرژیِ غیرقابل‌استطاعت، دستمزدهای راکد و فروپاشی خدمات عمومی را به بودجه‌هایی پیوند می‌دهند که هزینه تسلیحات اسرائیل و تجدید تسلیح ناتو را تأمین می‌کنند.

در ایالات متحده، اعتراضات «نه به پادشاهان» جمعیت زیادی را در شهرها و شهرک‌های سراسر کشور به خیابان کشاند، اما جنبشی که به سازمان‌دهی ادامه می‌دهد تا حد زیادی به حباب‌های پیشرو مانند شهر نیویورک عقب‌نشینی کرده است. شعار کلی باقی ماند و خواسته در سطح نمادین متوقف شد. در ایتالیا، فراخوان مشابه به شعار صریح‌تر «نه به پادشاهان و جنگ‌هایشان» تبدیل شده است؛ ردی آشکار هم بر دعاوی سلطنت‌مآبانه و هم بر جنگ‌هایی که این دعاوی تأمین مالی می‌کنند. این تفاوت بنیادین است: یکی تنها از کاخ نام می‌برد و دیگری هم از کاخ نام می‌برد و هم از محموله‌هایی که از بنادر خارج می‌شوند.

حزب دموکرات یک شوخی رقت‌انگیز است، زیرا نقش مدیریت یک دستگاه نسل‌کُش را پذیرفته و هم‌زمان ادبیات تغییر را به افکار عمومی می‌فروشد. مردمی که متوقف کردن محموله‌ها را آغاز کرده‌اند، پیش‌تر از این شوخی عبور کرده‌اند.

پرسش دیگر این نیست که آیا موج آبی واقعی بود یا نه؛ پرسش این است که این دستگاه تا چه زمانی می‌تواند با کشتار همچون جزئیاتی از سیاست داخلی برخورد کند، در حالی که مردمی که کشتی‌ها را بارگیری می‌کنند، مدارس را به اشغال درمی‌آورند و میدان‌ها را پر می‌کنند، تصمیم گرفته‌اند که چنین نیست.

ساختار دائمی خط لوله سلاح و شرط گسست

سازوکار این ترتیبات پیچیده نیست. هر بسته بزرگ تسلیحاتی برای اسرائیل از همان کمیته‌ها، همان فرآیند تخصیص بودجه و همان اجماع دوحزبی عبور می‌کند که این رابطه را نه یک انتخاب سیاسی، بلکه زیرساختی دائمی می‌داند.

هنگامی که اعضای پیشرو تهدید می‌کنند که به یک مصوبه تداوم بودجه یا توافق سقف بدهی رأی نخواهند داد، رهبری حزب هزینه داخلی آن را محاسبه می‌کند و سپس سلاح‌ها را از مجاری دیگر می‌فرستد. نتیجه این است که کشتار طبق برنامه ادامه می‌یابد، در حالی که برنامه‌های داخلی در حاشیه دوباره مذاکره می‌شوند.

این امر تصادفی نیست؛ این ساختاری است که به یک حزب اجازه می‌دهد با شعار بهداشت و درمان و اقلیم کارزار انتخاباتی به راه بیندازد، در حالی که رهبری همان حزب خط لوله ارسال سلاح را غیرقابل مذاکره می‌داند. موج آبی این ساختار را برهم نزد، بلکه آن را تحت مدیریتی جدید تأیید کرد.

غیاب یک چپ انقلابیِ سازمان‌یافته، یک عقب‌ماندگی موقت نیست؛ بلکه شرطی است که این ساختار را پایدار نگه می‌دارد. دهه‌ها تسخیر نهادی، وابستگی به اهداکنندگان مالی و ترسِ حساب‌شده از گسست، چپی را پدید آورده است که می‌تواند در بیانیه‌ها از مشکل نام ببرد و سپس به همان اتاق‌ها بازگردد تا درباره مصوبه تداوم بودجه بعدی مذاکره کند.

محاسبه همیشه یکسان است: هزینه رفتن سنگین‌تر از هزینه ماندن است. هزینه ماندن با تداوم انتقال سلاح، تداوم وتوها و تداوم امتناع از مقابله با جنایت و جنایتکاران یا تحت پیگرد قضایی قرار دادن آن‌ها سنجیده می‌شود.

مردمی که متوقف کردن محموله‌ها در اسکله‌ها را آغاز کرده‌اند، محاسبه متفاوتی انجام داده‌اند. آن‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که هزینه باقی ماندن در چارچوب طبقه سیاسی موجود، تداوم پشتیبانی مادی از کشتار است. هیچ نیروی سازمان‌یافته قابل توجهی در داخل ایالات متحده هنوز به چنین نتیجه‌ای نرسیده است. تا زمانی که این اتفاق نیفتد، موج آبی همچنان نه نقطه گسستی که بتواند به تغییری بنیادین منجر شود، بلکه در حکم یک تاج‌گذاری خواهد بود.

مایکل لئوناردی روزنامه‌نگار مقیم ایتالیا است. او نایب‌رئیس «ابتکار تری‌واتر» (Treewater Initiative)، یک سازمان غیرانتفاعی است که بیش از یک دهه برای ایجاد پایداری در فلسطین آزاد فعالیت می‌کند. او این مقاله را برای «فلسطین کرونیکل» (Palestine Chronicle) نوشته است.